"To" (Contén)

1. 1. Adoración relixiosa a alguén ou a algunha cousa.

   2. Acto polo que o home se suxeita a Deus en sinal de recoñecemento da súa excelencia e superioridade. O culto revestiu a miúdo a forma de sacrificio, que mesmo chegou, nalgunhas culturas, ao sacrificio humano. Unha concienciación progresiva, xuntamente, da transcendencia de Deus e da dignidade do home, levou á substitución dos sacrificios cruentos polos incruentos. A teoloxía católica distingue o culto absoluto, referido a persoas, do culto relativo, referido a obxectos que reciben unha especial veneración xustificada pola súa relación con Deus (reliquias, imaxes e lugares); o culto propiamente dito, o culto de latría, soamente pode estar dirixido a Deus (Trindade e persoas); o culto de dulía (ou veneración) é o que se lles rende aos anxos, aos homes vivos ou mortos e, dunha maneira especial, á Virxe, chamado neste caso, culto de hiperdulía. A Igrexa tributa a Deus un culto oficial, tamén denominado litúrxico ou público,...

   3. Cerimonias que se realizan para render homenaxe a aquilo que se adora.

2. Estima e respecto que se ten por algo material ou inmaterial.

3. Adhesión, veneración e submisión incondicionais, xeralmente carentes de todo sentido crítico, que se tributa a algunhas persoas que as fomentan en virtude de mecanismos obsesivos.

1. 1. Que está dotado de cultura.

   2. Que ten unha cultura avanzada.

2. 1. Propio da cultura.

   2. Aplícase ás voces procedentes dunha lingua clásica -grego ou latín, especialmente desta última- que penetraron directamente nunha lingua sen experimentar as evolucións propias desa lingua.

PERSOEIRO

Ceramista. As súas obras caracterizáronse polas formas simples e as calidades pétreas, entre as que destacan os vasos e as pezas de formas depuradas. Na súa última época realizou placas nas que buscaba os efectos escultóricos e de policromía mediante a aplicación dos esmaltes. Entre os plafóns que elaborou cómpre salientar o que decoraba o pavillón español na feria mundial de Nova York (1962-1964). Entre outros galardóns, recibiu en tres ocasións a Medalla de Ouro da Trienal de Milán (1936, 1951 e 1957) e o Premio Nacional de Artes Plásticas en 1980.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Ponteareas. Segundo unha inscrición do tímpano, construíse no s XIII. Ten planta e ábsida rectangular. Da construción románica conserva a portada occidental e o arco triunfal, que se apoia nun par de columnas entregadas cos capiteis repicados, un con decoración figurada e outro vexetal. O seu aspecto, de arco de ferradura, pode deberse á reconstrución do testeiro. No interior destacan os capiteis anexos ao altar, con representacións de rostros humanos. No exterior, a portada occidental remata nun arco de medio punto dobrado e apoiado en dous pares de columnas con bases de características áticas, mentres que os capiteis presentan unha orde de follas rematadas en espiral. As bases decóranse con sogas e con formas semellantes a cunchas de caracol. No muro norte hai unha peza que representa un león co rostro virado cara a atrás e coas patas dobradas, coa musculatura e a cabeleira talladas con rudeza.

1. Acción e efecto de cumprir ou de cumprirse.

2. Acto ou expresión de saúdo, respecto, cortesía ou calquera outra cerimonia cara a alguén. OBS: Úsase, polo xeral, en plural.

3. Exacta e completa execución da prestación debida que comporta a extinción da obriga. OBS: Recibe tamén o nome de pagamento.

PERSOEIRO

Político e conde da Cunha. Foi nomeado gobernador de Angola (1753-1758), lugar no que mandou elaborar un inventario da Facenda Real (1754) e a organización do arquivo oficial. Foi nomeado vicerrei de Brasil (1763-1767) e fixou a capital en Rio de Janeiro, cidade que fortificou.

1. 1. Na escolástica, cuestión non fixada previamente polo mestre, senón suscitada polos oíntes.

   2. Cuestión a dilucidar.

2. Forma musical, medieval e renacentista, na que interveñen elementos heteroxéneos literarios e musicais que forman un conxunto polifónico agradable.

GALICIA

Mestre. No ano 1936 exiliouse a Arxentina. Instalouse en Bos Aires en 1941, onde exerceu un importante labor para o desenvolvemento do galeguismo. Participou na Federación de Sociedades Galegas e foi nomeado presidente da Irmandade Galega de Bos Aires. Ocupou tamén a secretaría xeral do Consello de Galicia, logo de ser un dos promotores da súa remodelación en 1960. Foi director da revista Orzán e A Nosa Terra, e escribiu as obras Xornes (1987) e Galiza de Alem Mar (1989).

1. Cargo que desempeña o cura párroco.

2. Territorio que está baixo a xurisdición dun cura párroco.

PERSOEIRO

Historiador latino. Escribiu a Historiae Alexandri Magni Macedonis (A historia do macedonio Alexandre Magno), obra en dez volumes dos que se perderon os dous primeiros. Malia o seu pouco rigor histórico e crítico, presenta un gran sentido dramático e manifesta a influencia de Séneca. Durante a Idade Media tivo unha gran difusión.

PERSOEIRO

Activista político italiano. Estudiou socioloxía na Universidade de Trento. Pertenceu á Sinistra Proletaria e en 1970 converteuse en ideólogo e fundador das Brigate Rosse. En 1974 foi detido, acusado de roubo, de homicidio frustrado e de pertencer a banda armada. Liberado en 1975, foi novamente detido en 1976 e encarcerado ata 1998.

1. Apelido procedente dun antigo alcume aplicado a individuos de baixa estatura. Documéntase no s XV: “Lopo Curto” (doc ano 1483 en X. Ferro Couselo, A vida e a fala dos devanceiros. Escolma de documentos en galego dos séculos XIII ao XVI, vol I, 1967, p 206).

2. 1. Que ten pouca lonxitude ou medida.

   2. Dunha lonxitude menor ca a normal ou insuficiente.

   3. Que non cobre toda a parte do corpo que está destinado a tapar.

3. De pouco alcance.

4. Que dura menos tempo do normal ou do que se esperaba.

5. Que se caracteriza por ter pouco do que se expresa.

6. Que é tímido e de poucas palabras.

7. Aplícase ao viño que ao ser degustado dá a sensación de incompleto.

1. 1. Que ten pouca lonxitude ou medida.

   2. Dunha lonxitude menor ca a normal ou insuficiente.

   3. Que non cobre toda a parte do corpo que está destinado a tapar.

2. De pouco alcance.

3. Que dura menos tempo do normal ou do que se esperaba.

4. Que se caracteriza por ter pouco do que se expresa.

5. Que é tímido e de poucas palabras.

6. Aplícase ao viño que ao ser degustado dá a sensación de incompleto.