"An" (Contén)

PERSOEIRO

Presidente de Nixeria (1985-1993). Membro da etnia fulani, recibiu adestramento militar na India, en Gran Bretaña e nos EE UU. Sendo xefe do Estado Maior do exército nixeriano -cargo ao que accedera en 1984-, dirixiu o golpe de estado do 27 de agosto de 1985 que o nomeou Presidente de Nixeria. Levou a cabo unha serie de reformas constitucionais que pretendían estabilizar politicamente o país e equilibrar a convivencia entre as etnias. Derrotado por Abiola nas eleccións, declarounas nulas e nomeou un goberno dirixido por Adegunle Oladeinde Shonekan, quen dirixiu o país ata que un novo golpe de estado militar os derrocou e tiveron que exiliarse (1993).

PERSOEIRO

Escritor e catedrático de Lingua e Literatura Galega. Traballou activamente a prol da normalización lingüística e cultural no mundo escolar por medio da redacción de manuais de ensino como As nosas letras (1978) e Volvoreta (1979). No ano 1994 obtivo o grao de doutor cunha tese sobre o galego asturiano. A partir de entón a súa actividade normalizadora ampliouse coa publicación dunha serie de traballos sobre a defensa e recuperación do galego da franxa exterior na revista A Freita, órgano da Mesa prá Defensa del Galego de Asturias e da Cultura da Comarca. Como autor de literatura infantil iniciou a súa andaina nos anos setenta cuns relatos na revista Vagalume. Acadou o I Premio O Facho 1974 de contos infantís con Zoca zoqueira. Actualmente dirixe a colección “O Trolebús”. Como autor dramático publicou Teatro todo o ano (1978), texto dirixido aos máis pequenos no que recolle elementos da dramaturxia popular relacionados coas festas do...

PERSOEIRO

Numismático e historiador. Conservador do Cabinet des Médailles (Gabinete das Medallas) de París. Autor de estudios e catálogos numismáticos como La numismatique antique (A numismática antiga, 1944) e de diversos traballos sobre historia da arte e a civilización hispánicas.

PERSOEIRO

Numismático e historiador. Conservador do Cabinet des Médailles (Gabinete das Medallas) de París. Autor de estudios e catálogos numismáticos como La numismatique antique (A numismática antiga, 1944) e de diversos traballos sobre historia da arte e a civilización hispánicas.

PERSOEIRO

Escritor ucraíno, de orixe xudía. Describiu a vida da pequena burguesía xudía e episodios da revolución e da guerra civil. Entre as súas obras destacan: Sol (O sal, 1923) ou Odesskije rasskazy (Contos de Odessa, 1931). Mestre da narración curta, pasou dun estilo preciosista e romántico a outro máis preciso e axustado. Tamén escribiu teatro.

PERSOEIRO

Escritor ucraíno, de orixe xudía. Describiu a vida da pequena burguesía xudía e episodios da revolución e da guerra civil. Entre as súas obras destacan: Sol (O sal, 1923) ou Odesskije rasskazy (Contos de Odessa, 1931). Mestre da narración curta, pasou dun estilo preciosista e romántico a outro máis preciso e axustado. Tamén escribiu teatro.

PERSOEIRO

Bailarín e coreógrafo. Estudou no Théâtre de l’Opéra de París. Actuou nas mellores compañías. En 1956 fundou a súa propia compañía de ballet.

PERSOEIRO

Bailarín e coreógrafo. Estudiou no Théâtre de l’Opéra de París. Actuou nas mellores compañías. En 1956 fundou a súa propia compañía de ballet.

PERSOEIRO

Líder dunha conspiración católica (1586) contra a Raíña Isabel I de Inglaterra. Pretendíase entronizar a María Estuardo de Escocia, proxecto que contaba coa adhesión do rei Filipe II. Descuberta a confabulación, Babington foi executado.

PERSOEIRO

Líder dunha conspiración católica (1586) contra a Raíña Isabel I de Inglaterra. Pretendíase entronizar a María Estuardo de Escocia, proxecto que contaba coa adhesión do rei Filipe II. Descuberta a confabulación, Babington foi executado.

