"Hel" (Contén)

PERSOEIRO

Xermanista alemán. É autor dunha obra moi copiosa, fundamental nos estudios xermanísticos. Son básicos os tratados Geschichte der deutschen Sprache (Historia da lingua alemana, 1891) e, sobre todo, Deutsche Syntax (Sintaxe alemana, 1923-1932).

PERSOEIRO

Escritor e zoólogo. Cultivou a poesía e a narración, pero destaca especialmente a súa novela Fra Piazza del Popolo (1867), onde introduce elementos románticos e naturalistas.

ENTRADA LARGA

Ecuación de estado dun gas real na que interveñen as seguintes constantes críticas

FORMULA

onde P é a presión do gas, V o volume que ocupa, R a constante universal dos gases ideais, T a temperatura, e Pce Tca presión e a temperatura críticas, respectivamente.

PERSOEIRO

Químico. Exerceu como profesor de Química Orgánica na Escola Superior de Farmacia. Foi pioneiro no descubrimento de procesos de síntese de substancias orgánicas independentemente dos seres vivos. Tamén investigou a calor desprendida ou absorbida nas reaccións químicas, o que o levou, ao mesmo tempo que Julius Thomsen, a enunciar o principio chamado Thomsen-Berthelot. Foi, amais, o creador da bomba calorimétrica e descubriu novos métodos para as medicións termoquímicas. Escribiu, entre outras obras, Leçons sur les principes sucrés (Leccións sobre os principais azucres, 1862).

PERSOEIRO

Astrónomo alemán. Foi fundador (1813) e primeiro director vitalicio do observatorio de Königsberg. No 1804 calculou a órbita do cometa de Halley. Introduciu no 1817 as funcións de Bessel, para resolver o problema dos tres corpos e estableceu a posición exacta dunhas 50.000 estrelas. Suxeriu o carácter binario de Sirius e Proción. No 1841 deduciu o valor 1/299 para o achatamento da Terra. No 1840 suxeriu a existencia dun planeta máis alá de Uranio, que foi denominado Neptuno.

PERSOEIRO

Físico e meteorólogo, fillo de Carl Anton Bjerknes. Profesor da Universidade de Estocolmo, aplicou a hidrodinámica e a termodinámica aos movementos a grande escala da atmosfera. Creou, en colaboración co seu fillo Jacob Aall Bonnevie Bjerknes, o actual método de previsión do tempo baseado na teoría da fronte polar. Foi tamén profesor das universidades de Oslo e de Leipzig, e director do departamento de Meteoroloxía do Instituto Xeofísico de Bergen.

PERSOEIRO

Actriz, coñecida polo pseudónimo de Ethel Barrymore. Estrenouse en Broadway con apenas quince anos da man do seu tío, o actor John Drew. Obtivo un grande éxito con None but the Lonely Heart (Nada máis que un corazón solitario, 1944), filme co que gañou un Oscar. Estivo nominada tres veces máis como Mellor Actriz Secundaria. Destaca o seu papel en Rasputin and the Empress (Rasputin e a Tsarina, 1932), The spiral staircase (A escaleira de caracol, 1946), The Paradine case (O proceso Paradine, 1948) e Johnny Trouble (1957).

PERSOEIRO

Físico experimental. Alumno de Max Planck, foi profesor na Universidade de Giessen (1930-1932) e director do Instituto de Física de Heidelberg (1932-1934). Desenvolveu a técnica das medidas co contador Geiger. En 1930, en colaboración con H. Becker, descubriu unhas radiacións de gran poder de penetración, posteriormente identificadas como grupos de neutróns. Colaborou na construción do primeiro ciclotrón alemán (1944). Gañou o Premio Nobel de Física de 1954, que compartiu con Max Born.

PERSOEIRO

Escritor francés, máis coñecido polo pseudónimo de Saint-Georges de Bouhélier. Cultivou o ensaio, a poesía e sobre todo o teatro, coa súa obra O entroido dos nenos (1910). Escribiu tamén unha serie dramática de carácter histórico.

PERSOEIRO

Autor e dramaturgo coñecido co pseudónimo de Michel Baron. Actor da compañía de Molière (1670), máis tarde estableceuse pola súa conta, concretamente coa compañía do Hotel Borgoña. Foi considerado o primeiro actor da súa época. Retirouse en 1691 pero volveu cun éxito notable en 1720. É autor de L’homme à bonnes fortunes (O home con boa fortuna, 1680).

PERSOEIRO

Lingüista francés. Introduciu o comparatismo en Francia mesturando a tradución e o ensino da gramática de Franz Boop. Entre as súas publicacións destaca Essai de sémantique (Ensaio de semántica, 1897).

PERSOEIRO

Xurisconsulto, político, médico e escritor francés. Coñecido porque foi un dos primeiros sistematizadores da gastronomía, particularmente da francesa. A súa obra fundamental é Physiologie du goût (A fisioloxía do gusto, 1826).

PERSOEIRO

Químico alemán. Destacou polos seus traballos sobre o compostos do cacodilo, pola introdución da pila de Bunsen e por un método de illamento dalgúns metais electroquimicamente a partir dos cloruros fundidos. En colaboración con G. R. Kirchhoff elaborou as primeiras leis da espectroscopia teórica. Descubriu dous novos elementos: o cesio e o rubidio. Tamén traballou en análise volumétrica e en calorimétrica. Aínda se empregan a válvula de Bunsen, o calorímetro de Bunsen e, sobre todo, o queimador de Bunsen. Na súa única publicación Gasometrische Methoden (1857) describiu os seus métodos para a medida do volume de gases.

PERSOEIRO

Escultor, pintor, arquitecto e poeta. Tras superar a oposición do seu pai, ingresou con trece anos na bottega de Domenico Ghirlandaio en Florencia, onde coñeceu a técnica do fresco e colaborou na realización dos frescos da igrexa de Santa Maria Novella. Posteriormente, estudiou escultura nos xardíns dos Medici, baixo a protección de Lorenzo o Magnífico e a dirección de Bertoldo di Giovanni, discípulo de Donatello. Nesta época esculpiu a Centauromaquia (1490-1492), onde xa manifestaba a súa preocupación pola anatomía. Trala caída dos Medici, instalouse en Boloña, onde estudiou a obra de Iacopo della Quercia. En 1495 regresou a Florencia e traballou para Pierfrancesco de Medici. Un ano despois realizou a súa primeira viaxe a Roma onde esculpiu o Bacus (1496-1497) para o banqueiro Iacopo Balli e a Pietat do Vaticano (1498-1499). Volveu a Florencia en 1501; realizou, daquela, o David (1501-1504) e recibiu o encargo de decorar a sala do consello do Palazzo della Signoria onde...

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Il Giovane, sobriño do célebre escultor toscano do mesmo nome. É autor de farsas rústicas e de obras cortesás moi ricas en escenografía. Publicou as obras Tancia (1612) e Fiera (1618).