"Ons" (Contén)

PERSOEIRO

Emperador romano (337-361), fillo de Constantino I o Grande. Á morte do seu pai foi proclamado emperador polo seu exército e recibiu a parte oriental do Imperio, que comprendía Asia e Exipto, con capital en Constantinopla. Loitou contra os persas na fronteira oriental do Imperio no 338, no 346 e no 350, sen acadar unha vitoria definitiva. Defendeu a herexía ariana, polo que se enfrontou co seu irmán Constante. Despois da morte deste (350), loitou contra o usurpador Maxencio nos Balcáns e na Galia ata que o derrotou definitivamente (353). Unificou o Imperio baixo o seu poder e enfrontouse ás incursións dos alamanos na Galia. Nomeou césar o seu curmán Xuliano (355), mentres freaba os ataques persas. Morreu cando se dirixía a loitar contra Xuliano, proclamado emperador polas tropas das Galias (360).

PERSOEIRO

Emperador romano de Occidente (421). Foi xeneral de Honorio e venceu o usurpador Constantino nas Galias. Posteriormente, casou coa irmá de Honorio, Gala Placidia (417). Honorio asociouno ao poder e foi nomeado emperador no 421, pero Teodosio non o recoñeceu. Morreu ao pouco tempo do seu nomeamento.

PERSOEIRO

Político e economista. Formouse no Instituto Superior de Economia e na Universidade de Bristol. Membro do Partido Socialista (PS) dende 1975, foi o seu secretario xeral (1986-1988) e presidente da Unión dos Partidos Socialistas e Socialdemócratas da Comunidade Europea (1987). Ocupou diversos cargos nos gobernos provisionais no eido das finanzas e da planificación económica (1975-1976). Deputado entre 1976 e 1991, foi ministro de Facenda (1978-1979) e gobernador do Banco de Portugal (1985-1986). Presidiu a iniciativa Lisboa 94, Capital Européia da Cultura. Escribiu Coerência e rigor. Actualmente, é o vicepresidente do Banco Central Europeo.

PERSOEIRO

Escritor e político francés. Foi un dos principais teóricos do liberalismo constitucional. En 1830 apoiou a monarquía de xullo, xa que a consideraba a mellor solución constitucional posible. Posteriormente, foi presidente do Consello de Estado. Do seu pensamento destacan dous aspectos: a defensa da liberdade individual contra o despotismo da autoridade e das masas, e a defensa da monarquía parlamentaria cun monarca politicamente neutro. Escribiu, entre outras obras, Principios de política aplicables a todos os gobernos representativos (1815), Adolphe (1816), Cécile (1951) e Journal intime.

PERSOEIRO

Pintor. Especializouse nas escenas orientais, coloristas e nos retratos. Realizou os murais da Sorbonne, do Hôtel de Ville e da cúpula da Opéra-Comique, todos eles en París.

PERSOEIRO

Compositor e director de orquestra. Estudou no conservatorio de Bucarest e París, e ampliou a súa formación con Messiaen, Boulanger e Honegger. Formou parte do Group de Recherche de Musique Concrète e en 1963 fundou o grupo Ars Nova, dedicado á interpretación de música contemporánea. É autor, entre outras obras, de 24 Preludios (1958) para orquestra e das 14 Estacións (1970), obra para un percusionista.

CAPITAIS

Capital do judeţ homónimo, Romanía, situada na rexión de Dobrutja, á beira do Mar Negro (342.394 h [estim 1999]). Constitúe un gran centro comercial e turístico. É o principal porto de Romanía, dende o que se exporta petróleo, cereais, derivados da madeira e alimentos preparados. Antiga colonia grega de Tomis, na época romana foi un establecemento militar de primeira importancia onde se exiliou e morreu Ovidio. No s IV reconstruíuna Constantino I o Grande, que lle deu o seu nome. Conquistada polos turcos no s XV, dende 1878 forma parte de Romanía.

1. Aplícase á cousa que permanece no estado no que está, non cambia ou non se interrompe.

2. Que non deixa que as dificultades venzan a súa vontade, non se cansa de traballar doadamente ou non muda con facilidade de ideas e sentimentos.

3. Que se repite a cotío.

4. Aplícase ás especies que aparecen nun tanto por cento elevado, variable segundo os autores (por exemplo, o 90%), das mostras ou dos inventarios dunha comunidade vexetal determinada, coa condición de que todas as mostras correspondan a superficies da mesma extensión.

5. Cantidade que ten sempre o mesmo valor, por exemplo o número π. Tamén se lles chama constantes arbitrarias aos parámetros.

6. alor que permanece sen cambiar durante a execución dun programa. En Pascal e nalgunhas outras linguaxes é posible definir nomes para representar constantes.

