"To" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Formado na Academia di Belle Arti, as súas primeiras obras achegáronse ao divisionismo e ao simbolismo. En 1910 colaborou en Difesa dell’arte e en 1911 adheriuse ao futurismo. En 1929 asinou o manifesto da aeropittura. Entre as súas obras, destaca a decoración do aeroporto de Ostia. Fundador do xornal La Griffa (1920), colaborou como crítico en L’Impero, Giornale d’Italia e Oggi e Domani.

PERSOEIRO

Político e avogado francés. Membro do Parti Radical, foi deputado (1893-1910), senador (1910) e presidente do Senado (1923). Ocupou, entre outros, os ministerios de Colonias (1902-1905; 1914-1917), Comercio e Traballo (1906-1908), Instrución Pública (1909) e Relacións Exteriores (1914). Foi presidente da República en dúas ocasións: entre 1924 e 1931 e en 1934, cando formou un goberno de unidade nacional.

REXIÓNS

Rexión natural do NL de Portugal, formada por unha parte dos distritos de Porto, Viseu e Aveiro, que se estende desde as marxes do esteiro do río Cávado ata a albufeira de Aveiro, e polo río Douro ata o monte Marão (1.415 m). As principais actividades económicas son a agricultura e a cría de gando porcino e vacún.

1. Numeral cardinal que equivale a cen máis cen.

2. Que nunha serie ocupa o lugar douscentos. OBS: Nesta acepción adquire valor de ordinal, e polo tanto equivale a duocentésimo.

3. Representación gráfica dese número. OBS: Na numeración arábiga represéntase por 200 e na romana por CC.

1. Que ou quen posúe un gran coñecemento.

2. Propio da persoa que posúe un gran coñecemento.

1. 1. Persoa que posúe o máximo grao académico que outorga unha universidade ou determinadas escolas técnicas superiores, despois de superar os cursos de doutoramento e defender con éxito a súa tese doutoral.

   2. doutor honoris causa

      Título honorífico que conceden as universidades a unha persoa eminente.

2. Nome que se lle dá ao médico, aínda que non posúa o máximo grao académino.

3. Persoa de grandes coñecementos nunha materia.

4. 1. doutor da Igrexa

      Título dado pola Igrexa católica a teólogos notables, tanto pola súa ortodoxia como pola súa santidade e importancia da súa obra. Recoñécelles esa dignidade a un total de 30 homes e dúas mulleres, todos canonizados, dos que unha gran maioría deles foron bispos. O título outorgouse por vez primeira no s IV. O número de doutores ampliouse no s V, pero dende o s VII a relación mantívose sen variacións ata mediados do s XVI, para medrar considerablemente nos ss XIX e XX, nos que se duplicou.

   2. doutor da lei

      Sabio que entre os xudeus tiña a misión de ensinar e interpretar a Torá ou Lei de Moisés.

1. Relativo ou pertencente ao doutor ou ao doutoramento.

2. Aplícase a un tipo de lingua enfática ou solemne.

3. Cóengo das catedrais e colexiatas que debe estar graduado en dereito canónico.

1. Acción e efecto de doutorar ou doutorarse.

2. Grao máximo concedido pola universidade ou por determinadas escolas técnicas superiores.

3. Estudios universitarios de terceiro ciclo aos que se poden acceder despois de acadar o título de licenciado, enxeñeiro ou arquitecto. Estes estudios comportan a realización de determinados cursos baixo a dirección dun departamento universitario, que teñen como finalidade a especialización do estudante e a súa formación nas técnicas de investigación dentro dunha área de coñecemento e que teñen unha duración mínima de dous anos. Despois de superar estes cursos o doutorando debe defender unha tese doutoral para recibir o grao de doutor.

1. Conceder a alguén o grao de doutor.

2. Obter o grao de doutor.

PERSOEIRO

Escritor inglés. Estableceuse en Londres e deuse a coñecer como poeta con Non sum qualis eram. A súa vida decadente reflíctese en Verses (Versos, 1896) e na novela autobiográfica A Comedy of Masks (Comedia de máscaras, 1893). É tamén autor da comedia en verso The Pierrot of the Minute (1897).

PERSOEIRO

Crítico, novelista e dramaturgo. Coñecido como Lord Dunsany, foi famoso polas súas propostas fantásticas e oníricas, entre as que destacan The Glittering Gate (A porta relucente, 1909), King Argimenes (O Rei Arxímenes, 1911) ou If (Se, 1921). En 1937 publicou o libro de memorias My Ireland, no que lembra a súa relación co Abbey Theatre e a súa visión particular da nación irlandesa. En 1980 a revista Grial, no número 67, publicou a peza A sentenza dourada, en versión galega de Álvaro Cunqueiro.

PERSOEIRO

Escritor. Estivo ao servizo da condesa de Bredford, para quen escribiu Endmion and Phoebe (1595), e de sir Walter Aston. Da súa obra poética, na que asimilou os gustos e as correntes literarias contemporáneas, destaca The Harmonie of the Church (A harmonía da Igrexa, 1591). Tamén é autor de lendas históricas, poemas históricos e obras satíricas.

PERSOEIRO

Cóengo e exiptólogo francés. Foi director do departamento de antigüidades exipcias do Musée du Louvre (1936-1952) e profesor no Collége de France dende 1957. Estableceu as bases para descifrar a escritura exipcia. Escribiu, entre outras obras, Les pharaons á la conquête de l’art (Os faraóns á conquista da arte), Les sculptures coptes du nilomètre de Rôdah (As esculturas coptas do nilómetro de Rôdah, 1942) e, con J. Vandier, L’Égypte: des origines á la conquête d’Alexandre (Exipto: desde as súas orixes ata a conquista de Alexandre).