"DOM" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao sadomasoquismo.

2. Que ou quen practica o sadomasoquismo.

GALICIA

Escritor. Foi xefe dos servizos de cultura da Deputación da Coruña. Colaborador del Instituto de Estudios Coruñeses José Cornide e de diversas publicacións, escribiu Una guía de Galicia: el arzobispo Rajoy y la vida local compostelana: siglo XVIII (1956), Siluetas y paisajes (1959), Ensayo sobre Finisterre: del atrio de Vilar de Donas a la cima del monte Nerio (1967) e La Coruña en seis rutas (1975). Académico da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario e correspondente da Real Academia Galega, recibiu a Encomienda de la Orden de Alfonso X el Sabio.

PERSOEIRO

Crítico, filólogo e ensaísta colombiano. Colaborador dos xornais La Luz e La Nación, foi un dos introdutores do modernismo no seu país. Das súas obras destacan Crítica y arte (1932), Divagaciones filológicas y apólogos literarios (1934), Letras Colombianas (1944), De mi vida y otras vidas (1949) e El humanismo y el progreso del hombre (1955).

MONTES

Monte situado na parroquia das Maceiras (Dozón). O seu cumio acada os 732 m de altitude.

CAPITAIS

Capital de República Dominicana e de Distrito Nacional (1.817.754 h [2002]). Está situada na costa meridional da illa, preto da desembocadura do Ozama. Foi a primeira cidade fundada polos europeos -fundouna Bertomeu Colón en 1496- no continente americano e o punto de partida da colonización española nas Antillas. Próspera ata finais do s XVI, o seu posterior período de decadencia durou ata o inicio do réxime ditatorial de R. Trujillo. Os ataques de F. Drake (1586) e a ocupación de Haití polos franceses (1697) retardou a súa recuperación, aínda que a produción azucreira e a reconstrución realizada baixo a ditadura de Trujillo (1930-1938 e 1948-1952) favoreceron o crecemento na segunda metade do s XX. Entre 1936 e 1961 denominouse Ciudad Trujillo. Do seu patrimonio destaca a catedral gótica (s XVI), con elementos renacentistas, as igrexas de Santo Domingo e San Francisco e a casa do Almirate (s XVI). A cidade colonial foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO (1990).

MUNICIPIOS

Municipio de La Rioja drenado polos ríos Zamaca e Oja, afluentes do Ebro (5.622 h [2001]). É un centro comarcal con pequenas industrias que foi fundado por santo Domingo de la Calzada (1044) e converteuse en estación obrigada nas peregrinacións a Santiago de Compostela. Do seu patrimonio cultural destacan os restos das murallas medievais; a ponte -mandada construír por Afonso VI-; a catedral (s XII), en cuxo interior destaca o cadeirado do coro (s XVI); e o retablo do altar maior e o convento de San Francisco, reconstruído no s XVI.

PERSOEIRO

Dominicano de orixe galega. Ingresou no convento de San Domingos da Coruña e foi prior dos conventos de Zamora, Palencia, Toledo e Talavera, e reitor dos colexios de Santo Tomás en Ávila e de San Gregorio en Valladolid.

PERSOEIRO

Médico italiano. Discípulo de Malphigi, especializouse en anatomía e describiu diversas cartilaxes, plexos e condutos. É un dos creadores da obstetricia.

PERSOEIRO

Heroína. Coñecida como Agustina de Aragón, na Guerra da Independencia sufriu o asedio das tropas francesas en Zaragoza e cooperou na súa defensa. O 1 de xullo de 1808, no baluarte do Portillo, quedou soa diante dun canón, e disparouno contra o inimigo, feito que lle valeu o grao de oficial do exército.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vigo baixo a advocación de san Pedro.

PERSOEIRO

Político e escritor arxentino. Enfrontouse á oligarquía local e á ditadura de Rosas e, exiliado en Chile, organizou a primeira escola normal (1842). Foi gobernador de Bos Aires e ministro do goberno provincial, gobernador de San Juan, ministro de Estado (1860) e embaixador en Washington. En 1868 foi elixido presidente da república. Publicou Facundo. Civilización y Barbarie (1845), Mi defensa e Recuerdos de provincia.

PERSOEIRO

Pintor, debuxante e litógrafo. Estudou en Roma (1788-1795). Foi pintor da corte portuguesa (1802), pero a causa das súas ideas liberais en 1823 marchou a París e máis tarde a Roma. Destacan Retrato dos seus fillos e Junot, emisario de Napoleón, ante Lisboa.

PERSOEIRO

Romanista. Profesor de lingua e literatura italianas en Cluj (Romanía) e de lingüística románica en Caller (Sardeña) e Nápoles, realizou achegas ao campo da onomástica romana e da dialectoloxía, particularmente sarda. Reconstruíu moitos aspectos da vida cultural e social da Italia medieval. Das súas obras destacan Contributo toponomastico alla teoria della continuità nel Medioevo delle comunità rurali romane e preromane dell’Italia superiore (1931), Lineamenti di una storia linguistica dell’Italia medievale (1954-1958).

PERSOEIRO

Militar e político, duque de la Torre. Distinguiuse durante a Primeira Guerra Carlista. Espartero enviouno a Barcelona (1842) para someter a cidade, pero poucos meses despois sumouse ao pronunciamento de Prim. Facilitou a chegada ao poder dos moderados (1844) de Narváez. Favorito de Isabel II entre 1846 e 1848, o príncipe consorte afastouno de Madrid. En 1856 secundou o golpe de estado de Leopoldo O’Donell e en 1859 foi enviado a Cuba como capitán xeneral. Xefe da Unión Liberal, participou na conspiración previa á Revolución de Setembro de 1868. Derrotou as forzas de Isabel II na ponte de Alcolea e foi nomeado presidente do goberno provisional, e despois rexente do reino. Presidente do primeiro consello de ministros de Amadeo I, en 1872 derrotou aos carlistas e asinou o Convenio de Amorebieta. Conspirou contra a Primeira República e tivo que se exiliar. De volta a España, tras o golpe de estado de M. Pavía converteuse en xefe de goberno ata a chegada de Afonso XII.

PERSOEIRO

Pintor italiano. De nome Giovanni Antonio Bazzi, traballou no Vaticano (1508) e no Palazzo Farnese de Roma (1513?), e estableceuse en Siena (1501). Continuou o ciclo iniciado por L. Signorelli no convento de Monte Oliveto Maggiore (1505-1508) e decorou a capela de Santa Caterina en San Domenico (1526). O seu estilo, dentro da corrente manierista, caracterízase por un ton melancólico e afectado, e por unha concepción poética da paisaxe.

1. Práctica do coito anal, especialmente entre homes.

2. Homosexualidade masculina. A Igrexa condenou esta práctica e a condena foi incorporada á lexislación civil romana despois de Constantino I o Grande. Os castigos medievais ían desde a castración pública, co penduramento polos pés ata a morte, ata a pena da fogueira. O primeiro Código Penal de España (1822) non nomea a práctica, pero a xurisprudencia do Tribunal Supremo castigouna a través dos delitos de escándalo público, corrupción de menores e abusos deshonestos. Coa reforma do Código Penal de 1983 quedou abolida como figura de delito.

1. 1. Relativo ou pertencente a Sodoma.

   2. Natural ou habitante de Sodoma.

2. Que ou quen practica a sodomía.