"Far" (Contén)

1. Encargar algún labor a alguén.

2. Dedicarse a un traballo con moito afán.

1. Impregnar de tufo, botar un cheiro desagradable.

2. Trastornar ou afogar a alguén cun mal olor.

3. Poñerse de mal humor ou sentir noxo cara a algo.

4. Decidirse a obrar sen reparar nos posibles obstáculos ou inconvenientes que poden impedir este acto.

1. Sopro de aire, de bafo ou doutro gas.

2. Cheiro intenso e desagrable que exhala alguén ou algunha cousa.

3. Hálito que cheira mal.

PERSOEIRO

Periodista aragonés. Director do diario de carácter agrario La Tierra en Osca (1933-1936) e de Solidaridad Nacional en Barcelona. Publicou Los Sindicatos Libres en España, su origen, su organización, su ideario (1927), dun gran valor documental.

PERSOEIRO

Escritora. Publicou xunto a María Velho da Costa e María Teresa Horta Novas cartas portuguesas (1974), onde denuncian a situación política de Portugal baixo a ditadura. É autora tamén de De noite as árvores são negras (1971).

PERSOEIRO

Poeta guatemalteco. Destacou pola imaxinación, a ironía e o lirismo dos seus poemas, recollidos en Poesías (1845). Preocupouse polos costumes e as tradicións do seu país. Realizou tamén a tradución das Odas de Horacio e Los Amores de Ovidio.

TERRITORIOS

Territorio histórico vasco (Baixa Navarra) da vertente setentrional dos Pireneos (1.336 km2). Actualmente, xunto cos territorios de Lapurdi, Zuberoa e o país de Bearn, forma o departamento francés dos Pireneos Atlánticos. É unha rexión agrícola e gandeira, con prados e bosques. A causa da falta de industria, hai unha forte corrente migratoria cara a Bordeos e París. Divídese en tres cantóns: Iholdi, Donibane Garazi (Saint-Jean-Pied-de-Port) e Baigorri. A capital é Donibane Garazi. A lingua do país é o éuscaro, actualmente en regresión. Formou parte do Reino de Navarra, do que constituía a sexta merindade, nomeada Ultraportos. Fernando o Católico conquistou o Reino (1512); máis adiante (1530), a Be-Nafarroa foi abandonada de feito aos Albret, situación recoñecida en 1659 no Tratado dos Pireneos. A Be-Nafarroa conseguiu conservar a súa condición de “país de estados” ata a Revolución Francesa (1789).

PERSOEIRO

Poeta, narrador, dramaturgo, ensaísta e crítico. Compaxinou a creación literaria cunha ampla variedade de traballos de oficina. Entre 1938 e 1941 residiu case continuamente en Bos Aires. De volta a Montevideo (1945), colaborou en diversas publicacións periódicas, dirixiu a revista literaria Marginalia e codirixiu Número e, a partir de 1954, fíxose cargo da sección literaria de Marcha. Por motivos políticos abandonou o seu país en 1974 e viviu en Arxentina, Cuba, Perú e España. Entre a súa produción literaria destacan os poemarios Sólo mientras tanto (1950), Poemas de la oficina (1956), La casa y el ladrillo (1977), El olvido está lleno de memoria (1995); as novelas Quien de nosotros? (1953), La tregua (1960), Gracias por el fuego (1965), El cumpleaños de Juan Ángel (1971), Primavera con una esquina rota (1982), La borra del café (1992); os contos Esta mañana (1949),...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant, na Comunitat Valenciana, situado na comarca do Baixo Segura, na horta de Orihuela (1.592 h [1996]). O Segura delimita o termo polo N. A economía baséase na agricultura de regadío, sobre todo no cultivo de cítricos. En menor medida hai cereais, viñas, oliveiras e hortalizas. De orixe islámica, foi propiedade dos baróns de Benijòfar.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Huesca, Aragón, situado na chaira da Litera (8.130 h [1996]). O termo, regado polo canal de Aragón, está dedicado á agricultura de regadío, cereais, hortalizas, froiteiras, algodón e remolacha azucreira. Dispón tamén de gandería bovina, porcina e ovina. O desenvolvemento das industrias transformadoras (fariñeiras, algodoeiras, alimentarias, etc), favoreceu o crecemento da poboación, que se quintuplicou durante o s XX, recibindo nos sesenta e setenta unha intensa corrente inmigratoria. A súa situación, próxima ao núcleo urbano de Lleida, permitiulle converterse nun importante mercado comarcal. No transcurso da Guerra dels Segadors (1642), a vila foi destruída e despoboada. Con posterioridade, en 1652, foi repoboada con colonos aragoneses.