"ILi" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos crocodilianos.

2. Réptil da orde dos crocodilianos.

3. Orde de réptiles diápsidos á que pertencen os crocodilos.

1. Relativo ou pertencente aos crocodílidos.

2. Réptil da familia dos crocodílidos.

3. Familia de réptiles á que pertence o xénero Crocodylus.

1. Que fala ou se desenvolve con facilidade en catro linguas.

2. Que está escrito ou expresado en catro linguas.

1. Circunstancia de ser culpable.

2. Responsabilidade criminal. Para o culpable comporta a obriga de responsabilizarse dos prexuízos civís causados polo feito punible e a imposición dunha pena. O grao de culpabilidade determínase en función da participación no delito e das circunstancias concorrentes no feito delitivo.

3. Consciencia de falta nun individuo, que se manifesta inconscientemente na súa conduta e lle inspira unha angustia diante dun crime non manifesto ou imaxinario. Se este sentimento é moi intenso, leva o individuo á neurose e incluso á loucura e desesperación.

1. Que se compón de liñas curvas.

2. Que segue unha liña curva.

1. Relativo ou pertencente ao dáctilo.

2. Que está composto principalmente por versos dáctilos.

PERSOEIRO

Militar e político italiano. Colaborou activamente na organización do movemento fascista e participou na Marcha sobre Roma (1922). No ano 1935 ocupouse do alto comisariado das colonias da África Oriental Italiana e dirixiu as operacións de Etiopia. Foi ministro de Estado en 1942 e no 1943 votou en contra de Mussolini, feito polo que foi procesado e fusilado.

FAMILIAS

Familia de actores e comediógrafos italianos integrada polos irmáns Titina (Nápoles 1898 - Roma 1963), Eduardo (Nápoles 1900 - Roma 1984) e Peppino (Nápoles 1903 - Roma 1980). No 1932 constituíron a compañía de teatro humorística I De Filippo, dirixida por Eduardo, e tamén traballaron no cine.

PERSOEIRO

Actor, director de escena e dramaturgo. Comezou a súa carreira teatral aos catro anos, interpretando a un neno xaponés no espectáculo La geisha, na compañía de Eduardo e Vicenzo Scarpetta. Nacido nunha familia de actores, en 1932 formou unha compañía cos seus irmáns Peppino e Titina, na que traballaron xuntos ata 1945, ano en que Peppino formou a súa propia. A partir de 1923 comezou a escribir textos e dirixir espectáculos, e iniciou unha das máis densas e prolíficas carreiras no eido dramático e teatral, ata converterse nunha das figuras máis admiradas na cultura italiana no s XX, traxectoria na que cómpre salientar o seu traballo como actor. A súa obra dramática, cunha clara tendencia realista e popular, presenta os conflitos entre o home e a sociedade, particularmente os derivados da loita pola vida, a miseria e a inxustiza. A crítica ten salientado que constitúen unha especie de fresco da vida cotiá napolitana, dos seus personaxes e conflitos, nas que o humor e a farsa adquiren...

PERSOEIRO

Novelista e pedagogo. Formouse no ambiente cultural e social do Milán posterior ao Risorgimento, entre a herdanza manzoniana, a rebelión da scapigliatura, a atención polo socialismo humanitario e a inclinación polo verismo. Foi cofundador da revista La Vita Nuova e profesor e secretario da Accademia Scientifico-letteraria de Milán. Da súa produción destacan as obras Il cappello del prete (O sombreiro do crego, 1888), Arabella (1892), Giacomo l’idealista (Giacomo o idealista, 1897) e Col fuoco non si scherza (Co lume non se xoga, 1901).

1. 1. Calidade ou estado de débil.

   2. Carencia de forza ou de vigor, sobre todo por non ter comido.

2. 1. Aspecto no que algo ou alguén é feble.

   2. Defecto que posúe unha persoa pero que, en certa forma, se lle pode perdoar.

   3. Afección excesiva que mostra unha persoa por algo.

   4. Inclinación cara a unha persoa pola que se sente especial predilección.

3. Estado psíquico que se caracteriza por unha diminución anormal da capacidade intelectual do individuo, asociado con importantes problemas de adaptación.

1. Acción ou efecto de debilitar ou debilitarse.

2. Transformación dun son noutro por comodidade articulatoria, xa que o novo non supón un esforzo menor, como, por exemplo, a sonorización e a fricativización das oclusivas. A debilitación dunha consoante pode facer que desapareza. Sincronicamente, o galego presenta alternancia entre as realizacións oclusivas sonoras [b], [d] e [g], que se presentan despois dunha pausa e dunha consoante nasal, e as realizacións fricativas sonoras correspondentes [β], [ð] e [γ], que se recollen nos demais casos.