"Bra" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 1231.
-
CIDADES
Cidade da oblast’ de Irkutsk, Rusia, situado na beira de Angara (257.000 h [estim 1995]). Ten un dos complexos hidroeléctricos máis importantes do mundo.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Físico e técnico. Estudiou nas universidades de Oregon e Minnesota. Traballou nos laboratorios da Bell Telephone en New Jersey (1929-1967). En 1956 compartiu o Premio Nobel de Física con John Bardeen e William B. Shockley polo descubrimento do efecto transistor (1948).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político noruegués. En 1928 afiliouse á xuventude laboralista da que foi secretario entre 1934 e 1940. Durante a Segunda Guerra Mundial os alemáns fixérono prisioneiro. Foi vicepresidente (1945-1965) e presidente (1965-1975) do partido laboralista. Ocupou o ministerio de Finanzas en dúas ocasións entre os anos 1951-1955 e 1956-1960, e de Comunicacións no período 1960-1964. En 1971 e 1972 foi primeiro ministro, cargo que repetiu entre 1973 e 1976.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Militar. Foi comandante en xefe do exército de terra (1938). Na Segunda Guerra Mundial dirixiu as campañas de Polonia, Rusia, Francia e dos Balcáns. Foi destituído por Hitler en 1941. Caeu prisioneiro dos aliados en 1945.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Historiador francés. Profesor do Collège de France (1949), foi director da revista Annales, Sociétés, Économies, Civilisations (1946) e presidente da VI Sección de la École Pratique des Hautes Études ata 1972. Fundou nos anos sesenta a Maison des Sciences de l’Homme e dirixiuna ata 1985. En 1983 foi nomeado membro da Academie Française. Entre as súas obras cómpre salientar La Méditerranée et le monde méditerranéen à l’ époque de Philippe II (O Mediterráneo e o mundo mediterráneo na época de Filipe II, 1949 e 1973), Civilisation matérielle et capitalisme, XV-XVIII siècles (Civilización material e capitalismo, 1967, 1977 e 1983) e La Méditerranée (O Mediterráneo, 1949). Os seus artigos foron recollidos en La Historia y las ciencias sociales (1968).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Prenome masculino de orixe dubidosa. Segundo algúns estudiosos, é o resultado da corrupción do xermánico Brandila, diminutivo dun antropónimo derivado de brand, elemento que significa literalmente ‘lume’ e metaforicamente ‘espada’, debido á relación entre o lume e o resplandor da folla desta arma. Este antropónimo xa se atesta no latín tardío como Braulio e chegou a nós por vía culta. San Braulio de Zaragoza (s VI-VII) foi discípulo de santo Isidoro de Sevilla, quen o nomeou bispo de Zaragoza na época visigótica (631-651). Escribiu a vida de san Millán de la Cogolla e foi canonizado no 1200. É patrón da cidade de Zaragoza, onde repousan as súas reliquias. San Braulio é titular da parroquia de Caaveiro, no concello da Capela, e a súa festa celébrase o 26 de marzo.
-
PERSOEIRO
Bispo de Zaragoza (631-651) e escritor. Colaborou con Isidoro de Sevilla na redacción das Etimologiae (Etimoloxías, 637). A súa festa celébrase o 26 de marzo.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Botánico alemán. Profesor de botánica nas universidades de Friburgo, Giessen e Berlín. Moi influído polas concepcións idealistas da filosofía alemá do seu tempo, escribiu obras teóricas sobre as relacións do individuo coa súa especie e coa sucesión das xeracións. En 1864 estableceu por primeira vez un sistema botánico que tiña relacións filoxenéticas.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Axudanta de fotografía. Traballou dende 1930 no estudo do fotógrafo Heinrich Hoffman, onde coñeceu a Adolf Hitler en 1932, de quen foi amante dende esa data. Casaron o 29 de abril de 1945, un día antes de suicidarse no búnker da Chancelería do Reich en Berlín.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Físico alemán. Profesor nas universidades de Marburgo, Estrasburgo, Karlsruhe e Tübingen. Describiu as propiedades rectificadoras de certos cristais binarios e aplicounas á detección das ondas de radio. Inventou un tipo de tubo de raios catódicos. En 1909 recibiu, xunto con Marconi, o Premio Nobel de Física polos seus inventos relacionados coa radio e a telegrafía sen fíos.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escultor bohemio. Foi a figura máis importante que seguiu o estilo de Borromini no N dos Alpes. En Praga realizou a escultura de santa Lutgarda na ponte de Carlos, e numerosas esculturas e tallas pintadas de branco como as conservadas na igrexa de San Clemente. Na cidade de Kuks realizou obras mestras en gres (As Benaventuranzas e Vicio e virtude) e relevos en pedra en Betlem (Estigmatización de san Francisco e Nacemento).