riqueza

1. s f Antónimos: pobreza.

   1. Calidade de rico.

      Antónimos: pobreza.

   2. Abundancia de bens materiais.

      Antónimos: pobreza.
   3. [ECON]

      Conxunto de bens económicos dispoñibles para un suxeito ou unha sociedade. Faise referencia á riqueza nun momento determinado, e neste sentido de stock pode empregarse como sinónimo do termo patrimonio. O concepto de riqueza en termos de fluxo denomínase renda, e só pode considerarse como riqueza propiamente dita se foi incluída no reconto inicial de bens.

2. Abundancia relativa de calquera cousa.

   Antónimos: pobreza.
3. s f

   Luxo ou esplendor.

   Antónimos: pobreza.

Refráns

• a don sen din pouco me importa a mino
• A fartura sete faltas disimula. "
• a home rico coa fama casa o fillo.
• a moito ter, o moito valer e o moito poder, botan ás veces un home a perder.
• A que ten pan e capelo nunca lle falta mancebo.
• A riqueza é moitas veces causa de tristeza.
• A vergonza pasa e o diñeiro queda na casa.
• Abondo ten quen bo creto ten.
• Algo alleo non fai herdeiro.
• ande hai, calquera gobema.
• Ben parvo é o que morre pobre por vivir rico.
• Cargado de ferro, cargado de medo.
• Comer cameiro é de cabaleiro.
• Cos desperdicios dos ricos mantíñanse moitos pobres.
• Cun moito e dous pouquiños fanse os homes ricos.
• Da riqueza saen ás veces os vicios.
• De home facendado non te verás vingado.
• De rico a soberbio non hai palmo enteiro.
• De rico a soberbio non hai un palmo enteiro.
• Do alleo, falchoco cheo.
• Do rico é dar remedio; e do vello, consello.
• E ben borrico o que vive pobre por morrer rico / para morrer rico.
• Eu duro e vós duro ¿quen levará o maduro?
• Limpeza, e non na bulsa; claridade, e non no caldo.
• Máis dá quen quer que que n ten.
• Máis quero pouco con pouco medo, que moito con temor de perdelo.
• Máis quero pouco seguro, que moito con perigo. •
• Mais ten o rico cando empobrece có pobre cando enriquece.
• Máis ten o rico cando empobrece, que o pobre cando enriquece.
• Máis vale entrar pobre no ceo que rico no inferno.
• Máis vale o din có don.
• Negreiro con diñeiro, cátao cabaleiro.
• Ninguén sabe o que ten, se ten quen o mantén.
• Non De falta pucheiro ao que ten diñeiro.
• Non se doe o farto do que ten fame e non ten un carto.
• Non sempre debe o rico gardar nin o pobre escatimar.
• Non sempre lle está ben ao rico gastar nin ao pobre escatimar.
• O parente do rico ten que buscar onde encher o bico.
• Ó pobre non lle ofrezas pero ao rico non lle debas.
• O que non ten bens, ten que ter mans e pes.
• Parente de rico, busca que comas.
• Puntada a barrisco na casa do rico para acabar axiña, pois non fai boa vida.
• Quen máis ten, máis quer.
• Quen moito ten, moito quer.
• Quen nun ano quere ser rico, ao mediodía, afórcano.
• Quen ten, ese ten.
• Rico é o que non debe nada a ninguén.
• Sempre houbo pobres e ricos.
• Sempre o ter se lixou no saber.
• Tan ben vive o pobre no seu sobrado, como vive o rico no seu pazo.
• Ten quen ten -din as campás de Toén.
• Teña eu cubas e caudal e quen queira, viñas e lagar.
• Vaise o ouro Ao mouro.
• Vaise o ouro para o tesouro.
• Val quen tén -din as campás de Toén.
• ¡Sorte do que ten e pobre do que o ten que buscar!