rir

(< lat ridēre)

v i
Mover de xeito peculiar os músculos faciais para producir unha serie de sons que expresan alegría.

Ex: Rin ata que me doeu a barriga.
v i
Ter aspecto ou expresión alegre algo animado ou inanimado.

Ex: Os seus ollor riron cando o volveu ver.
v t
Celebrar con risas o que alguén di ou fai.

Ex: Rimos as súas bromas todo o día.
v pron
Mofarse de alguén ou algo. OBS: Emprégase seguido da preposición de.

Ex: Ríronse de min canto quixeron.

Palabras veciñas

Conxugar

VERBO rir

Forma verbal: Infinitivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles río
ris
ri
rimos
rides
rin

Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ría
rías
ría
riamos
riades
rían

Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rin
riches
riu
rimos
ristes
riron

Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rira
riras
rira
riramos
rirades
riran

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rirei
rirás
rirá
riremos
riredes
rirán

Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles riría
rirías
riría
ririamos
ririades
rirían

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles ría
rías
ría
riamos
riades
rían

Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rise
rises
rise
risemos
risedes
risen

Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rir
rires
rir
rirmos
rirdes
riren

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
ri
-
-
ride
-

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles rir
rires
rir
rirmos
rirdes
riren

Xerundio rindo

Participio rido
rida
ridos
ridas