"Loxia" (Contén)

Parte da ecoloxía que estudia os seres vivos considerados individualmente; oponse á sinecoloxía ou ecoloxía das comunidades e ecosistemas.

Estudio do crecemento dun individuo ou dun grupo de individuos ao longo da súa vida co obxectivo de coñecer as características do crecemento da poboación á que pertencen.

Parte da microbioloxía que trata o estudo das bacterias.

Parte da Física que trata do peso ou da gravidade.

Xeomorfoloxía do relevo submarino.

Especialidade da Psicoloxía que ten como método a psicanálise. Tamén se coñece co nome de psicoloxía profunda.

Ciencia que abrangue os coñecementos e técnicas relativas á historia do libro, bibliotecnia, bibliografía, bibliotecoloxía e bibliofilia.

Rama da Ecoloxía que estudia as biocenoses.

Estudio da influencia do clima sobre a distribución e abundancia dos seres vivos, que avalía a intensidade e calidade da radiación, o fotoperíodo, os umbrais térmicos, a resistencia ás xeadas, a humidade atmosférica, a resistencia á desecación, o transporte e espallamento das diásporas, etc. O estudo dos procesos naturais que integran o efecto de varios elementos climáticos sobre os organismos é outro aspecto crucial da bioclimatoloxía. Así, os estudios sobre balances térmicos presentan aspectos aplicados de grande interese para a actividade humana. Os balances hídricos, entre a auga recibida por precipitación e a perda por evapotranspiración, son esenciais para estimar a disponibilidade hídrica e a resistencia á secura dos ecosistemas naturais, as necesidades de rego dos cultivos, os réximes hidrolóxicos, etc. Os balances de erosión, hídrica e eólica, son ferramentas básicas para a conservación dos ecosistemas. Os balances orgánicos, sobre todo os da produción primaria, son un dos aspectos...

Termo proposto por F. E. Clements e V. E. Shelford para designar de xeito unitario, aínda que tamén redundante, a ecoloxía animal e a ecoloxía vexetal.

Disciplina científica que ten por obxecto o estudo dos seres vivos que habitan o dominio subterráneo. O termo foi creado no 1904 por A. Viré. Non obstante , naceu como especialidade científica no 1831 coa primeira descrición dun ser vivo cavernícola, o coleóptero Leptodirus hohenwarti procedente da cova de Adelsberg (Carniola), realizada polo conde Franz von Hohenwart. A partir de 1857 proliferaron os traballos dedicados ao estudo dos cavernícolas por parte de gran número de naturalistas, primeiro en Francia, logo noutros países europeos e nos EE UU.

Estudio da evolución dos medicamentos no corpo humano.

Rama da meteoroloxía que estudia a relación entre as condicións meteorolóxicas e o desenvolvemento dos seres vivos.

Aplicación da reoloxía ao movemento dos fluídos dos seres vivos.

Estudio dos biorritmos.

Conxunto de técnicas que aproveitan as transformacións bioquímicas producidas pola actividade metabólica de determinados microorganismos en estado natural ou modificados mediante a Enxeñería Xenética. Ten como finalidade mellorar o rendemento de certos procesos de transformación ou crear substancias novas por medio da biosíntese específica. Aplícase na agroindustria (á que proporcionou un conxunto de procedementos que aumentaron a calidade dos alimentos e o rendemento das colleitas), industria química (obtención de bioalcohol, biogás, disolventes, ácidos orgánicos, etc), produción e tratamento de alimentos (estudio de novos procesos de fermentación, obtención de pensos, de fontes proteicas novas, etc), salubridade ambiental (depuración de efluentes e residuos industriais e domésticos), industria mineira (extracción de metais) e farmacoloxía (obtención de medicinas en grandes cantidades, como a insulina, o interferón, vacinas, anticorpos monoclonais, sistemas de diagnose, etc).