"ERS" (Contén)

1. Acción de perseverar.

2. Calidade de quen persevera.

3. Constancia na virtude e no mantemento da graza ata a morte.

PERSOEIRO

Militar estadounidense. Loitou contra os indios, contra os españois en Cuba (1898) e contra os nacionalistas filipinos (1898-1903). Dirixiu a intervención estadounidense na Revolución Mexicana (1916-1917) e en 1917 foi nomeado comandante en xefe das forzas estadounidenses na Primeira Guerra Mundial. Obtivo o Premio Pulitzer por My Experiences in the World War (1931).

GOLFOS

Golfo do Océano Índico, que se estende entre Irán e a Península Arábiga, que se une, polo SL, ao golfo de Omán a través do estreito de Ormuz. Nel desemboca o río Shatt al-Arab, formado pola confluencia do Tigris e o Éufrates. Hai pesqueiras de perlas nas súas costas. Viu aumentar a súa importancia grazas ao descubrimento e á explotación de xacementos petrolíferos.

1. Facer o sinal da cruz sobre unha persoa ou cousa.

2. Facer tres veces o sinal da cruz co dedo polgar da man dereita, unha na fronte, outra na boca e outra no peito e unha final coa man desde a fronte ata o peito e desde o ombro esquerdo ao dereito.

PERSOEIRO

Poeta satírico latino. De orixe etrusca, viviu en medio da sociedade neroniana, da que criticou os costumes, e formou parte do círculo estoico. Amigo de Lucano e do filósofo Cornuto, que editou a súa obra postumamente, escribiu seis satirae, que reúnen un conxunto de 650 hexámetros de estilo horaciano, pero cunha linguaxe sinxela.

1. Acción de persistir.

2. Calidade de persistente.

3. Lapso durante o cal un material luminescente continua emitindo luz unha vez que rematou a excitación que a producía.

1. Que persiste.

2. Aplícase aos órganos que permanecen na planta máis tempo do normal en órganos análogos, como por exemplo o rabo da tomateira ou o estilo da draba.

1. Manterse firme ou constante algunha cousa.

2. perseverar.

1. Movemento fundado en Francia en 1943 que, con referencia ao personalismo comunitario de Emmanuel Mounier, busca a formación global do home en cada momento da súa evolución, a través da crítica das súas opcións fundamentais.

2. 1. Individuo da especie humana.

   2. Individuo da especie humana, cando é alguén indeterminado.

3. 1. Suxeito de dereito e de deberes.

   2. persoa física

      Todo ser humano. Os homes son iguais ante o dereito, pero segundo as situacións en que se atopen modifícase a súa capacidade xurídica ou de proceder, como por exemplo os casos de loucura ou de menoridade. A existencia da persoa física comeza no momento do seu nacemento, pero o concibido tense xa por nado en todo o que lle é favorable. Na orde civil considerase nacido o feto se tivo figura humana e viviu vinte e catro horas enteiramente separado do seo materno. A persoa física identifícase mediante o nome e o apelido, un domicilio e o rexistro civil, e a súa extinción prodúcese coa morte. Os dereitos inherentes á persoa extínguense coa morte do titular; os outros dereitos transcenden por herdanza.

   3. persoa xurídica

      Conxunto de persoas ou de bens recoñecidos polo estado como un suxeito de dereito con personalidade independente dos seus asociados, ou dos seus favorecidos, que se organiza para a consecución dun fin permanente. A súa capacidade redúcese aos dereitos patrimoniais e ostenta a súa representación unha xunta que a lei determina ou que os estatutos establecen. Son persoas xurídicas as corporacións, as asociacións e as fundacións. O estado intervén normalmente nas súas constitucións. As corporacións relixiosas réxense ás veces por concordatos; as fundacións constitúense polo título de fundación e as leis respectivas; e as asociacións que non teñen ánimo de lucro constitúense presentando á administración os seus estatutos e unha relación dos compoñentes da xunta. As persoas xurídicas de orde civil extínguense co cumprimento do termo que se fixara, pola morte dos seus asociados ou porque se esgotou o seu patrimonio.

