"CIO" (Contén)

1. Ausencia de todo son ou ruído.

2. Feito de estar alguén sen falar e sen facer ruído.

3. Feito de non expresar alguén a súa opinión ou algunha información.

4. Cada un dos dous intervalos que separan os ruídos cardíacos.

5. 1. Breve intervalo que indica a ausencia de música e canto.

   2. Signo gráfico posto no pentagrama para indicar a interrupción do son. Na notación actual correspóndelle a cada figura de duración un signo de silencio.

6. Ausencia de resolución por parte dunha autoridade administrativa respecto a unha petición ou un recurso que lle foi presentado. Constitúe un acto administrativo de omisión, que pode ser positivo (efecto estimatorio) ou negativo (efecto desestimatorio).

1. Que garda silencio.

2. Que está ou se fai en silencio.

3. Que non fai ruído.

1. Elemento químico de número atómico 14, que pertence ao grupo IV A da táboa periódica. Foi illado por J. J. Berzelius en 1824 por redución con potasio do tetrafluoruro de silicio (SiF 4 ). É, despois do osíxeno, o elemento máis abundante da codia terrestre, da que constitúe un 26% en peso. Está formado por unha mestura de tres isótopos naturais estables con masas 28 (92,21%), 29 (4,70%) e 30 (3,09%), que determinan un peso atómico de 28,086. Coñécense tamén cinco radioisótopos artificiais do elemento, con masas que van de 25 a 32. O silicio está amplamente difundido na natureza, e está presente no Sol, nas estrelas e nos meteoritos. O método de obtención máis empregado comercialmente consiste na redución da sílice con carbono nun forno eléctrico. O silicio elemental cristalino presenta puntos de fusión e ebulición moi elevados, e é un semicondutor intrínseco. A característica química máis importante do silicio é a súa tendencia a combinarse co osíxeno para formar estruturas poliméricas...

2. Sólido en forma de cristais negros de gran dureza, moi inertes, que se subliman con descomposición a 2.200°C. É un dos materiais más duros que se coñecen, e ten aplicación como refractario, abrasivo e, en forma de monocristal, como semicondutor.

3. sílice.

4. [

5. Líquido incoloro, fumante, de olor sufocante, moi corrosivo, soluble nos medios apolares, que bole a 57,6°C. Ten aplicación como intermediario na purificación do silicio, na preparación de siliconas e na produción militar de cortinas de fume.

PERSOEIRO

Político brasileiro. De ascendencia humilde, comezou a traballar aos 14 anos nuns almacéns; pouco despois fixo un curso de torneiro e converteuse en metalúrxico. Tras pasar por varias fábricas chega a Industrias Villares, unha das principais empresas do ramo, onde comeza a ter contacto co movemento sindical por intermedio do seu irmán José (coñecido como Frei Chico). En 1969 foi elixido suplente da directiva do Sindicato dos Metalúrxicos de São Bernardo do Campo e Diadema, e en 1972 converteuse en primeiro secretario. En 1975 foi elixido presidente do sindicato co 92% dos votos, pasando a representar a cen mil traballadores. Reelixido varias veces, Lula encabeza varias folgas do sector metalúrxico. A represión policial e a práctica inexistencia de políticos que representasen aos obreiros lévano a fundar en 1980 o Partido dos Trabalhadores. Dous anos despois o PT xa estaba implantado en case todo Brasil, e Lula presentouse como candidato a gobernador de São Paulo. En 1984 axuda a fundar...

FILOSOFOS

Filósofo neoplatónico grego. Discípulo de Damascio, foi un dos últimos representantes da Academia ateniense. Escribiu comentarios sobre obras de Aristóteles (as Categorías, a Física, o De caelo e o De anima), e tamén sobre o Manual de Epicteto.

PERSOEIRO

Papa (468-483). Sucesor de santo Hilario, presenciou a derrota do Imperio Romano a mans de Odoacro (476). Interveu sen éxito na cuestión do monofisismo, arrepoñéndose aos emperadores León I e Zenón. A súa festividade celébrase o 2 de marzo.

1. Acción de simular.

2. Representación dun fenómeno de natureza física, técnica, biolóxica, psicolóxica, militar ou económica mediante un modelo físico ou matemático que permite unha análise máis sinxela, económica ou inocua coa que se pode realizar sobre o orixinal. A maioría de modelos de simulación toman a forma dun programa de cálculo por ordenador, aínda que algunhas etapas da simulación adoitan realizarse coa axuda de calculadoras analóxicas.

3. Alteración aparente da causa ou do obxecto verdadeiro dun acto ou contrato coa intención de enganar a un terceiro, facéndolle crer que se trata doutro distinto. Cando afecta dun xeito substancial ao obxecto dun contrato prodúcese a anulación dese contrato, e a persoa prexudicada ten dereito a reclamar danos e prexuízos.

4. Técnica que se emprega en investigación operacional e que consiste en construír un modelo simbólico dun sistema ou dun proceso complexo, de xeito que se representen os seus elementos mediante os procesos lóxicos e aritméticos que se poden executar cun programa de ordenador, a fin de estudar o comportamento do sistema e medir as súas propiedades dinámicas.

5. Semellanza que ten unha enfermidade con outra.

1. Acción e efecto de sinalizar.

2. Conxunto de sinais que se empregan para dar avisos ou datos a distancia.

1. Acción e efecto de sincronizar.

2. Coincidencia entre a imaxe proxectada e o son emitido simultaneamente.

3. Procedemento que consiste en poñer en sincronismo dúas máquinas síncronas non unidas mecanicamente.

4. Correlación perfecta que hai entre a análise da imaxe na emisión e a síntese na recepción para que exista sincronismo.

1. Acción de sindicar ou de sindicarse.

2. Agrupación de bancos co obxectivo de repartir os riscos dunha operación de emisión de valores ou outra análoga.

3. Limitación que se aplica ao principio de libre transmisión de accións, incluída dun xeito expreso nos estatutos dunha sociedade, ou como obriga que os accionistas asumen voluntariamente.

1. Procedemento de aglomeración de materia pulverizada mediante a acción da calor, acompañada ou non de presión. Aplícase na metalurxia extractiva, na industria do plástico ou na de materiais cerámicos.

2. Aglomeración que en siderurxia se fai de minerais e residuos pulverizados de gran grosor (0,5 - 5 mm), en fragmentos de material poroso dun diámetro axeitado para alimentar os altos fornos. O sínter resultante é triturado e peneirado para obter fragmentos de 5-50 mm.

3. Proceso de quecemento, ás veces simultáneo ao prensado, que en pulvimetalurxia serve para conformar o produto ou darlle o endurecemento definitivo. A atmosfera do forno, frecuentemente eléctrico, ten que ser inerte (gases nobres ou baleiro) para evitar a oxidación do material.