7. Cada unha das magnitudes que representa un papel singular e esencial nas teorías físicas. Distínguense as constantes que forman parte do formalismo matemático, das teorías físicas fundamentais, como a velocidade da luz no baleiro c (electromagnetismo e relatividade especial), a constante de Plank h (mecánica cuántica) e a constante de estrutura fina α (electrodinámica cuántica, QED); as constantes que caracterizan as partículas fundamentais, como a carga eléctrica fundamental ou a carga elemental e, a masa en repouso do electrón m e , ou o momento magnético do protón μ p ; e as constantes que, aínda que non correspondan a esta clasificación anterior ou aínda que se expresen en forma de relacións invariables de constantes das dúas primeiras clases, son dun grande interese para a física. O coñecemento exacto ou moi preciso do seu valor permite comparar as predicións teóricas e os resultados experimentais, co que se comproba...

8. Trazo ou peculiaridade persistente no curso da actuación dunha persoa.

9. Elementos que aparecen de forma reiterada nun texto poético para marcar un determinado ritmo. É o caso de figuras de repetición como a anáfora, o paralelismo, a isometría ou a coincidencia na medida dos versos, a rima, os acentos, as estrofas ou as pausas versais. No verso libre, o termo alude á secuencia métrica, composta normalmente por períodos de tres a cinco sílabas, que se repite ao longo dun conxunto de versos no comezo, no medio ou no final dos mesmos.

10. Conxunto de valores físicos e bioquímicos do medio interno do organismo que, mentres se manteñan nunha marxe determinada, fan posible o mantemento da vida.

PERSOEIRO

Emperador romano (337-350), fillo de Constantino I o Grande. Nomeado césar no 333, exerceu o seu poder sobre Italia, África, a Retia e parte das provincias ilíricas. Á morte do seu pai, foi proclamado emperador polo seu exército (337), igual que os seus irmáns, e conservou o control sobre os territorios que dominaba. Enfrontouse aos intentos de expansión do seu irmán Constantino II o Novo e derrotouno no 340, polo que, ao seu falecemento, recibiu Britania, as Galias e Hispania. Deposto por unha conspiración, executárono logo da súa fuxida. Crese que o mausoleo de Centcelles foi o seu sepulcro.

PERSOEIRO

Emperador bizantino (641-668), fillo do Emperador Constantino III. Sucedeu o seu pai no no trono, baixo a tutela do césar Valentín. Perdeu a provincia de Exipto fronte aos musulmáns (646) e loitou contra os nobres de Armenia (653) con certo éxito. Vencido nunha batalla naval polos musulmáns, aproveitou os enfrontamentos entre eles, froito do asasinato do califa Utman, e asinou a paz (659) coa que renunciaba á recuperación de Siria e Exipto. Emprendeu unha campaña en Italia (662), onde se enfrontou cos lombardos polo Benevento (663), e estableceu a súa residencia en Siracusa. Durante o seu goberno tentou unificar o Imperio e rematar coas loitas relixiosas, para o que prohibiu as discusións cristolóxicas. Morreu asasinado.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Tarragona, Catalunya, situado na marxe dereita do río Francolí (5.154 h [1996]). A base da súa economía é a industria, principalmente a elaboración de pensos e a petroquímica, concentrada no polígono de Constantí. Na agricultura destacan os cultivos de árbores froiteiras, viña e produtos de horta. Neste municipio está o mausoleo de Centcelles. A igrexa parroquial de Sant Feliu é do s XVIII.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, situado na marxe esquerda do río Guadalquivir (7.390 h [1996]). A súa economía baséase na gandería (porcina e lanar), que permite a elaboración de produtos derivados, tanto alimentarios como téxtiles. A agricultura céntrase no cultivo de viña e oliveiras. Posúe xacementos de ferro e prata. No Parque Natural de la Sierra Norte está situada a cova da Sima, de natureza cárstica e de grande interese xeolóxico. Poboada polos iberos, foi reconstruída polos cartaxineses. Trala dominación árabe reconquistouna Fernando III o Santo e en 1478 converteuse en vila de reguengo. Do seu patrimonio arquitectónico destacan a igrexa mudéxar de Santa María de la Encarnación (s XV), as ruínas da ermida múdexar de Nuestra Señora de la Hiedra (s XVI) e o castelo no que sobresae a torre da homenaxe.

CAPITAIS

Capital do wilāya homónimo, Alxeria (440.842 h [1987]. É o centro comercial e industrial (pel e la) dunha importante rexión agrícola (cereais). Identificada coa Sarim Batim dos cartaxineses, foi a residencia dos reis númidas ata que a conquistaron os romanos no 44 a C, polo que recibiu o título de Colonia Sittianorum. Arrasada por Maxencio durante as guerras civís (311), Constantino I o Grande reconstruíuna no 313, pero sufriu a invasión dos vándalos. Pasou a mans dos árabes no s VII (710) e acadou unha grande importancia comercial durante a Idade Media. Conquistada polos turcos no s XVI, pasou ao dominio francés no 1837.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Especializouse nos personaxes de “duro sentimental”. Realizou destacadas interpretacións en Alphaville (1965), de Godard, e Malatesta (1970), de Lilienthal. Posteriormente actuou no cine alemán.

PERSOEIRO

Escritor romanés. Coñecido como Paul Everac, escribiu Explozie întîrziat ǎ (Explosión retardada, 1959), Costache si viata lui interiorr ǎ (Costache e a súa vida interior, 1962) e Iluminari (Iluminacións, 1975).