"PERT" (Contén)

1. Que ou quen esperta.

2. Reloxo que fai soar unha campaíña ou timbre a unha hora previamente determinada.

1. 1. Interromper o sono de quen estaba durmindo.

   2. Facer que alguén recupere o coñecemento despois de perdelo por estar en coma ou por outra causa.

2. 1. Facer que alguén se decate de que está enganado ou que vive unha ilusión que non é verdadeira.

   2. Facer que alguén actúe con máis astucia ou intelixencia.

3. Provocar na mente ou no ánimo unha sensación, desexo, ou sentimento latente ou non.

4. 1. Deixar de durmir.

   2. Recuperar o coñecemento despois de perdelo por estar en coma ou por outra causa.

5. ...

1. Acción de espertar.

2. Xeito de espertar.

1. de espertar.

2. Que ten o entendemento ou o enxeño moi agudo.

1. Que ou quen ten moita experiencia ou habilidade nun traballo ou actividade.

2. Persoa versada ou con moitos coñecementos sobre unha materia.

PERSOEIRO

Lingüista británico. Como resultado do seu traballo “Sounds and prosodies” (1948) desenvolveuse a teoría da análise prosódica. Tamén desenvolveu a teoría contextual do significado (“The techique of semantics”, 1935). Recompiláronse parte dos seus artigos nas obras Papers in Linguistics 1934-1951 (1957) e The Tongues of Men and Speech (1964).

PERSOEIRO

Física alemana. Nacionalizouse estadounidense en 1933 cando casou co químico Joseph E. Mayer. Estudiou na Universidade de Göttingen, onde se doutorou en 1930. Traballou na Universidade Johns Hopkins de Baltimore, nos laboratorios SAM da Universidade de Columbia e nas universidades de Chicago e California. Investigou a estrutura e a constitución do núcleo atómico e desenvolveu a teoría das capas e dos niveis. Das súas obras destacan Statistical mechanics (1940) e Elementary theory of nuclear shell struture. Recibiu, conxuntamente con Hans D. Jensen e Eugene P. Wigner, o Premio Nobel de Física (1963).

PERSOEIRO

Compositor. Ampliou os estudios con C. Taltabull e P. Wissmer en París. Fundador, xunto con J. Panyella, do grupo instrumental Diabolus in Musica, exerceu a crítica musical no Diario de Barcelona e foi fundador e director do Centre de Documentaciò i Difusiò de la Música Contemporània (1986-1994). Da súa produción destaca Punts cardinals (1967), Cinc continents (1969), Jondo (1979), Vectorial (1985) e Gaudí (1992). En 1981 foi nomeado Chevalier des Arts et des Lettres polo goberno francés. Recibiu o Premi Ciutat de Barcelona (1972, 1978 e 1983), o Premio de Composición Musical Reina Sofía (1983), o Premio Nacional de Música (1990) e a Medalla de Oro al Mérito de las Bellas Artes (2002).

1. Aumento da tensión dun líquido contido nun recipiente fixo. Pode ser por aumento de líquido ou por redución do recipiente.

2. Aumento da presión normal do sangue das arterias. Considérase que hai hipertensión cando a presión sistólica pasa de 150 mm Hg e a diastólica de 95 mm Hg. Pode ser esencial (de causa descoñecida) ou secundaria (que representa o 20% dos casos). Pode dar lugar a complicacións orgánicas, especialmente nos ollos, nos riles e no corazón.

3. Hipertensión esencial que durante moitos anos non produce sintomatoloxía.

4. Hipertensión que se produce cando a presión sistólica aumenta proporcionalmente máis ca a diastólica.

5. Descenso da presión sistólica, con mantemento da diastólica, a causa dun fallo do corazón.

1. Relativo ou pertencente ao hipertimismo.

2. Aplícase ao individuo cunha emotividade moi grande.