GALICIA

Pintor. Na súa obra, aparecen atmosferas que reflicten a mutación do tempo e redefinen imaxes esquemáticas e veladas nas naturezas e panorámicas. Expón desde o ano 1978 en diversas galerías de Galicia e Madrid.

GALICIA

Pintor. Na súa obra, aparecen atmosferas que reflicten a mutación do tempo e redefinen imaxes esquemáticas e veladas nas naturezas e panorámicas. Expón desde o ano 1978 en diversas galerías de Galicia e Madrid.

ILLAS

Arquipélago das Filipinas formado por cinco illas volcánicas (1.140 km2), situadas no estreito de Luzón. Forman parte da provincia de Cagayán.

PERSOEIRO

Diplomático e historiador. Foi gobernador de Cagliari e da Gallura. Partidario activo dos dereitos de Filipe V sobre Sardeña (1708-1709), obtivo como recompensa o título de marqués de San Filipe (1709). Destacou como ministro en Xénova (1714) e contribuíu a organizar a ocupación de Sardeña (1717) e Sicilia (1718). En 1725 foi nomeado embaixador español na Haia. Como escritor cultivou a poesía en Los Tobías (1709), poema autobiográfico en oitavas, pero sobre todo é coñecido polas súas obras teórico-políticas e históricas: Palacio de Momo (1714), Monarquía hebrea (1787), Comentarios de la guerra de España desde el principio del reinado del rey Felipe V hasta la paz general del año 1725 (1725?). Tamén se lle atribúe unha Description géographique, historique et politique du royaume de Sardaigne (Descrición xeográfica, histórica e política do reino de Sardeña, 1725).

PUNTA

Punta da península do Barbanza, no litoral meridional da ría de Muros e Noia, situada ao N da praia Pimenta e ao S da Furna de Laxe, na parroquia de Caamaño, concello do Porto do Son.

1. Relativo ou pertencente ao deus Baco.

2. Ritual orxiástico celebrado en Roma en honor a Baco e que se correspondía coas gregas dionisías (por Dionisos, nome grego de Baco) ou demetrias (por la deusa Démeter). Foi introducido en Roma a través da Magna Grecia a partir do s II a C. O seu desenvolvemento pódese seguir a través da descrición que fai o historiador Tito Livio. No 186 a C, en vista dos abusos que ocasionaban estas celebracións, así como polo carácter secreto do que se revestían, o Senado prohibiunas no decreto Senatusconsulum de Bacchanalibus, conservado en parte nunha carta dos cónsules aos aliados. As bacanais foron tema de representación artística desde a Antigüidade como no vaso Borghese do Musée du Louvre. Xa na Idade Moderna destacan as bacanais de Mantegna, Michelangelo e Tiziano, posteriormente salientan as representacións de Poussin e Fragonard.

3. Exaltación ou desenfreo na satisfacción dos desexos ou instintos sexuais.

4. Comida excesiva.

1. Muller integrante do séquito de Baco. Cubertas de pel de cabra ou de pantera, empuñando o tirso e coroadas de hedra, corrían e danzaban desenfreadamente polas montañas ao son de timbais e crótalos, apertando contra o peito un cerviño. Ao mesmo tempo devoraban carne crúa e eran capaces de realizar prodixios e crimes. Chámaselles tamén ménades e tíades. Foron representadas tanto cubertas de peles como medio espidas ou vestidas con roupas transparentes, cos cabelos ao aire. Foron un tema decorativo frecuente na cerámica ática. Destacan as bacantes de Calímaco e de Escopas. A arte romana recolleu o tema en pinturas e relevos. Os artistas do Renacemento e posteriores foron fieis á tradición clásica (Caracci, Rodin, etc).

2. Muller que participaba na celebración das bacanais.

3. Muller dominada por unha paixón desmesurada, especialmente sexual.

GALICIA

Médico. Publicou El laboratorio y los derrames tuberculosos (1922) e El problema manicomial de Conjo (1932).