"To" (Contén)

Preparado medicinal farmacéutico ou caseiro de aplicación externa, sólido e glutinoso, que abranda pola calor e se adhire á parte do corpo sobre a que se aplica.

Arranxo mal feito.

Persoa enfermiza e moi delicada de saúde.

Persoa fastidiosa, que molesta ou estorba.

Acción de dar ou recibir algo emprestado.

Préstamo que un goberno, unha institución pública ou unha empresa privada obtén por subscrición dun particular, obrigándose a pagar os xuros e a devolver o importe nun período determinado. Xeralmente, establécese a partición da débeda a través de títulos xenéricos, denominados obrigacións, cando o financiamento fai referencia á empresa e bonos ou títulos de débeda pública se se trata de organismos públicos. É unha fonte clásica de financiamento a longo prazo das grandes empresas e do Estado.

Cantidade de diñeiro que se presta.

Relativo ou pertencente ao enantema.

Que padece enantema.

Acción e efecto de encabalgar.

Recurso literario que consiste en crear un desacordo entre a unidade sintáctica e a unidade métrica, producido cando aquela continúa no verso seguinte ou seguintes. Pola súa extensión, pode ser suave ou abrupto, segundo a unidade de sentido se alongue ata o final do verso seguinte ou se deteña violentamente antes da súa metade; e pola súa estrutura, pode ser léxico (se corta unha palabra), sirremático (se separa un sirrema) ou oracional (se separa o antecedente da oración de relativo).

Conxunto de palabras, moitas veces de carácter formulístico, con que se comezan as cartas, os testamentos, as vendas, os libros ou calquera outro tipo de escrito.

Elemento que se destaca na cabeceira dunha ficha ou rexistro bibliográfico, que permite ordenalo dentro dun ficheiro ou dun catálogo e facilitar a súa recuperación.

Sistema utilizado pola facenda pública para a recadación de impostos e contribucións. Consistía en outorgarlles aos concellos ou aos gremios a facultade de recadar por si mesmos os impostos e contribucións correspondentes ao distrito ou ao gremio mediante o pagamento dun cupo fixo sinalado polo órgano fiscal. Introducido pola dinastía dos Austrias, xeneralizouse na Coroa de Castela a mediados da década de 1530 e uns anos máis tarde en Galicia. Con este sistema, a monarquía aseguraba a recepción dunhas rendas fixas anuais. Aplicábase ás principais cargas fiscais rexias da época, alcabalas e servicios, e a finais do s XVI ao novo imposto dos millóns. O campesiñado foi o principal afectado pois, aínda que a presión fiscal non aumentou en exceso, as crises agrarias incidiron sobre a súa debilitada economía e creáronlle graves dificultades para soportar esta fiscalidade; ademais, o feito de que a fidalguía estivese frecuentemente exenta destas cargas, fixo que a súa cota tivese que ser sufragada...