"To" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor salvadoreño. Militante activo contra a opresión política do seu país, publicou, entre outras obras, La ventana en el rostro (1961), Los testimonios (1964), Taberna y otros lugares (Premio Casa de las Américas, 1969) e Pobrecito poeta que era yo (1976).

1. Relativo ou pertencente ao daltonismo.

2. Que ou quen padece daltonismo.

PERSOEIRO

Pintora. A súa infancia transcorreu en Curtis ata que en 1939 se trasladou á Coruña, onde comezou a debuxar e pintar da man de Dolores Díaz Baliño. As súas primeiras obras foron retratos, paisaxes e naturezas mortas realizadas coa técnica da acuarela. En 1950 fixo a súa primeira exposición e en 1952, tralo seu casamento co xornalista Celso Collazo, trasladouse a Madrid, onde estudiou no Círculo de Bellas Artes e na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando. Ampliou a súa formación coas bolsas do ministerio de Educación Nacional (1954) e da Fundació Joan March (1959) e viaxou a Italia. Influenciada pola Escuela de Madrid, centrouse na paisaxe e, en concreto, na galega, tanto rural coma mariñeira. Ademais realizou tipoloxías populares e temas aldeáns, retratos e pequenas escenas portuarias. Nas súas primeiras obras empregou a acuarela, despois traballou o óleo. A súa pintura caracterizouse pola sinxeleza, por unha linguaxe elemental, na que utilizou cores vermellas, azuis e amarelas de...

PERSOEIRO

Político e avogado francés. Foi procurador do Consello do Rei (1785-1791), pero dende 1789 participou nos movementos revolucionarios e alistouse dende o primeiro momento na Garda Nacional. Foi nomeado presidente do distrito de Cordeliers e fundou, xunto con Marat e Desmoulins, entre outros, a Sociedade dos Dereitos do Home e do Cidadán (1790), que se transformou posteriormente no Club dos Cordeliers. Formou parte da Comuna de París e do Directorio do departamento de París, desde o que encabezou a revolta republicana que se produciu despois da fuxida do monarca Luís XVI e culminou na matanza do Campo de Marte. Despois deste suceso exiliouse por pouco tempo no Reino Unido, pero ao seu regreso a París participou na revolución do 10 de agosto de 1792. A Asemblea decretou a suspensión do rei e nomeouse un Comité Executivo, en substitución do goberno, no que Danton foi nomeado ministro de Xustiza. Elixido deputado por París para a Convención Nacional, en setembro de 1792, foi un dos xefes do...

PERSOEIRO

Militar. Iniciou a súa carreira militar como oficial de artillería no norte de África. De regreso á Península participou na guerra contra Francia (1793-1794) e na defensa de Cádiz (1797). Ascendeu a capitán (1798) e en 1808 foi destinado a Madrid. Con Velarde, encabezou a insurrección popular de Madrid do 2 de maio fronte aos franceses.

PERSOEIRO

Matemático francés. Catedrático de Xeometría Superior na Université de la Sorbonne. Publicou memorias sobre o estudo das superficies ortogonais, ecuacións diferenciais de segunda orde en derivadas parciais, aproximación de funcións, funcións descontinuas, etc. A súa obra Leçon sur la théorie générale des surfaces et les applications géométriques du calcul infinitésimal (Lección sobre a teoría xeral das superficies e as aplicacións xeométricas do cálculo infinitesimal, 1887-1896) constitúe unha síntese de traballos realizados nos campos da xeometría e do cálculo durante o s XIX. Desenvolveu tamén unha nova teoría sobre as superficies alxébricas.

CIDADES

Cidade de Inglaterra, Reino Unido, no condado de Durham, nos contrafortes orientais dos Pennines e drenada polo río Tees (101.100 h [1996]). Do seu patrimonio destaca a igrexa gótica de Saint Cuthbert.

PERSOEIRO

Biólogo inglés. Catedrático de Botánica da Oxford University desde 1953, fixo numerosas investigacións sobre citoloxía, xenética e evolución. Da súa obra destacan Evolution on Genetic Systems (Evolución sobre sistemas xenéticos, 1958), Genetics and Man (A xenética e o home, 1964), Cytology (Citoloxía, 1965) e The Little Universe of Man (O pequeno universo do home, 1978).

GALICIA

Pintor. Estudiou na Escola de Artes e Oficios da Coruña (1948-1956) e trasladouse a Madrid como bolseiro pola Deputación da Coruña. En Madrid estudiou na Escuela de Bellas Artes de San Fernando (1956-1961), centro no que foi profesor de colorido e composición (1969-1976). Foi catedrático de Pintura da facultade de Bellas Artes da Universidad Complutense de Madrid. Recibiu unha bolsa do ministerio de Asuntos Exteriores e trasladouse a Venecia, onde estudiou pintura mural con Bruno Saetti (1961-1962). Entre 1965 e 1968 recibiu unha pensión da Academia Española de Bellas Artes de Roma. A súa estética transcorreu dende o neorrealismo á abstracción máis absoluta e achegouse a propostas próximas á pop art, nas que as súas visións persoais se mesturan con imaxes de prensa e tipografías diversas, pero sen perder o poder da mancha e do debuxo. Nas súas obras o feo, o pobre, o mundo dos desapercibidos e do suburbio adquiren unha dimensión nova. Nun primeiro momento, as súas pinceladas tinguiron...