"UFA" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor franco-flamengo. Foi cantor do coro da catedral de Cambrai e posteriormente do coro papal en Roma (1428). Caracterízase por unha refinada e elegante técnica da variación. Nas súas misas tendeu a unha unificación mediante o uso do cantus firmus, como apoio temático das partes litúrxicas. Empregou o falso bordón. Da súa produción destacan as misas (L’homme armé, Ave regina celorum), motetes (Nuper rosarum flores), himnos, antífonas e cancións profanas.

PERSOEIRO

Astrónomo. Son notables os seus estudios sobre a brillantez do ceo nocturno, baseados nun gran número de medidas fotométricas, espectroscópicas e polarimétricas, e sobre a materia interestelar na rexión central da Via Láctea.

1. Conectar un aparato eléctrico á rede eléctrica mediante un enchufe.

2. 1. Xuntar as bocas de dous tubos ou canos.

   2. Introducir algunha cousa no oco que presenta outra disposto para que a primeira se poida adaptar a el.

3. Facer que alguén consiga un emprego ou unha situación vantaxosa utilizando influencias ou recomendacións e non por méritos propios.

4. Conseguir alguén un traballo ou unha situación vantaxosa empregando o favor de alguén.

1. Pór sucio algo ou alguén.

2. Pórse sucio algo ou alguén.

1. Aparello que xera calor por combustión de calquera materia combustible e que se emprega para quentar un cuarto, un local ou calquera outro espazo pechado.

2. Cámara ou caixa metálica, pechada ou illada do exterior, en que se pode acadar e manter no seu interior a temperatura desexada. Emprégase en laboratorios e instalacións industriais para esterilizar, secar, producir cultivos microbianos e outros fins.

3. Estancia das termas destinada a producir unha gran sudación.

4. Edificio de ferro e cristal característico de finais do s XIX e comezos do s XX que acollía exposicións.

1. de estufar.

2. Guiso que se prepara condimentando unha vianda, peixe ou carne, con aceite, viño ou vinagre, allo, cebola e especias. O conxunto cócese nun recipiente con pouco lume e ben tapado, para que non perda o vapor nin o aroma. Dentro deste tipo de preparación destaca a cassoulet francesa.

3. Tea ou pano moi decorado.

4. Motivo decorativo que resulta de estufar un dourado.

1. Guisar un alimento nun recipiente ben tapado con pouco lume, sen que se perda o vapor nin os aromas.

2. Deixar unha pasta levedada nun lugar temperado para favorecer a súa fermentación.

3. Dar unha capa de branco a unha talla en madeira que se vai dourar.

4. Pintar á témpera sobre un ouro brunido formando relevos.

5. Raspar a cor aplicada sobre unha superficie dourada facendo debuxos.

6. Pintar a parte dos panos nunha escultura.

1. Relativo ou pertencente aos eufausiáceos.

2. Crustáceo da orde dos eufausiáceos.

3. Orde de crustáceos mariños que engloba sobre todo animais planctónicos -que teñen entre 10 e 30 mm de lonxitude-, aínda que tamén algunhas especies epipeláxicas e batipeláxicas -que acadan ata 150 mm-. As formas planctónicas, que constitúen a base do krill, son nadadoras e gregarias e empregan patas plumosas para filtrar pequenas algas, como diatomeas. Tamén teñen capacidade luminiscente relacionada posiblemente coa reprodución. Están presentes dende a superficie ata os 2.000 m de profundidade e acadan densidades de 20 kg por metro cúbico. Constitúen un elemento importante da cadea trófica e son a base da alimentación de moitos peixes, aves e baleas. Parte da flota de barcos xaponeses e polacos capturan estes crustáceos para a alimentación humana.

CIDADES

Cidade do mu Palatino; ḥ āfa Palatino; ẓ a de Karbalā’, Iraq (25.000 h [1965]). Fundada en 638, foi capital abbásida. Deu nome á escritura cúfica.

REXIÓNS

Rexión de Sudán (380.255 km2; 3.093.294 h [estim 1983]). A capital é Al-Ubayyib (229.425 h [1993]).

1. Golpe forte de vento.

2. Resplandor repentino e intenso.

1. Produto que resulta dun traballo manual.

2. Fábrica ou establecemento industrial.

3. Proceso de fabricación de bens.

PUNTA

Punta do litoral cantábrico, situada entre a punta de Muíños e o cabo de Bares, na parroquia de Bares (Mañón).