"Rin" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Bos Aires e titulada “Órgano periodístico de la Asociación Casa de Galicia de Buenos Aires”. Dirixida por Eliseo Alonso, colaboran nela Xosé Clemente Sobral, Francisco V. Vázquez, Celso Arias, Francisco Araújo e Lucio Trasancos. Nela aparecen textos de Otero Pedrayo, Cunqueiro, Castelao, Bouza-Brey, Blanco Amor, Antón Fraguas e outros. Contén información sobre a colectividade galega na Arxentina e sobre aspectos culturais e literarios.

1. 1. Composto ou formado de alabastro.

   2. Da cor ou apariencia do alabastro.

2. Folla ou lámina de alabastro empregada en lugar do vidro para as claraboias dos templos.

RIOS

Río que nace no monte da Castiñeira (a 300 m de altitude), da confluencia do río Baña e Faílde; atravesa as parroquias da Baña e Barcala, do concello da Baña, onde recibe as augas do río Nantón, e a de Covas, no concello de Negreira, alí conflúe co río Barcala na Agra da Barca.

1. De cor branca.

2. Relativo á uva e ao viño do mesmo nome.

3. ariedade de uva branca que produce o viño do mesmo nome. Non está clara a súa procedencia, existindo distintas interpretacións, que van dende considerala como unha variedade autóctona galega, ata que foi traída dende a Borgoña francesa, no s XI, por Raimundo de Borgoña, o home de dona Urraca de Castela. Este acostumaba a gozar das augas termais de Caldas de Reis. A hipótese máis estendida, apunta a que formou parte da bagaxe inmigrante dos monxes de Cluny, cando, alá polo s XII, recalaron no Salnés, sendo moi probable que dende o mosteiro da Armenteira, no monte Castrove, se estendera o seu cultivo por todo o val. Calquera que sexa a orixe desta variedade, o certo é que xa aparece catalogada no s XVIII, especialmente nas Rías Baixas e nas terras inmediatamente interiores, entre os vales do Ulla e do Miño, estendéndose o seu cultivo río arriba, ata a comarca do Ribeiro e arredores, xa con menor presencia. O hábitat natural desta variedade céntrase no ecosistema atlántico (topografía suave,...

4. Tamén recibe este nome popularmente o viño branco, amparado pola Denominación de Orixe Rías Baixas, elaborado exclusivamente con uva albariña, sobre todo na comarca do Salnés, pero tamén, por extensión, os outros viños amparados pola mesma denominación nos que o 70% é uva albariña e, o 30% restante, treixadura e outras; na comarca do Condado a uva é loureira; e outras, na subcomarca do Rosal (Baixo Miño). É un viño aromático, cunha boca xeralmente ampla e complexa e cun bo retronasal. A mediados dos anos 70 o Albariño empeza a ser obxecto dun crecente interese, pois o seu prestixio entre os consumidores empeza a rebasar o nivel dos entendidos, o que se debe en parte á Festa do Albariño, que se celebra en Cambados dende 1953, que inclúe unha cata e na que participan, co fin de enxalzar o viño albariño, famosos personaxes do mundo da cultura, da política e dos medios de comunicación. Ao seu redor xurdiron outros acontecementos locais, ademais de...

5. silveira.

6. albariño francés

PERSOEIRO

Escritora coñecida co pseudónimo de Víctor Català. Autodidacta, mantívose fiel ao naturalismo e, na súa primeira época, ao modernismo. Da súa obra destacan Solitud (Soidade, 1905), Marines (Mariñas, 1928) Contrallums (Contraluces, 1930) e Jubileu (Xubileo, 1951). Fuxiu do realismo e da obxectividade científicas, creou un universo mítico e impregnou a súa obra dun sentimento fatalista.

1. Habitante ou natural de Alcántara.

2. Relixioso franciscano reformado por Pedro de Alcántara.

PERSOEIRO

Astronauta norteamericano. Xunto con Neil Amstrong, e Collins, formou parte do equipo do Apolo-II que pisou por vez primeira a superficie lunar (1969). Previamente participara no último voo do programa Xémini.

1. romeo.

2. alecrín nórdico

PUNTA

Punta do litoral cantábrico, na parroquia de Suegos do concello do Vicedo, na marxe O da ría de Viveiro situada ao N do Porto do Val.

PRAIAS

Praia do litoral da parroquia de Suegos, concello de Vicedo, na marxe O da ría de Viveiro situada ao N da punta dos Monxes.

PERSOEIRO

Anarquista francés. Participou na Comuna de Marsella do 1871. Disolta esta, refuxiose en Barcelona, onde con Paul Brousse e Camille Camet, creou o Comité de Propagande Révolutionnaire Socialista de la France Méridionale (Comité de Propaganda Revolucionaria Socialista da Francia Meridional, 1873) e publicou o periódico La Solidarité Révolutionnaire (A Solidariedade Revolucionaria). Foi membro da Alianza da Democracia Socialista e representou á Federación Rexional Española da AIT no Congreso da Haia en 1872 e no de Xenebra un ano máis tarde.

1. Relativo ou pertencente a personaxes denominados Alexandre como Alexandre o Grande, o Papa Alexandre VI e outros.

2. erso polirrítmico formado por dous hemistiquios que, segundo as leis da métrica catalana, francesa e inglesa, é de 12 sílabas; segundo as métricas castelá e italiana resulta de 14.

3. liña alexandrina