"Diz" (Contén)

PERSOEIRO

Frade capuchino. Predicou por toda a Península, especialmente por terras andaluzas, e foi beatificado por León XIII no 1894. Escribiu numerosos sermóns, opúsculos e estudios ascéticos e morais; entre eles, cómpre destacar Afectos de un pecador arrepentido (1776) ou El soldado católico en guerra de religión (1794). Na iconografía represéntase como un ancián de longas barbas brancas, vestido co hábito dos capuchinos e cunha cruz na man. A súa festividade celébrase o 24 de marzo.

GALICIA

Profesor. Mestre especialista en Ciencias Sociais, licenciouse en Xeografía e Historia (1997). Durante a súa etapa universitaria, na Ditadura, participou no movemento estudiantil, nos Comités de Curso, xermolos sindicais clandestinos, militando en Larga Marcha e en Información Obreira, para logo confluír no proceso de unificación no Partido de Traballo. Sindicalmente foi secretario xeral da UTEG, da Federación de Ensino da Confederación Xeral de Traballadores Galegos (CXTG), da súa comisión executiva, e da Confederación Intersindical Galega (CIG), e presidente da CIG ensino. Representou o profesorado galego en varias lexislaturas, tanto no Consello Escolar de Galicia como no Consejo Escolar del Estado. Tamén formou parte da dirección do PSG-EG e de UG. Non obstante , dende 1996 abandonou toda militancia sindical e política para dedicarse ao seu labor educativo como membro fundador e presidente do Seminario Galego de Educación para a Paz, dende o que promove a celebración do Día Escolar...

1. Díaz.

2. Liñaxe que trae como armas, en campo de prata, unha maza de sable.

GALICIA

Político e avogado. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Como membro do Partido Popular foi concelleiro (1983-1987), presidente do Comité Local (1989-1995) e alcalde (1987-1990) de Tui. Deputado do Parlamento galego entre 1990 e 1996, en 1993 tomou posesión como conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións Laborais. Abandonou este cargo en 1996, ao ser designado delegado do Goberno en Galicia. Entre 1995 e 1996 foi presidente da Sociedade Galega de Medioambiente Natural (Sogama). Desde maio do 2000 foi conselleiro sen carteira para Relacións Institucionais, cargo que sumou desde xaneiro de 2001 ao de conselleiro de Agricultura, Gandería e Política Agroalimentaria.

1. Que pode ser enganado.

2. Que engana.

1. Que escorrega.

2. Que fai escorregar.

3. Aplícase á situación ou persoa difícil ou perigosa que cómpre tratar con habilidade e tino.

PERSOEIRO

Trobador portugués da escola lírica galego-portuguesa, pertencente á liñaxe dos Barreto, orixinaria dos Velho. Aínda que a familia do trobador era orixinaria da conca do Lima (Entre Douro e Minho) -de feito, aínda a comezos do s XIV os Barreto forman parte das liñaxes de infanzóns padroeiras do Mosteiro de Tibães-, estendeuse despois, mediante diversas alianzas, polo Douro medio e Trás-os-Montes, e estableceuse en Estremadura (1254 - 1264), período en que o pai do trobador, Fernão Gomes, figura na corte de Afonso III. Vinculado á corte de don Denís, este autor aparece na documentación entre 1290 e 1294; neste período confírmalle á orde do Templo unha doazón de bens que seus pais lle fixeran a esta en Abrantes e, así mesmo, testemuña a doazón do pantano de Magos que lle fai a don Denís o concelho de Santarem. Como se documenta no Livro de Linhagens do Conde D. Pedro, casou nesta cidade a finais do s XIII con Joana Esteves; ademais, confirma a adscrición do trobador ao último período da lírica...

PERSOEIRO

Trobador portugués, pertencente á escola lírica galego-portuguesa, natural de Elvas. Debeu compor o seu cancioneiro na primeira metade do s XIV, e como demostran tanto a súa colocación nos cancioneiros B e V como as relacións intertextuais que o vinculan a Estevan da Guarda, na corte de don Denís ou ben na dos seus fillos Afonso IV ou Pedro de Portugal, conde de Barcelos. Os apógrafos italianos atribúenlle sete cantigas: catro delas enmárcanse no código da canción de muller e as tres restantes son cantigas de amor. Nestas últimas, desenvolve os motivos da beleza da dama e da coita do trobador, como en “Ay boa dona, se Deus vos perdom” e “O ouç’eu dizer huu verv’aguys[a]do”, combinados co motivo do castigo divino que se serve da beleza da senhor como instrumento, na cantiga “A mha senhor fezo Deus por meu mal”. Cultiva e enriquece os temas característicos da canción cortés cunha sutil e rica selección de procedementos retóricos, como o emprego do refrán intercalar, presente na última das...

PERSOEIRO

Avogado e político arxentino. Líder dos radicais intransixentes, foi elixido presidente en 1958, e foi derrocado por un golpe de estado militar en 1962.