"Ava" (Contén)

1. Determinar o valor, o prezo, o mérito, as vantaxes, etc, dunha persoa ou dunha cousa.

2. Recoñecer, pesar ou medir xéneros ou mercadorías para establecer o pagamento dos dereitos de alfándega e fixar a tarifa que lle é aplicable ou o importe de exacción arancelaria.

GALICIA

Ilustrado. Publicou Urbanidad y cortesía que se practica entre personas de distinción (1774). Mantivo correspondencia, entre outros, con Martín Sarmiento e José Cornide; e por unha “Carta en que D. Ignacio Avalle y Patiño responde a un amigo en orden a la impresión de las Memorias Históricas del Reino de Galicia, remitiendo al mismo tiempo a su censura el plan de la obra” (1776), sábese que estaba a traballar nunha obra histórica que nunca chegou a editar. Así mesmo, traduciu Escuela o ciencia del mundo, para todos estados, en que se reseña el verdadero modo de vivir en él con honra y provecho (1775), do escritor francés Le Noble.

ILLAS

Illa onde, segundo a lenda, o Rei Artur foi levado para curar as feridas que recibiu na batalla de Camlann e que constitúe ademais un símbolo da súa inmortalidade. A primeira mención de Avalón aparece en 1136 na Historia Regum Britanniae (Historia dos reis da Bretaña) de Geoffrey ou Godofredo de Monmouth. Nesta obra, a illa non só é o lugar onde é transportado o Rei, senón a terra marabillosa onde se forxou a espada Escalibur. Outra obra do mesmo autor, a Vita Merlini (Vida de Merlín, 1148?), inclúe unha longa descrición da denominada Illa dos Frutos, que ben correspondería con Avalón. Nesta illa reina Morgana, unha especie de serea ou fada con poderes curativos que acolleu a Artur moribundo para restaurarlle a saúde. A existencia de Avalón na mitoloxía celta foi fortemente cuestionada e moitos críticos consideraron que se trataba dunha invención de Monmouth. Non obstante , o concepto de illa occidental perdida na inmensidade do océano respondería ás crenzas célticas sobre...

FAMILIAS

Familia de orixe castelá que se estableceu en Nápoles a mediados do s XV, onde se converteu, por mor da súa fortuna e dos cargos políticos e militares que ocuparon os seus membros, nunha das máis destacadas da Italia do s XVI. Xa en posesión do marquesado de Pescara e do condado de Loreto, herdados dos Aquino, obtiveron no 1496 o marquesado do Vasto e, máis tarde, os principados de Montesarquio (1529), Francavilla (1540), Isernia (1644) e Troia. Durante dous séculos vencelláronse ao cargo de gran camarlengo do Reino de Nápoles. Entre os seus membros sobresaíron: Afonso de Ávalos , que destacou como brillante condottiere, e o seu irmán Íñigo de Ávalos (1481), primeiro gran camarlengo do Reino de Nápoles (1449), que foi nomeado conde de Monteodorisio (1452); netos deste foron os primos irmáns Ferdinando Francesco de Ávalos e Afonso de Ávalos ; o fillo deste último, Ferdinando Francesco...

PERSOEIRO

Marqués do Vasto. Fillo de Íñigo, marqués do Vasto, e de Laura Sanseverino. Herdou posteriormente o marquesado de Pescara e o principado de Francavilla. Como marqués do Vasto (1536), comandou as tropas na campaña contra Tunicia. Exerceu como gobernador de Milán (1538-1546). Humanista e poeta, foi, xunto coa súa dona María de Aragón, protector de artistas e literatos (Tiziano, Pietro Aretino e Iacopo Nardi).

PERSOEIRO

Marqués de Pescara e conde de Loreto. Era fillo de Afonso e de Diana de Cardona. Participou activamente nas loitas militares de Italia entre 1512 e 1525, ao servizo de Fernando II de Aragón e do Emperador Carlos V. No ano 1521 contribuíu á conquista do Milanesado e no 1525 foi o artífice da vitoria de Carlos V en Pavía. Foi gobernador da illa de Ischia e camarlengo do Reino de Nápoles.

1. Acción e efecto de avanzar ou avanzarse.

2. Feito de ir cara a adiante

3. Partida ou unidade que está máis adiantada ou que marcha por diante do grupo principal das forzas.

4. Tempo que se fai transcorrer entre o salto da chispa ou o inicio da inxección e o punto morto superior (PMS), nos motores de acendido por chispa ou de acendido por compresión, respectivamente. O avance é preciso para poder obter a máxima presión por combustión total, no momento no que o pistón acada o PMS, e aproveitar optimamente esa expansión. O avance debe ser variable, cousa que se acada grazas ao variador de avance, ou ben automatico nos motores con acendido electrónico.

5. Fragmentos breves ou resumos dunha película, dun informativo ou de calquera outro programa, que se insiren dentro da emisión televisiva ou radiofónica co obxecto de anuncialos e desenvolvelos con posterioridade de forma ampliada.

6. 1. avance rápido

      Sistema que permite localizar imaxes ou puntos concretos nunha serie de datos.

   2. avance rápido de gravación

      Control en diversos aparellos electrónicos e informáticos que permite avanzar nunha gravación a unha velocidade superior á de reprodución.

7. Termo da poética francesa que identifica un tipo de rima que depende dos fonemas finais dos versos. Considérase rima por avance cando se engade un fonema á vogal tónica da palabra en posición de rima que non aparece na palabra seguinte en posición de rima. É o procedemento contrario á rima por aumento.

8. Nunha máquina-ferramenta, movemento relativo que expón sucesivamente novas partes da peza á acción de corte da propia ferramenta. O accionamento do avance é xeralmente mecánico e, eventualmente, hidráulico ou pneumático. O avance, que pode ser lonxitudinal, transversal ou combinado, inflúe directamente na rugosidade da superficie mecanizada.

9. ...

PERSOEIRO

Escritor italiano barroco en lingua latina, coñecido tamén como Avancinus. Escribiu algúns dramas de gran aparato escénico, de entre os que destaca Pietas Vitrix (A piedade vitoriosa, 1659). É autor tamén de poesías e de obras teolóxicas, haxiográficas e ascéticas.

1. Superar un obstáculo que corte o paso saltando por riba.

2. Andar á presa con grandes pasos.

3. Cambalear algo ou alguén ao perder o equilibrio.

4. Ir para adiante.

1. de avantaxar.

2. Que leva vantaxe, que vai por diante.

3. Que avantaxa ao común ou ordinario na súa liña.

1. Condición ou circunstancia favorable que unha persoa ou cousa ten sobre outra.

2. Diferenza de posición ou situación dunha persoa ou cousa sobre outra, especialmente nunha actividade.

3. Convención regulamentaria que, en certos deportes de equipo, permite ao árbitro non interromper o xogo cando un xogador atacante é obxecto de falta, porque continúa controlando a pelota.

PUBLICACIÓNS

Publicación quincenal editada en Marín nos primeiros días de 1915. Serviu de voceiro á Federación Regional de Obreros de la Industria Pesquera de Galicia e foi dirixida polo militante socialista Xosé Hervés Hermo, secretario da Federación Local de Trabajadores. A traxectoria do periódico estivo marcada pola intensa conflitividade mariñeira que viviu o porto de Marín naquel ano. Entre os seus colaboradores figuraba Lourenzo Corbacho.

PUBLICACIÓNS

Publicación de periodicidade semanal editada en 1922 na cidade de Pontevedra como “Órgano de los exploradores”.