"endo" (Contén)

Técnica analítica separativa que se basea na difusión dun líquido por unha serie de poros capilares, ou ben ao longo das paredes dunha superficie sólida pola acción dun gradiente eléctrico. Este proceso emprégase para separar partículas coloidais e macromoléculas.

Lingua que pertence ao phylum nilo-sahariano, que se fala en Kenya.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘dentro’, ‘interior’.

Que presenta endobasidios.

Relativo ou pertencente ao endobasidio.

Basidio formado na parte interna do aparato esporífero, como no caso dalgúns gasteromicetos.

Capa celular interna do embrión, que se forma durante o proceso de gastrulación a partir de células que proveñen do blastoderme. No transcurso da organoxénese dá lugar á maior parte do aparato dixestivo e glándulas anexas, ao timo, á tiroide, aos pulmóns e ás fendas branquiais.

Membrana que recobre as cavidades e as válvulas cardíacas. Está formada por dúas capas: unha exterior, de tecido conxuntivo, e outra interior, de endotelio.

Enfermidade inflamatoria, aguda ou crónica, das válvulas cardíacas e da membrana que recobre interiormente o corazón, o endocardio. O resultado final é a deformación das válvulas, que ocasiona valvulopatías crónicas, e a formación de émbolos. Aínda que as causas poden ser diversas, os principais tipos etiolóxicos son a endocardite infecciosa e a endocardite reumática. A endocardite infecciosa caracterízase por lesións ulcerosas producidas por diversos xermes, acompañadas de febre, sopro cardíaco e aumento do tamaño do bazo. A infección, a miúdo de orixe bucodental, implántase case exclusivamente sobre un endocardio previamente alterado por unha valvulopatía reumática ou por unha cardiopatía conxénita. Detense, case sempre, empregando antibióticos, como a penicilina. Os casos de endocardite infecciosa aumentaron paralelamente ao incremento do número de drogodependentes. A endocardite reumática localízase especialmente na válvula bicúspide ou na sigmoide aórtica, e case sempre vai acompañada...

endocarpo.

Capa interna do pericarpo do froito, que se corresponde algunhas veces coa epiderme interior do carpelo. Ás veces está lignificada e constitúe, neste caso, a pebida.

Aplícase ao sintagma ou construción sintáctica en que a súa función ou distribución é idéntica á de, polo menos, un dos seus constituíntes. Por exemplo na oración O gato negro está enfurruñado, a frase nominal O gato negro é endocéntrica con relación ao seu constituínte o gato, xa que ten a mesma distribución (a mesma función) ca a frase nominal o gato (O gato está enfurruñado). OBS: Oponse ao termo exocéntrico.

Inflamación da mucosa dunha vexiga, especialmente da urinaria.

Proceso de transporte polo que algúns materiais penetran no interior da célula sen atravesar a membrana. A membrana forma unhas dobras que engloban o material fóra da célula, formándose unha vesícula, que contén o material e que sofre unha invaxinación. A vesícula dentro da célula pode abrirse e liberar o seu contido no citoplasma, ou pode quedar en forma de vesícula para a súa posterior utilización. Tanto a fagocitose como a pinocitose son formas de endocitose.

Inflamación da mucosa vaxinal.

Especialista en endocrinoloxía.