"atü" (Contén)

de atunlar.

Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘pechar’.

Que se pode aturar ou soportar.

de aturar.

de aturrar.

Chamar por alguén en voz moi alta.

de aturular.

aturuxo.

de aturuxar.

Botar berros de alegría ou aturuxos como acompañamento das cantigas ou dos bailes, nos días de troula e nas romarías.

Berro gutural transcribible silabicamente como ÍÍÍ-HU-HU-HU, que se ten vinculado con manifestacións expansivas ou de arruallo, cun certo carácter telúrico, xa sexa guerreiro, comunicacional ou festivo, que perviviu nas voltas das romarías, as fins da seitura, da malla, da esfolla, as saídas dos muíños e as ruadas. Dende o punto de vista do folclore musical, destaca a súa utilización, incitante á participación, en formas musicais de pulso vivo. Emitido indistintamente por homes e mulleres, a primeira sílaba, a máis aguda, adoita ser longa ad libitum, procedendo as outras tres por intervalos descendentes, máis rápidos, con tendencia a incorporarse coherentemente nunha frase cadencial. Só permanece como elemento de acompañamento nas pezas interpretadas polos grupos folclóricos.

Grupo tradicional ferrolán composto de dúo de gaitas, tamboril e bombo, que funcionou na década dos 70 e chegou ata mediados dos 80, datas nas que desapareceu. A súa principal área de actuación foi a comarca de Ferrol.

Revista aparecida o 2 de xuño de 1935 en Pontevedra. Incluía información turística sobre a súa ría e a vila de Marín. Amais de artigos literarios de Alexandre Bóveda e Filgueira Valverde, contiña tamén poemas de Amado Carballo, X. Vidal Martínez e Prudencio Taboada.

Revista anual dos anos cincuenta do século XX, voceira da Casa de Galicia de las Palmas de Gran Canaria. Foi dirixida por Ramón Mariño Mirazo, Carlos Platero Fernández, Manuel Moreiras, Xosé Luís Santos Cao e Carlos Romero Pérez, ao longo de distintas etapas. Amais da reprodución dalgúns poemas de Rosalía, Losada Diéguez ou Blanco-Amor, contaba coas colaboracións, entre outros, de: Formoso Siaba, Otero Pedrayo, Celso E. Ferreiro, Paz Andrade e Valentín Arias. Amais incluía páxinas de humor deseñadas por Castelao, Cebreiro, Saavedra, Castillejo, Quesada, Siro e Xaquín Marín.

Revista de poesía bilingüe aparecida en 1952 en Ferrol. Despois de dúas épocas finalizou a súa edición en 1960, cando chegaba ao número 11. Foi dirixida por Tomás Barros, Miguel C. Vidal e Mario Couceiro. Colaboraron con poesías, entre outros: Luís Pimentel, Álvaro Cunqueiro, Aquilino Iglesia Alvariño, Novoneyra, Carballo Calero, Eduardo Moreiras, Miguel González Garcés, Ramón Cabanillas, Celso Emilio Ferreiro, Xohana Torres e Manuel María, e con algúns textos de prosa, Otero Pedrayo e Santiago Montero Díaz. Tamén participaron os autores foráneos Vicente Aleixandre, Gabriel Celaya e Goytisolo, xunto a outros. Na ilustración destacaron Isaac Díaz Pardo e Rafael Segura Torrella. Incluíase amais dunha escolma rigorosa de poesías, unha sección dedicada á crítica literaria sobre autores xa consagrados, como por exemplo Galicia e Rosalía na poesía de Luís Pimentel de Ramón Piñeiro, López Nogueira, Leyra Domínguez e Mario Couceiro.

Revista anual editada pola Casa de Galicia de Valladolid en 1956. No seguinte ano pasou a chamarse Lar (1957-1958) e logo Abrente (1959).