"qu" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación fundada e dirixida en París por R. Foulché-Delbosc en 1894, que apareceu ata 1930, cun total de 178 números, recollidos en 80 volumes. Desde 1905 publícouse baixo os auspicios de The Hispanic Society of America de Nova York.

GALICIA

Sindicalista. En 1919 participou no Congreso del Teatro de la Comedia en Madrid, representando a seis sociedades obreiras santiaguesas. En 1922 acadou, xunto a Manuel Fandiño Ricart, a integración da totalidade do societarismo de Santiago de Compostela na Confederación Regional Galaica. Colaborou no semanario Lucha Social e en 1925 dirixiu Solidaridad Obrera, o voceiro da CNT galaica. Na Segunda República Española, afastado do activismo obreiro, estivo vinculado ao Centro Federal de Izquierda Gallega e presidiu a Federación Agraria Comarcal. Na década de 1960, colaborou coa revista Vieiros.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Bóveda baixo a advocación de Santiago.

GALICIA

Médico. Doutor en Medicina, especializouse en cirurxía abdominal e realizou estudos sobre o cancro. Exerceu en Barcelona, onde foi profesor da Universitat Autònoma. Dos seus escritos destacan Tratamiento del cáncer, Tratamiento quirúrgico de las itericias, Cálculos biliares y sus complicaciones (1911), Principios fundamentales de la indicación y de la técnica del tratamiento de las úlceras gastroduodenales. Foi o primeiro presidente do Institut Mèdico-Farmacèutic (1898) e da Societat de Cirugia de Barcelona (1927). Tamén presidiu a Acadèmia i Laboratorio (1922-1924) e o Setè Congrès de Metges de Llengua Catalana (1832).

GALICIA

Concello da comarca de Meira, situado no centro-L da provincia de Lugo e no NL da Comunidade Autónoma de Galicia. A súa posición xeográfica é 43° 12’ 07’’de latitude N e 7° 11’ 50’’de lonxitude O. Limita ao N co concello da Pontenova (comarca da Mariña Oriental), ao S cos da Fonsagrada e Baleira (comarca da Fonsagrada), ao L co da Fonsagrada (comarca da Fonsagrada) e ao O cos de Meira e Pol (comarca de Meira). Abrangue unha supercicie de 73 km 2 en que acolle unha poboación de 742 h (2007) distribuída entre as parroquias de Navallos, San Xurxo de Piquín, Santalla, Santiago de Acevo e Os Vaos. A súa capital é o lugar do Chao de Pousadoiro, na parroquia de San Xurxo de Piquín, localizada a 48 km da capital provincial. Está adscrito á diocese de Lugo e ao partido xudicial da Fonsagrada
Xeografía física
O relevo está composto por materiais de cuarcitas, lousas e xistos moi antigos, formados no Paleozoico, fracturados e erosionados. O río Eo cruza o concello...

PERSOEIRO

Escritor portugués. Centrou a súa obra na súa rexión de orixe e no material lingüístico que recolleu. Destacan Terras do Demo (1919), O Malhadinhas (1922), Andam faunos pelos bosques (1926), S. Banaboião, anacoreta e mártir (1937) e Quando os lobos uivam (1958).

PERSOEIRO

Erudito e investigador literario. Foi profesor da Universitat Autònoma de Barcelona, patrón do Instituto Cervantes e secretario xeral do Centro para a Edición de Clásicos Españoles. Especialista en Petrarca, no humanismo e na literatura medieval e renacentista, publicou La novela picaresca y el punto de vista (1970), El pequeño mundo del hombre (1970), Alfonso el Sabio y la “General Estoria” (1972), Vida u obra de Petrarca (1974), Nebrija frente a los bárbaros (1978) e Primera Cuarentena (1983). Editou numerosos textos e dirixiu Historia y Crítica de la literatura española (1980-1992) en nove volumes. Publicou tamén Texto y contextos. Estudios sobre la poesía española del siglo XV (1990), El sueño del humanismo (de Petrarca a Erasmo) (1993), Mil años de poesía española (1996), con outros autores, e Poesía de España (1996). Recibiu o Premio Menéndez y Pelayo por unha edición crítica do Quijote...

PERSOEIRO

Poeta italiano. Foi un dos mellores expoñentes da escola siciliana, autor de doce cancións e un soneto.

PUNTA

Punta situada na parroquia de Baroña (Porto do Son).

GALICIA

Relixioso. Foi cóengo lectoral de Lugo e bispo de Mondoñedo (1753-1761). Promoveu a construción do palacio episcopal e fomentou o estudo de teoloxía moral entre os cóengos da súa diocese.

PERSOEIRO

Medievalista. Catedrático de Historia das Literaturas Románicas na Universitat de Barcelona (1950-1970 e 1974-1984), da que foi profesor emérito, e na Universitat Autónoma de Barcelona (1970-1974). A súa tarefa filolóxica centrouse ao redor de tres núcleos: a literatura catalá medieval, as literaturas provenzal e francesa, tamén medievais, e a literatura castelá da Idade Media e dos ss XVI e XVII. Da súa obra cómpre salientar L’humanisme català (1934), Comentaris crítics sobre clàssics catalans (1935), Tratado de heráldica española (1942), Resumen de literatura catalana (1947) e Heráldica castellana en tiempos de los Reyes Católicos (1987). Impulsor da Història de la literatura catalana (1964-1987), realizou diversas edicións de clásicos cataláns, especialmente de Tirant Lo Blanc, ademais do estudo Aproximació al Tirant lo Blanc (1990, Premi Crítica Serra d’Or e Premio Nacional de Literatura 1991). Sobre as literaturas...