"qu" (Contén)

PERSOEIRO

Político francés, conde de Mirabeau. Deputado do terceiro estado por Aix-en-Provence, quería para Francia diversas reformas aplicadas gradualmente e no marco dunha monarquía de poder limitado. A partir do outono de 1789 converteuse en conselleiro secreto do rei. Nomeado presidente da Asemblea Nacional en febreiro de 1791, foi autor de panfletos e dalgúns ensaios sobre política e economía, o seu legado principal foron as Oeuvres oratoires.

PERSOEIRO

Economista francés, marqués de Mirabeau. Adscrito á escola fisiocrática, foi partidario dun imposto que gravase a propiedade da terra, opoñéndose aos privilexios dos fermiers généraux. Escribiu L’amie des hommes ou traité sur le Population (1756) e Theorie de l’impôt (1760).

1. 1. Calidade de rico.

   2. Abundancia de bens materiais.

   3. Conxunto de bens económicos dispoñibles para un suxeito ou unha sociedade. Faise referencia á riqueza nun momento determinado, e neste sentido de stock pode empregarse como sinónimo do termo patrimonio. O concepto de riqueza en termos de fluxo denomínase renda, e só pode considerarse como riqueza propiamente dita se foi incluída no reconto inicial de bens.

2. Abundancia relativa de calquera cousa.

3. Luxo ou esplendor.

MONTES

Monte situado no límite das parroquias de Lentellais e Santa Cruz (O Bolo). O seu cumio acada os 600 m de altitude.

GALICIA

Escritor e dramaturgo. Coñecido como Corcón, colaborou en xornais, como El Correo Gallego, Faro de Vigo e La Voz de Galicia; e emisoras radiofónicas, como Radiocadena Española, Radio 4 (RNE) e Radio Galega. Produtor de programas culturais da TVG (1987-1989), foi axudante de produción na longametraxe El bosque animado (1986) e director de produción nas curtametraxes Memorias dun parado (1991), Estela do Río (1991) e O caso das galiñas aforcadas (1991). Autor e actor da obra teatral Festa Rachada (1985), estreou e dirixiu as obras teatrais Furga garabela! (2001) e Salitre (2003); ademais foi guionista dos programas Nós, os consumidores (1992-1993), Galicia enteira (1994) e Galeguidade (1995-1996), e das series de televisión Mareas Vivas (2000) e Pratos Combinados (1996-1999), onde tamén participou como actor (2001-2003). No apartado literario publicou Igor...

GALICIA

Militar. Foi comandante xeneral da Mariña en Ferrol. Colaborou na Revista de Marina e publicou Visicitudes del Cuerpo de Infantería de Marina (1940), Datos tácticos y logísticos resumidos (1943), Manual del infante de Marina (1944) e Historia de la Infantería de Marina española (1967).

PERSOEIRO

Relixioso. Dedicouse ao estudo da historia e da arqueoloxía da súa comarca e foi nomeado cronista oficial da súa vila. Escribiu Historia de Puentes de García Rodríguez (1976) e El Santuario de Nuestra Señora del Carmen de As Pontes de García Rodríguez: su origen, historia y devoción (1987).

GALICIA

Presbítero. Das súas publicacións destaca o poema “In laudem Divi Thomae Hymnus”, premiado nun certame literario de Santiago de Compostela, e a obra El servir es condición, sobre o concepto de liberdade en san Tomé de Aquino.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Fundador de La Gazzette du Cinéma, debutou na dirección en Paris nous Appartient (1960). Da súa filmografía cómpre salientar L’amor fou (1966), Hurlevent (1985), La belle noiseuse (1991), Haut bas fragile (1994) e Histoire de Marie et Julien (2003).

PERSOEIRO

Escritor e editor francés. Director da Nouvelle Revue Française, exerceu como crítico literario e publicou os seus Études (1912) sobre Baudelaire, Cézanne, Debussy, Gide e outros. Prisioneiro durante a Primeira Guerra Mundial, dedicou os anos de catividade á creación literaria.

PERSOEIRO

Político e politicólogo. Embaixador en diversos países (1973-1979), ministro de Educación e Ciencia (1975-1976), secretario de estado de Asuntos Exteriores (1979-1982). Foi nomeado director xeral de RTVE (1981), elixido senador (1983-1987) e europarlamentario polo PP (1986-1999). Escribiu La bótica del Mamut (1987) e En Europa desde Europa (1987). Recibiu a Gran Cruz de Carlos III e a Gran Cruz del Mérito Civil.

PERSOEIRO

Político e xurista. Cofundador de Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), da que foi secretario xeral ata 1996, foi deputado no Congreso (1977-1995) e portavoz parlamentario da ‘minoría catalana’ ata 1995. Fundou o Partido Reformista Democrático que non obtivo unha representación importante. Foi un dos relatores da Constitución de 1978 e participou tamén no Estatut d’Autonomia de Catalunya.

PERSOEIRO

Escritor. O xornalismo e a política acapararon boa parte da súa actividade, aínda que tamén destacou como pensador e educador. Esencialmente ecléctico e idealista liberal, aceptou do empirismo o que é cientificamente válido. Espiritualista decidido, propugnou a procura do home americano dentro do panamericanismo. Escribiu Ariel (1900), Motivos de Proteo (1909), El Mirador de Próspero (1913), Nuevos motivos de Proteo (1927) e Los últimos motivos de Proteo (1932).

PERSOEIRO

Nobre, fillo de Oveco Bermúdez. Sublevouse co seu pai e co bispo de Santiago de Compostela, Diego Páez, contra Afonso VI. A revolta fracasou e o monarca confiscoulle os bens e desterrouno a Zaragoza.

PERSOEIRO

Músico. Cego desde os tres anos, estudou música en València e en París con P. A. Dukas. Catedrático de Historia da Música da Universidad Central de Madrid, a súa produción é unha síntese do estilo galante do s XVIII e da arte musical tradicional. Destacan as obras para piano Suite (1923) e Cinco sonatas de Castilla (1951), o Concierto de Aranjuez (1940), para guitarra e orquestra; o Concierto de estío para violín e orquestra (1943), as cancións “Cançó del teuladi” (1934) e “Trovadoresca” (1939), e as obras corais Jo tinc un burro (1933), Quatre cançons en llengua catalá (1946) e Cuatro madrigales amatorios (1948). Foi galardoado co Premio Nacional de Música polo conxunto da súa obra (1982) e o Premio Príncipe de Asturias de las Artes (1996).