"An" (Contén)

PERSOEIRO

Mestre de obras. Chegou a Galicia en 1571. Representa, xunto con Mateo López, a ponte entre as caducas tendencias renacentistas (as súas primeiras obras son goticistas e as seguintes renacentistas) e as novas ideas que farían triunfar o purismo en Compostela. En 1571 construíu o primeiro corpo da Torre das Campás da Catedral de Lugo, obra aínda goticista que leva como único ornamento a balaustrada. Seguiu coa Torre das Campás e coas obras da igrexa luguesa de Santo Andrés de Castro. Dirixiu as obras de edificación do hospital de San Roque de Santiago e construíu a capela de San Xacinto, na igrexa conventual de San Domingos de Bonaval.

PERSOEIRO

Diplomático, xornalista e poeta de orixe galega. Foi secretario da Embaixada de Guatemala en San José de Costa Rica (1958) e en Bogotá (1962-1965). Colaborou no Diario de Centro América e La Tribuna. Foi galardoado nos Xogos Florais de Guatemala (1928 e 1943) e membro correspondente da Real Academia. Entre as súas obras en español destacan El dolor supremo (1926), Romances de la barriada (1938) e Síntesis de Guatemala (1966). En lingua galega publicou o poemario Dende o fondo canta o río (1966).

PERSOEIRO

Médico cirurxián. É autor de De recta vulnerum curandorum ratione (Anveres, 1574), que foi traducida ao alemán, ao inglés e ao holandés. A súa vixencia chega ata as edicións do s XVIII (1717).

FILOSOFOS

Filósofo grego. Discípulo de Teofrasto e condiscípulo de Zenón de Elea. Escolarca, moderadamente escéptico da academia platónica. Dirixiu esta academia despois de Crates durante o período denominado “Academia mediana” ou “segunda Academia”.

PERSOEIRO

Realizadora cinematográfica italiana. Obtivo un extraordinario éxito co seu primeiro filme Mignon è partita (Mignon marchou, 1988) e coa súa segunda realización Verso sera (Ó atardecer, 1990), onde narra un conflito de xeracións interpretado por Marcello Mastroianni. Dirixiu tamén Il grande cocomero (A gran sandía, 1993) e Con gli occhi chiusi (Cos ollos pechados, 1994).

PERSOEIRO

Escultor ucraíno, nacionalizado norteamericano (1928). Viviu en París e, dende 1923, nos EE UU. A partir de 1920 traballou na evocación de figuras humanas mediante a construción de ritmos xeométricos. É un dos principais representantes da investigación cubista na escultura. En 1922 retornou a un depurado clasicismo.

PUBLICACIÓNS

Publicación periódica do Instituto Diego Velázquez do CSIC (Madrid). Fundada en 1940, continúa a mesma liña da antiga publicación Archivo Español de Arte y Arqueología (1925-1937), dedicada a difundir traballos de erudición sobre diversos temas de arte hispánica, constituíndo a súa fonte fundamental.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida na cidade de Santiago en 1939.

PUBLICACIÓNS

Publicación nada en novembro de 1935 e que cesou en xullo de 1944, no número sete. Editada pola cátedra de Anatomía Descritiva e Topográfica da Facultade de Medicina de Santiago, foi dirixida por Ángel J. Echeverri e nela publicáronse traballos de especialistas galegos, españois e portugueses, xunto cunha extensa bibliografía de anatomía, ao final de cada un dos tomos.

PERSOEIRO

Escritor e político colombiano. Ministro de Educación, embaixador e profesor, destacou na súa faceta periodística. É autor de reconstrucións históricas e libros de ensaio: América Tierra firme (1937), Biografía del Caribe (1945), América mágica (1959-1961), Nuevo diario de Noé (1969), América en Europa (1975) e El revés de la historia (1980).

1. Elemento construtivo característico da arquitectura gótica que transmite o impulso da bóveda da nave central aos contrafortes laterais. Tamén conduce a auga da chuvia fóra do recinto do edificio.

2. Soporte de aceiro, en forma de V, soldado na parte exterior da cavidade, que ten exclusivamente a misión de soster a parte final da árbore da hélice.

PERSOEIRO

Actriz. Participou en distintas montaxes do Centro Dramático Galego, entre as que cómpre salientar Yerma (1990) e Asi é, se vos parece (1990).