"ues" (Contén)

Título nobiliario concedido por Filipe IV en 1462 a Juan Fernández de Lima y Brito , vizconde de Vilanova de Cerveira e marido de Francisca Luisa de Sotomayor. Permaneceu unido ao ducado de Sotomayor e ao condado de Crecente ata o falecemento da VI duquesa de Sotomayor, Mariana Nin Zastrillas Sotomayor y Lima en 1847. Herdouno entón o seu neto Vicente de Alcántara y Vera de Aragón , VIII marqués de Tenorio (1867) e, sucesivamente, os seus descendentes: Santiago de Alcázar y del Nero (1879) e María de la Concepción del Alcázar y del Nero (1892). Unha das fillas desta, María de la Concepción Blanca de Collado y de Alcázar converteuse na XI marquesa de Tenorio en 1898. Morta sen descendencia, o título permaneceu vacante entre 1955 e 1984, cando foi rehabilitado pola súa sobriña--bisneta, María Eugenia Fitz-James Stuart , XII marquesa de Tenorio.

Antigo mosteiro beneditino situado na Capela (Toques). Documentado no s X, o Rei García I concedeulle a herdade de Melide. Por unha bula do Papa León X anexionouse ao mosteiro de San Martiño Pinario. Consérvase a igrexa, de orixe prerrománica, cunha soa nave e ábsida rectangular. A fachada e a parte dianteira da nave refixéronse en época posterior. Á ábsida accédese por un arco de medio punto peraltado. Cóbrese con bóveda de canón peraltada. Destacan no exterior o conxunto de pequenos arcos de medio punto que percorren o muro da ábsida. Foi declarado BIC en 1994.

Controversia iniciada pola política conciliatoria do Emperador Xustiniano I cara aos monofisitas. Os Tres Capítulos eran escritos de Teodoro de Mopsuestia, Teodoreto de Ciro e Ibas de Edesa que Xustiniano condenou como nestorianos. En Occidente, a decisión imperial foi tomada como un ataque ao Concilio de Calcedonia, e o Papa Vixilio rexeitou aceptala. Convocado á Corte, tivo que asinar baixo presión o Iudicatum (548) ou condena dos Tres Capítulos, aínda que despois retractouse. Coa convocatoria do Concilio II de Constantinopla (553), na que o emperador condenou os Tres Capítulos, Vixilio tivo que recoñecer finalmente a condena, ao ser sometido a prisión e torturas en Constantinopla.

Conflito sucesorio que tivo lugar entre 1585 e 1589, no marco das Guerras de Relixión. Ao morrer Francisco, duque de Alençon (1584), Enrique III de Navarra, xefe dos hugonotes, converteuse en herdeiro do trono de Francia, feito que o enfrontou directamente con Enrique de Guisa, representante dos católicos. Ao conflito engadiuse o monarca Enrique III de Francia, que mandou asasinar a Enrique de Guisa, por conspirar contra Filipe II, aínda que tamén el resultou asasinado. Mortos estes, Enrique III de Navarra acadou o trono (Enrique IV de Francia) e consolidou a súa posición converténdose ao catolicismo e proclamando o Edito de Nantes (1598), que garantiu a tolerancia relixiosa en Francia.

Tribunal que se reúne cada xoves de once a doce da mañá á porta da catedral de València a fin de analizar e resolver as diferenzas xurdidas entre os regadores da Horta valenciana, agás os beneficiados da laga de Montacada. Unha asemblea dos regadores de cada laga elixe un síndico, que vixía a repartición da auga e en tempos de seca distribúe a auga dispoñible. Oito síndicos forman o consello das lagas do Turia. O tribunal trata as denuncias das regas abusivas nun procedemento gratuíto, oral e sumarísimo, onde non participa o síndico da canle afectada. O catalán é a única lingua empregada no tribunal.

Título nobiliario concedido en 1875 por Afonso XII a Nicanor de Alvarado Casanova Núñez e Domínguez de la Peña (1830-1896), deputado polo distrito de Trives (1859-1864, 1871-1872, 1876-1881, 1884-1886, 1891-1893) e senador por Ourense (1887-1891). Sucedeuno a súa filla Jacinta de Alvarado e Barroeta-Aldamar (?-1921), II marquesa de Trives, que casou co marqués de Castellanos. Sucedeuna a súa filla María Luisa Maldonado Alvarado , III marquesa de Trives e VIII marquesa de Castellanos. Trae por armas de ouro, cinco lises de azur postas en aspa. Ao timbre, coroa marquesal.

En vez de.