4. 1. Individuo humano como ser que, dotado de conciencia, transcende a realidade físico--biolóxica -aínda que sempre está condicionado por ela-, goza dunha radical autonomía, realízase adecuadamente na relación cos outros e pode decidir por el mesmo o seu propio destino. O termo conceptualizouse filosoficamente só no ámbito cristián a partir da filosofía helenística. Comportaba dous sentidos segundo se traducisen as palabras gregas hipóstase (o individuo en tanto que irredutible, incomunicable e irrepetible) ou prósopon (o individuo en tanto que aberto á comunicación e á interrelación e que necesita doutros). Referido ao home, o concepto remarcou, na escolástica, o sentido da individualidade, liña aínda dominante en Descartes. Modernamente insistiuse no aspecto social da persoa e procurouse superar o individualismo. Tipicamente antimoralista e ao mesmo tempo antitotalitarista é a compresión da persoa na filosofía de E. Mounier.

   2. ...

1. 1. Individuo da especie humana.

   2. Individuo da especie humana, cando é alguén indeterminado.

2. 1. Suxeito de dereito e de deberes.

   2. persoa física

      Todo ser humano. Os homes son iguais ante o dereito, pero segundo as situacións en que se atopen modifícase a súa capacidade xurídica ou de proceder, como por exemplo os casos de loucura ou de menoridade. A existencia da persoa física comeza no momento do seu nacemento, pero o concibido tense xa por nado en todo o que lle é favorable. Na orde civil considerase nacido o feto se tivo figura humana e viviu vinte e catro horas enteiramente separado do seo materno. A persoa física identifícase mediante o nome e o apelido, un domicilio e o rexistro civil, e a súa extinción prodúcese coa morte. Os dereitos inherentes á persoa extínguense coa morte do titular; os outros dereitos transcenden por herdanza.

   3. persoa xurídica

      Conxunto de persoas ou de bens recoñecidos polo estado como un suxeito de dereito con personalidade independente dos seus asociados, ou dos seus favorecidos, que se organiza para a consecución dun fin permanente. A súa capacidade redúcese aos dereitos patrimoniais e ostenta a súa representación unha xunta que a lei determina ou que os estatutos establecen. Son persoas xurídicas as corporacións, as asociacións e as fundacións. O estado intervén normalmente nas súas constitucións. As corporacións relixiosas réxense ás veces por concordatos; as fundacións constitúense polo título de fundación e as leis respectivas; e as asociacións que non teñen ánimo de lucro constitúense presentando á administración os seus estatutos e unha relación dos compoñentes da xunta. As persoas xurídicas de orde civil extínguense co cumprimento do termo que se fixara, pola morte dos seus asociados ou porque se esgotou o seu patrimonio.

3. 1. Individuo humano como ser que, dotado de conciencia, transcende a realidade físico--biolóxica -aínda que sempre está condicionado por ela-, goza dunha radical autonomía, realízase adecuadamente na relación cos outros e pode decidir por el mesmo o seu propio destino. O termo conceptualizouse filosoficamente só no ámbito cristián a partir da filosofía helenística. Comportaba dous sentidos segundo se traducisen as palabras gregas hipóstase (o individuo en tanto que irredutible, incomunicable e irrepetible) ou prósopon (o individuo en tanto que aberto á comunicación e á interrelación e que necesita doutros). Referido ao home, o concepto remarcou, na escolástica, o sentido da individualidade, liña aínda dominante en Descartes. Modernamente insistiuse no aspecto social da persoa e procurouse superar o individualismo. Tipicamente antimoralista e ao mesmo tempo antitotalitarista é a compresión da persoa na filosofía de E. Mounier.

   2. Único suxeito, na cristoloxía, da dobre natureza humano-divina de Xesús Cristo, identificado como a segunda persoa da Trindade. OBS: Tamén se denomina persoa divina.

   3. ...