"Set" (Contén)

PERSOEIRO

Escultor italiano. Foi autor do monumento a Carlo Marsuppini en Santa Croce (1453?), do altar de mármore da igrexa de San Lourenzo (1461) e dalgúns motivos ornamentais da capela Pazzi. Realizou bustos femininos e de nenos entre os que destacan os da Madonna Panciatichi (Virxe Panciatichi) e de San Xoán e Xesús, nenos.

1. Numeral cardinal que equivale a dezaseis máis un.

2. Que ocupa o dezasete lugar nunha serie. OBS: Nesta acepción adquire valor de ordinal e, polo tanto, equivale a décimo sétimo.

3. Representación gráfica dese número. OBS: Na numeración arábiga represéntase por 17 e na romana por XVII.

4. Décimo sétima hora despois das doce da noite.

CONDADOS

Condado de Inglaterra, Gran Bretaña (2.654 km2; 678.700 h [estim 1995]). A capital é Dorchester (10.049 h [1981]).

RIOS

Río do N de Rusia, formado pola confluencia do Sukhona e o Jug. Na marxe dereita da desembocadura está o gran porto de Arkhangel’sk. Desemboca despois dun percorrido de 750 km, no Mar Branco, nun profundo esteiro.

1. Relativo ou pertencente ás equisetáceas.

2. Fento da familia das equisetáceas.

3. Familia de fentos á que pertence o xénero Equisetum.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Tarragona, na marxe dereita do río Siurana, ao NO da capital (2.504 h [1996]). A agricultura e o comercio son os principais recursos económicos. Do seu patrimonio cultural destacan o castelo de Falset, de orixe medieval, e a igrexa barroca de Santa Maria.

1. oz artificial masculina situada por riba dos rexistros normais dos homes, que utiliza o cantante esporadicamente para producir efectos cómicos.

2. Técnica de canto destinada a obter unha voz masculina de rexistro entre contralto e soprano, dunha sonoridade moi pura e potente. Difundiuse a partir do s XVI ante a prohibición papal que non permitía ás mulleres participar nos coros das igrexas. Practicouse ata finais do s XVIII, aínda que os castrati relegaron esta técnica a un segundo plano. No s XX, especialmente en Inglaterra, recuperouse para interpretar con maior fidelidade certas pezas do Barroco.

3. Timbre vogal especial, máis agudo có timbre normal, que se produce cando as cordas vocais só vibran nunha parte da súa lonxitude.

1. Relativo ou pertencente aos fisetéridos.

2. Cetáceo da familia dos fisetéridos.

3. Familia de cetáceos odontocetos á que pertencen os cachalotes.

PERSOEIRO

Erudito e historiador. Relixioso agostiño, publicou obras de teoloxía escolástica. No eido da historia concebiu La España Sagrada, obra da que escribiu os primeiros volumes. Tamén publicou, entre outras obras, Viaje de Ambrosio de Morales por orden de Felipe II... (1765) e Memoria de las reinas católicas; historia genealógica de la casa real de Castilla y León (1761).

PERSOEIRO

Avogado e político. Foi propietario do balneario do Incio e da fábrica de electricidade de Belesar (Chantada). Deputado polo distrito de Almagro (Ciudad Real) en 1916, representou posteriormente a Galicia como deputado polo distrito de Noia (1918-1923) e pola provincia de Lugo (1936). Trala Guerra Civil exiliouse en Francia onde fundou o xornal L’Espagne.

GALICIA

Político e xornalista. Compaxinou o traballo na administración coa colaboración nas publicacións Novedades e Semanario Pintoresco, que pasaron a ser da súa propiedade en 1855. Obtivo representación como deputado moderado polos distritos de Padrón, Pontecaldelas e Santiago de Compostela (1858-1866) e foi nomeado gobernador da provincia de Pontevedra (1865). En 1862 fundou o xornal El Eco del País, órgano oficioso do partido unionista, e o 16 de marzo de 1867 El Imparcial, xornal que se converteu no voceiro dos artífices da revolución de 1868. Durante o Sexenio foi deputado por Santiago de Compostela, Cambados e Padrón e, favorable á solución monárquica, foi un dos persoeiros que viaxou a Italia para escoltar ata España a Amadeo de Savoia. En 1872 Zorrilla nomeouno ministro de Ultramar, pero a desconformidade respecto á abolición da escravitude nas posesións americanas obrigouno a dimitir. Fundou en 1870 o xornal La Ilustración de Madrid. Aceptou...

PERSOEIRO

Político. Por herdanza converteuse en propietario dos pazos de Remesil (Arzúa) e de Touro, aos que engadiu a compra do pazo de Xunqueiras, na Pobra do Caramiñal. Desde 1893 representou a Galicia como deputado polos distritos de Padrón e Betanzos e pola provincia da Coruña, da que tamén foi senador.

PERSOEIRO

Avogado, xornalista e político. Sucedeu a seu pai na dirección de El Imparcial en 1884. Foi deputado desde 1891 e, partidario do rexeneracionismo, desenvolveu campañas en prol do desenvolvemento económico, especialmente agrícola, do país. Ocupou a carteira de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas en dúas ocasións (1900 e 1903), a de Fomento nos gobernos de Moret (1905, 1906, 1909), Canalejas (1911), Romanones (1913, 1916) e García Prieto (1922), e a el débense as leis de sindicatos agrícolas (1906) e de obras públicas (1911). Representou a Galicia en diversas ocasións como deputado polos distritos da Estrada (1893-1896), Noia (1893-1910) e Vigo (1923).

PERSOEIRO

Estatístico inglés. Coñecido como Student, traballou na destilería Guiness, onde desenvolveu procedementos estatísticos novos como a lei de Student.

PERSOEIRO

Cartelista e deseñador suízo naturalizado francés. Iniciouse como arquitecto con Viollet-le-Duc. Como deseñador de carteis, vidreiras, mobles e xoias, participou na estética da art nouveau. Publicou un método de composición ornamental (1905) e creou un modelo de tipografía (1898).

FILOSOFOS

Filósofo inglés. Formado na Oxford University, foi chanceler da mesma (1221), arquidiácono de Leicester e desde 1253 bispo de Lincoln. Considerado un dos fundadores da escola de Oxford e influído polas ideas de Platón e Aristóteles, colocou a luz no centro da súa metafísica e da súa epistemoloxía. Recoñeceu, ademais, a importancia da experimentación no establecemento das verdades científicas. Das súas obras detacan, De unica forma omnium, De generatione stellarum, De motu corporali et lue e De intelligentiis. Así mesmo, traduciu do grego e do latín a Teoloxía mística de Pseudodionisio e De fide ortodoxa de Damascio.