"To" (Contén)

1. Posición do corpo en estado de repouso sobre un plano horizontal.

2. Posición na que o corpo está deitado sobre un lado.

3. Posición na que o corpo está deitado sobre o peito e o ventre.

4. Posición que presenta un corpo cando está deitado sobre as costas.

1. Falta ou carencia que algunha persoa ten de algo, de xeito que a converte en imperfecta, tanto física como moralmente.

2. Carencia das calidades propias ou naturais dalgunha cousa.

3. 1. icio dunha cousa que fai diminuír o seu valor e que, en ocasións, pode determinar a súa incapacidade para facer o uso ao que está destinada.

   2. Omisión dalgún requisito que a lei esixe nos actos xurídicos e que, se é esencial, orixina a nulidade do acto.

   3. defecto de forma

      Falta derivada da incorrecta aplicación das normas procesuais nunha causa que pode afectar á validez da sentenza xudicial, pode producir a nulidade das actuacións ou a ausencia dalgún dos requisitos esixidos pola lei para a validez de certos actos xurídicos. Ocasiona a anulabilidade do acto cando este carece dos requisitos formais indispensables para alcanzar o seu fin ou dá lugar á indefensión dos interesados. Determina a nulidade do acto cando o defecto é esencial para a substanciación do acto.

   4. defecto hipotecario

      Carencia ou imperfección existente nun título inscribible que pode impedir a súa inscrición no rexistro da propiedade.

4. Interrupción da regularidade da rede cristalina dun sólido. Dentro de todos os sólidos hai defectos e a súa presencia determina as propiedades eléctricas, ópticas, magnéticas, térmicas e mecánicas. Entre os defectos puntuais están os dos lugares vacantes, que son os buratos que aparecen como efecto do traslado dun átomo dende a súa posición normal dentro da rede cristalina ata a superficie do cristal. Nalgúns casos acontece o contrario, un átomo da superficie trasládase cara ao interior do cristal e colócase, se non ten outro lugar baleiro, nos intersticios da rede cristalina. Este defecto denomínase defecto intersticial, e cando o átomo que intervén non é ningún dos elementos dos que está composto o sólido, fálase de impureza intersticial. Noutros casos, un átomo pode saír do seu lugar na rede cristalina e non chegar á superficie porque permanece nos intersticios da rede e crea, polo tanto, un defecto intersticial e, ao tempo, un lugar vacante. Este conxunto...

5. Diferencia entre a suma das masas dos nucleóns que compoñen un núcleo atómico e a masa do núcleo enteiro, ou entre a masa dos compoñentes dun átomo e a do átomo enteiro. É sempre positiva porque o defecto de masa se inviste en forma de enerxía de enlace entre os compoñentes da estrutura. Tamén se denomina decremento de masa.

PERSOEIRO

Político, avogado e periodista francés. En 1933 integrouse no Partido Socialista Francés, Section Française de la International Ouvrière (SFIO), e durante a Segunda Guerra Mundial foi membro da Resistencia (1940-1944). Ocupou diversos cargos: alcalde de Marseille dende 1953, senador (1959-1962), ministro de Ultramar (1956-1957) e deputado na Asemblea Nacional dende o 1962 e en 1964-1965. Foi candidato socialista á presidencia da República no 1969. Despois da reorganización do Parti Socialiste Français (PSF), adheriuse ao programa común de goberno da esquerda (1972) e deu o seu apoio a François Mitterrand nas eleccións presidenciais de 1974 e 1981. No 1981, coa vitoria do PSF nas eleccións lexislativas, foi nomeado ministro do Interior e no 1984 pasou a ter o cargo de ministro de Planificación Territorial. Fundou e dirixiu o xornal Le Provençal.

1. Que produce deflexión.

2. 1. Fiestra pequena que pode xirar sobre un eixe vertical e que, fixada ás portas de diante dos automóbiles, permite a entrada de máis ou menos aire segundo a súa orientación.

   2. Pantalla que se coloca sobre a cabina dos camións para mellorar a penetración aerodinámica a altas velocidades.

3. Dispositivo que desvía o chorro que fai funcionar unha turbina Pelton, cando diminúe de xeito brusco a carga desta.

4. Cabeza dos pistóns empregados nos motores de dous tempos. Ten unha forma especial que permite asegurar a distribución uniforme da mestura na cámara de combustión e evitar que fuxa pola válvula de escape aberta ao mesmo tempo ca a de admisión.

1. Que carece de vida, referido especialmente a unha persoa.

2. Persoa morta. No mundo campesiño, cando hai unha defunción, dáse a coñecer a través dunha serie de toques de campá, que serán interpretados pola veciñanza. Desa maneira, segundo o número de combinacións, pódese saber se o falecido é un home, muller ou neno. Logo da defunción, adoitábase lavar o cadáver e amortallalo, pecharlle os ollos e vestilo co mellor traxe. Durante a noite, acompañaban o corpo os familiares, os veciños e os amigos. Ao día seguinte levábase ao cemiterio, acompañado dos seres queridos e das pranteiras. O respecto polos defuntos mantense na cultura tradicional, e a xente que ten familiares soterrados no cemiterio adoita limpar as sepulturas, adornalas con flores e acender lámpadas de aceite, como símbolo de vida. O día de todos os Santos (véspera do día de Defuntos) organizábase un magosto especial para eles no que se comían castañas cocidas e asadas no cemiterio e na casa, como manifestación da fe na vida eterna. No Nadal, deixábaselles comida enriba da mesa, pola noite,...

PERSOEIRO

Militar e político mexicano. Participou na revolución de Ayutla (1855). Membro do Congreso constituínte (1856-1857), foi gobernador de Jalisco (1857) e ministro de Guerra e Mariña (1858). Na loita contra Márquez, foi apresado e asasinado.

1. Falta de coidado por un mesmo ou por alguén.

2. Falta de coidado, interese ou atención por algunha cousa ou actividade.

3. Falta de ánimo.

PERSOEIRO

Pintor francés. Membro dunha familia de debuxantes e artesáns, parece que foi fillo natural de Talleyrand. En 1815 ingresou na École des Beuax-Arts, onde foi alumno de Pierre-Narcisse Guérin e compañeiro de Théodore Géricault. Ao mesmo tempo, acudía ao Musée du Louvre onde copiaba as obras dos grandes mestres. Foi o abandeirado do romanticismo pictórico francés e un fervente defensor da liberdade do artista fronte aos canons clasicistas: opúxose ao emprego do modelo, feito que contribuíu a que a súa obra, vigorosa e dinámica, fose a miúdo imperfecta. Estudiou a Il Veronese, buscou un equilibrio cromático baseado na complementariedade das cores e abriu o camiño a posteriores experiencias impresionistas e divisionistas. Baixo a influencia de Géricault cultivou a pintura de historia e pintou nun estilo similiar ao da súa obra Dante e Virgile (Dante e Virxilio, 1822), coñecida tamén como a Barca de Dante e que presentou no Salon dese ano. Realizou obras de temas de historia...