"asia" (Contén)

Dificultade de quedar de pé, incluso non existindo parálise nos músculos dos membros inferiores. É un trastorno da coordinación dos movementos. Combínase habitualmente coa dificultade de camiñar, tamén chamada abasia.

Carácter de letra de catorce puntos.

Diminución do volume ou colapso do tecido pulmonar a consecuencia da ausencia de aire nos alvéolos. Segundo o mecanismo de produción, a atelectasia pode ser obstrutiva, compresiva ou contráctil por un aumento do tecido fibroso.

Nome dado antigamente ao conxunto de terras situadas ao S de Asia que se fixo despois extensivo a toda Oceanía. Actualmente recibe este nome a unión de Australia, Nova Celandia e, xeralmente tamén, Nova Guinea.

ellez exenta dos achaques ou padecementos propios desa idade.

elocidade excesiva na linguaxe falada coa omisión de sílabas ou palabras. Pódese distinguir a taquilalia e a logorrea.

Entidade financeira creada en 1965 con sede en Manila (Filipinas). En 1999 agrupaba a 57 estados de Asia, América e Europa e interviña en 40 países asiáticos. Ten cinco obxectivos de desenvolvemento estratéxico: crecemento económico, redución da pobreza, apoio ao desenvolvemento humano, recoñecemento do status da muller e protección do medio ambiente; en resumo, contribuír ao desenvolvemento substancial das rexións asiáticas.

Primeiro piso do Cretácico inferior, situado por riba do Portlandiano, do Xurásico e debaixo do Valanginiano. Estratotipo en Berriás (Ardescha, Francia).

Relativo ou pertencente ao Berriasiano.

Dilatación crónica e irreversible dun ou máis bronquios acompañada de infección secundaria que xeralmente afecta tamén á parte correspondente do pulmón. As bronquiectasias poden ser conxénitas ou adquiridas e poden localizarse nun pulmón ou nos dous; as adquiridas son secundarias a obstrucións ou a infeccións como broncopneumonías, bronquite crónica ou tuberculose. Caracterízase por tose, dispnea, expectoración abundante matutina e variable cos cambios de postura.

2canela.

Nome masculino procedente do latín Cassianus. Na súa orixe trátase dun adxectivo derivado de Cassius, apelido dunha familia romana. Con posterioridade pasou a cognome e, xa na época imperial, a prenome. Dous santos levan este nome: san Casiano de Marsella (360?-432?), celebrado o 23 de xullo, e san Casiano de Ímola (s IV), o 26 de marzo e o 13 de agosto.

san (s IV) Bispo de Bruxas e mestre en Ímola, cidade da Romaña italiana. Instruía os seus alumnos na relixión cristiá, pero estes martirizárono ata matalo cravando no seu corpo os estilos cos que lles aprendera a escritura taquigráfica. Por esta razón, é patrón dos mestres de escola que sofren agresións por parte dos seus discípulos e tamén dos estenógrafos. Na arte iconográfica aparece sentado nunha cadeira e leva como atributos persoais un libro aberto na man e un estilete ou punzón; ás veces, represéntase tamén vestido de bispo. A súa festa celébrase o 26 de marzo e o 13 de agosto.

san (Dobruxa 360? - 432?) Monxe e escritor latino cristián. De nome Johannes Cassianus, iniciouse no monaquismo en Belén, foi monxe en Palestina e, a partir do 385, eremita en Exipto. No 401 marchou a Constantinopla, onde foi ordenado diácono por san Xoán Crisóstomo. Logo de ser este desterrado, refuxiouse en Roma, cidade na que foi elevado ao presbiterado no 405. Finalmente, chegou a Marsella, onde fundou dous mosteiros entre o 413 e o 416: un para homes, o de San Víctor, e outro para monxas. Escribiu De institutis coenobiorum et de octo principalium vitiorum remediis libri XII (As regras cenobiais e os oito principais remedios dos vicios, libro XII), tratado sobre as institucións monásticas que contribuíu ao desenvolvemento do monacato en Occidente, e Collationes XXIV (XXIV Confrontacións), onde se critica a doutrina agustiniana da graza desde a liña teolóxica semipelaxiana. Ambas as dúas obras serviron de base para a composición da súa regra...