"CEI" (Contén)

Apelido que ten a súa orixe nun alcume posiblemente de profesión, xa que un veceiro era antigamente a persoa que se encargaba de levar o rabaño de cabras e ovellas dun lugar ao monte, labor que se regulaba a través dun sistema de quendas. As formas maioritarias deste apelido son as que aparecen grafadas con b- non etimolóxico.

Aplícase a un certo tipo de pedra branda.

Adorno a xeito de aro que se coloca ao redor do brazo, no antebrazo ou no pulso. Os da época prehistórica acostumaban a ser metálicos, de ouro, prata ou bronce. Os conxuntos máis importantes corresponden á Idade do Bronce e á época castrexa. Os da Idade do Bronce pódense clasificar en tres tipos: de sección cilíndrica, con molduras curvas e de sección poligonal, sendo os conxuntos máis salientables os de Agolada, Lamela, A Estrada e Caldas de Reis. Na época castrexa presentan formas de moldura curva ou adoptan forma de torque.

Aparello feito con arames, corda, coiro ou outros materiais, que se lles pon aos animais na boca para impedir que coman cando non poden ou que mordan.

Persoa que busca auga nos terreos e fai os pozos.

Liñaxe natural de Monforte de Lemos. As súas armas levan un buceiro, en campo de azul e sobre un terreo de sinople.

Planta do xénero Cucurbita, da familia das cucurbitáceas, que se caracteriza por ser herbácea anual, dioica, de talo prostrado, groso, hirsuto e escabroso, e ter follas palmatinervias, máis ou menos lobuladas, gabiáns ramificados, flores campanuladas, grandes e amarelas, e froitos en pepónide, de parede resistente e grosa que madurecen no solo. As cabaceiras son plantas de orixe americana cultivadas polo seu froito, a cabaza, empregado para alimentación humana ou do gando, e tamén como plantas ornamentais. Baixo esta denominación englóbanse unhas 25 especies, das que a máis coñecida é C. pepo, con moitas variedades de cultivo como C. pepo var medullosa que produce as cabaciñas. Tamén cómpre destacar a cabaza confeiteira ou caiota, que pertence á especie C. maxima e da que se obtén o cabelo de anxo. As sementes da cabaceira poden comerse fritidas, e inxeridas crúas e en xaxún constitúen un excelente tenífugo. O cultivo dáse en gran diversidade...

Hórreo construído con varas ou pólas entretecidas de vimbio, carballo ou salgueiro. A súa forma pode ser de planta redonda con cámara cilíndrica ou troncocónica invertida, asentada sobre un pequeno muro ou unha armazón de catro táboas grandes colocadas sobre uns bloques de pedra no chan; tamén pode presentar planta rectangular, no que a cámara vai asentada sobre unha grade de catro táboas, suspendidas, ao mesmo tempo, sobre catro esteos de granito cos seus tornarratos. A cuberta é de colmo e moi lixeira, pois cómpre levantala para botar o millo dentro, que logo sae a través dunha abertura pechada cunha táboa. Accédese a el levantando a cuberta cónica ou por unha pequena porta mediante unha escada ou un bloque de pedra situado na parte dianteira. OBS: Tamén se emprega nalgunhas zonas de Galicia como denominación xeral de hórreo.

Asociación cultural sen ánimo de lucro fundada en Maceda en 1975. A súa finalidade principal era a de potenciar a lingua e a cultura galega a través de actividades como representacións teatrais ou conferencias. O seu proxecto máis salientable foi a representación de dúas obras de teatro: O catecismo do labrego e O menciñeiro á forza.

Cheiro a bravío que despiden certos animais, especialmente na época de celo.

Porco macho dedicado á reprodución.

Que ou quen pasa o tempo sen facer nada ou ten pouco amor polo traballo.

Localizado no concello de Teo, trátase dun dos cruceiros máis antigos de Galicia. De estilo gótico, está asentado sobre un pedestal de tres banzos. O crucificado ten tres cravos, un pano na cintura e unha coroa de espiñas na cabeza sobre a que se atopa un cáliz.