"EPP" (Contén)

PERSOEIRO

Ceramista. Foi autor do salottino della regina do palacio di Portici. Trasladouse a España con Carlos III e dirixiu a fábrica de porcelana do Buen Retiro, onde o sucederon os seus fillos. Entre outras obras realizou a sala de China do palacio de Aranjuez.

PERSOEIRO

Escritor danés. Coñecido polo pseudónimo de Jeppe Aakjær, describiu en termos realistas e polémicos a vida sórdida dos pequenos campesiños. A súa extensa obra poética, parcialmente escrita en formas dialectais, valeulle o alcume de o Robert Burns danés. Tamén escribiu as novelas Vredens brn (Os fillos da ira, 1904) e Arbejdets gloede (O gozo do traballo, 1914). Dentro do eido teatral publicou Livet pa Hegnsgard (A vida na granxa Hegns, 1907).

PERSOEIRO

Político e historiador italiano. Participou nos motíns sicilianos de 1837 e despois da Revolución de 1848 formou parte do goberno provisional. Exiliado en Francia e Turín, integrouse no proxecto unificador de Cavour e foi secretario da Sociedade Nacional (1857). En 1860 foi membro do Consello de Estado e deputado do Parlamento.

PERSOEIRO

Director de orquestra e clavecinista. Iniciou a súa carreira en Londres en 1952. Intentou que renacera o interese pola música barroca. Foi director da English Chamber Orchestra e, entre 1973 e 1980, da BBC Northem Symphony Orchestra, ao tempo que actuou como clavicenista. Promoveu numerosas edicións de obras, como A coroación de Popea, Orfeo e Il ritorno d’Ulisse in patria, de Monteverdi e L’ Ormindo e La Calisto de Cavalli.

PERSOEIRO

Historiador italiano. Foi secretario do Vicerrei Carlo Fiz e a partir de 1833 recibiu o título de barón do Rei Carlos Alberte II. Foi en varias ocasións presidente do Senado e contribuíu á recompilación de leis e á distensión do feudalismo.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi director do Liceo Musicale de Boloña e do Conservatorio Reale de Nápoles. Destacou como o primeiro compositor italiano que utilizou música instrumental e sinfónica nunha época totalmente dedicada á ópera. Da súa produción destacan dous concertos para piano e orquestra (1878 e 1885), dúas sinfonías (1895 e 1904) e pezas para piano.

PERSOEIRO

Político italiano. En Marsella fundou a sociedade secreta Nova Italia (1831) e un xornal homónimo (1832), desde o que se promovía a unidade italiana baixo un sistema republicano. En 1833 fuxiu a Xenebra e en 1834 creou a sociedade secreta Nova Europa, para favorecer os nacionalismos e a fraternidade europea. Expulsado do país, refuxiouse en Londres (1837) onde retomou o labor da Nova Italia. Coa revolución de 1848 en París, marchou a Milán e Roma, onde foi deputado e triunviro da república (1849).

FILOSOFOS

Filósofo estadounidense. Estudou a relación do psíquico co físico e opúxose á interpretación behaviorista da consciencia e do realismo físico. Adoptou unha forma de neorrealismo capaz de ofrecerlle un método, mediante o que elaborou unha metafísica que se cualificou como materialismo animista. Publicou The Ways of Knowing or the Methods of Philosophy (1944) e Great Vision of Philosophy (1950).

PERSOEIRO

Político. Participou na Revolución de 1848 e, en outubro do mesmo ano, acadou a presidencia do goberno toscano. Despois da proclamación da República Toscana formou parte do triunvirato con F. Guerrazzi e G. Mazzoni (1849). Exiliado en Francia desde 1849 ata 1859, en 1861 converteuse novamente en deputado e foi contrario á política unitaria da Casa de Savoia.

PERSOEIRO

Compositor e músico. Coñecido como Georges Moustaki, as súas obras foron a miúdo interpretadas por Edith Piaf, Barbara ou Yves Montand. Destacado instrumentista e letrista, debutou como intérprete con Le Métèque (1969). Da súa discografía cómpren salientar Declaration (1973), Méditerranéen (1992), Tout reste à dire (1996) e Moustaki (2003).

PERSOEIRO

Físico italiano. Foi profesor en Milán e fixo investigacións importantes sobre os raios cósmicos mediante a aplicación da cámara de Wilson. O seu traballo sobre as emisións nucleares permitiu o descubrimento dos mesóns π. O seu pai Augusto Raffaele Occhialini (Fossombrone 1878 - Xénova 1951), tamén físico, foi profesor en Siena e Xénova e traballou no eido da electroloxía e a espectroscopia.

PERSOEIRO

Arquitecto. Dirixiu a revista Casabella (1930-1943). Foi secretario rexional do grupo turinés do MIAR e colaborou con M. Piacentini na facultade de física da Cidade Universitaria de Roma (1934) e na Exposición Internacional de París (1937). Militante antifascista encadrouse nas unidades Matteotti de Milán. Encarcerado, morreu no campo de concentración de Mauthausen.

PERSOEIRO

Poeta italiano. Ordenado sacerdote (1759), foi preceptor dos fillos do duque Serbelloni (1759-1763) e do conde Imbonati (1764-1768). Considerado como un dos introdutores das ideas da Ilustración en Italia, foi director da Gazzeta di Milano, da cátedra de Belas Letras (1769) e da superintendencia superior das escolas públicas (1787). Publicou Alcune poesie di Ripano Eupiliano (1752), o poema satírico-didáctico Il giorno (1801), e as odas La vita rustica (1757-1758) e Il bosogno (1765).

PERSOEIRO

Matemático e lóxico italiano. Profesor en Turín, especializouse en lóxica matemática e creou a lóxica simbólica. Fixo unha exposición rigorosa da aritmética, da xeometría proxectiva, do cálculo infinitesimal e do vectorial. Inventou unha linguaxe artificial internacional, a interlingua.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Coñecido como Pellizza da Volpedo, foi discípulo de Cesare Tallone. En 1892 adoptou o divisionismo como técnica e achegouse a conceptos simbolistas conxugados con inquedanzas sociais. Pintou Specchio della vita (1895-1898) e aproximouse á abstracción coa obra Il Sole (1904).

PERSOEIRO

Astrónomo italiano. Ordenado sacerdote en 1764, ao ano seguinte marchou a Palermo para ocupar unha cátedra de Matemáticas Superiores. En 1791 fundou un observatorio astronómico na torre do Palacio Real. En 1792 publicou un catálogo de 7.646 estrelas, e en 1801 descubriu o primeiro asteroide, ao que lle deu o nome de Ceres. A partir de 1817 dirixiu a construción do observatorio de Capodimonte.