"bo" (Contén)

1. Rampla inclinada para que os nenos esvaren por ela.

2. Rampla lisa e en pendente que serve para transportar cousas ou esvarar por ela desde un punto superior a outro inferior.

3. 1. Zorra longa, tirada normalmente por cans, que empregan os pobos do N de Canadá.

   2. Zorra similar á anterior, pero de dimensións máis reducidas, que se emprega en deportes de inverno para descender por pistas de pendente pronunciada.

RIOS

Río de Asia de 1.591 km de lonxitude, que nace en Kazakhstán, no altiplano de Siberia Occidental, atravesa os oblasti rusos de Kurgan e T’umen’ e desemboca no Irtyš.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Toledo, Castela-A Mancha, situado ao NL de Alcázar de San Juan (2.069 h [2001]).

1. olta que dá sobre si mesmo un corpo cando cae.

2. Movemento violento e brusco.

1. Lotaría, de carácter benéfico ou comercial, en que diferentes obxectos son ofrecidos como premios.

2. Posto dunha feira onde se sortean estes premios.

REXIÓNS

Rexión de Mali (496.611 km2; 462.000 h [estim 1995]). A súa capital é Tomboutou.

CABOS

cabo de Boa Esperanza.

PERSOEIRO

Arquitecto, pintor e escultor. Coñecido como Indaco, foi colaborador de Miguel Anxo. En 1520 trasladouse a Granada, onde pintou unha parte do retablo da Santa Cruz (1521) na Capela Real e tallou o Enterramento de Cristo. En Murcia, interveu na construción da sancristía e da torre da catedral.

PERSOEIRO

Escritor. Foi director xeral da UNESCO (1948-1952) e membro numerario da Academia Mexicana de la Lengua. Da súa obra poética destaca Fervor (1918), El corazón delirante (1922), Biombo (1925) e Sin tregua (1957), e dos seus ensaios Contemporáneos (1928) e El escritor en su libertad (1953). Tamén publicou novelas, narracións e as memorias Tiempo de Arena (1955).

CABOS

Cabo da Costa da Morte, situado no litoral da parroquia de Touriñán (concello de Muxía), que constitúe o extremo máis occidental da España peninsular.

GALICIA

Escritor. Pertencente á Promoción de Enlace, ingresou no corpo de funcionarios de Facenda. Trasladado a Ourense, participou nos círculos literarios de Vicente Risco, malia as súas diferenzas ideolóxicas. Expulsado como funcionario polo seu ingreso no PCE, en 1973 participou na homenaxe a León Felipe en México. A súa obra está marcada polo pesimismo, o sentimento poético sincero e auténtico, o existencialismo, o intimismo e a preocupación social, ademais da fallida busca de Deus. Publicou en castelán El tren y las cosas (1960, Premio Marina de Poesía 1959), El ladrido (1961), La Lanzada (versos hacia el mar) (1964) e La barca (1974). Da súa produción en galego cómpre salientar os poemarios Arredores (1962), que representa o testemuño dunha desesperada conciencia de soidade e do que parten as súas dúbidas existenciais: Non (1967), Poesía galega completa (1974), Calados esconxuros (1980), Berros en voz baixa (1990)...