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Enxeñeiro alemán. Foi unha das figuras máis destacadas da segunda xeración de vangardistas da astronáutica. Graduado en 1932 en enxeñería no Instituto de Tecnoloxía de Berlín, especializouse na tecnoloxía dos foguetes e estudiou os motores foguete de propulsión líquida. Foi nomeado xefe da estación experimental de Kummersdorf polo goberno nazi. Dende 1937 ata 1945 foi director técnico do centro experimental de foguetes de Peenemünde (Mar Báltico), de onde xurdiu a V-2 (1944), primeiro foguete balístico de longo alcance. Ao rematar a Segunda Guerra Mundial foi traballar aos EE UU. A partir de 1950 creou en Huntsville (Alabama) os foguetes Redstone, Jupiter-C, Jupiter, Juno e Pershing. En 1955 converteuse en cidadán dos EE UU. En 1958 puxo en órbita o Explorer I, mediante un foguete Jupiter-C. Desenvolveu os foguetes da serie Saturn, xa na NASA, onde foi director adxunto no período 1970-1972.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Xeobotánico suízo. Autodidacta e fundador da chamada escola sigmatista ou de Zúric-Montpellier, mantivo boas relacións cos principais botánicos suízos da época. Despois duns anos de docencia e de investigación en Zúric, en 1926 estableceuse definitivamente en Montpellier, onde fundou a Station Internationale de Géobotanique Méditerranéenne et Alpine (SIGMA) en 1930. Foi un dos centros mundiais máis vangardistas no estudo da vexetación. Elaborou un método de estudo das comunidades vexetais (na actualidade é un clásico e aplícase nunha gran parte do mundo) e unha ampla síntese de vexetación europea e mediterránea. É autor de Pflanzensoziologie (Socioloxía dos vexetais, 1928), La végétation alpine des Pyrénées orientales (A vexetación alpina dos Pireneos orientais, 1948), Les groupements végétaux de la France méditerranéenne (Os agrupamentos vexetais da Francia mediterránea, 1952) e Les groupements végétaux du bassin moyen de l’ Ebre et leur dynamisme, en...
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pintor romanés. Chegou a París no 1930, onde coñeceu os surrealistas, e participou nas súas exposicions ata 1949. As súas imaxes amosan un sincretismo de realidade e fantasía: soños e paisaxes floridas habitadas por homes devorados por flores de poderes máxicos. Entre as súas obras destaca: A experiencia desgraciada (1951).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Solo forestal pardo.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Óxido de manganeso e silicio, de fórmula (Mn,Si)2O3. Cristaliza no sistema tetragonal, en formas octaédricas pequenas. É negro ou marrón escuro. Atópase nas rochas metamórficas e explótase para obter manganeso. Ten dureza 6-6,5 e peso específico 4,8.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Arxila parda.
-
CIDADES
Cidade do land da Baixa Saxonia, Alemaña, á beira do río Oker (248.944 h [1998]). Situada na rexión de Börde, fértil distrito agrícola, a cidade, de planta irregular, está dividida en cinco partes. É un núcleo de industria mecánica, con fábricas de automóbiles (Mercedes), de compoñentes ferroviarios e óptica. É sede dun centro de ensino superior, a Technische Universität Carolo Wilhelmina, creada en 1745. Fundada arredor do ano 860 por Bruno (Brunonis vicus), fillo de Ludolfo, duque de Saxonia, non recibiu a carta de cidade ata o s XII. Converteuse moi cedo nunha das primeiras cidades que entraron a formar parte da Liga Hanseática (1247), e no s XV tivo o seu apoxeo. Despois perdeu importancia, sobre todo a partir da Guerra dos Trinta Anos. Cidade de aspecto medieval, a Segunda Guerra Mundial destruíu parte dos seus monumentos, entre eles a catedral románica (1173-1194). Salientan as igrexas de San Martiño e Santa Caterina, as dúas comezadas en estilo románico no s XII...
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Antigo estado da Alemaña setentrional que se estendía entre o río Aller e o Leine, e desde os contrafortes do macizo do Harz ata o río Fuhse; comprendía, ademais, un territorio illado no val do alto Weser, á beira de Holzminden. A capital era Braunschweig. Formou parte dos dominios güelfos en Saxonia. En 1180, cando Federico Barbarrubia desmembrou o ducado de Saxonia, Enrique o León, iniciador da casa de Brunswick, conservou Braunschweig e Lüneburg. O seu neto, Otón I (1204-1252), dividiu o Imperio entre os seus fillos: a Xoán correspondeulle Lüneburg e a Alberte Braunschweig. A inicios do s XVIII, as dúas pólas máis importantes foron as de Lüneburg-Celle, chamada Hannover, e a de Brunswick-Wolfenbüttel. Incluído en 1807 dentro do Reino de Westfalia e incorporado en 1814 á Confederación Xermánica, no ano 1866 pasou a formar parte da Confederación de Alemaña do Norte e, en 1871, do Imperio Alemán. Cando rematou a Primeira Guerra Mundial converteuse nun land da República...
-
ENSEADAS
Enseada do extremo SO da Illa de Arousa, na parroquia e concello homónimos.
VER O DETALLE DO TERMO