"eo" (Contén)

PERSOEIRO

Prosista e políglota inglés. Destacou polas súas obras autobiográficas: The Zincali, or An Account of the Gypsies in Spain (Os xitanos en España, 1841) e The Bible in Spain (A Biblia en España, 1842-1943).

PERSOEIRO

Pintor e debuxante. A súa pintura, relacionada coa de Toulouse-Lautrec, reflectiu o Montmartre de finais de século. Foi autor de ilustracións para obras literarias como La maison Philipert (A casa Philipert), de Jean Lorrain.

PERSOEIRO

Escritor francés, máis coñecido polo pseudónimo de Saint-Georges de Bouhélier. Cultivou o ensaio, a poesía e sobre todo o teatro, coa súa obra O entroido dos nenos (1910). Escribiu tamén unha serie dramática de carácter histórico.

PERSOEIRO

Xeneral e político francés. Estudiou na escola militar de Saint-Cyr, participou na defensa de París contra os prusianos (1870), entrou na Asemblea Nacional coa promesa de reformar a Constitución de 1875 e, apoiado por Clemenceau, foi ministro de Guerra (1886-1887). Debido ao seu progama democratizador, aínda que con propostas pouco concretas, gañou a simpatía de todos os descontentos do goberno radical (republicanos, nacionalistas, obreiros e soldados). Os seus seguidores formaron o Comité Republicano Nacional, que venceu nas eleccións parciais de 1888-1889; sen embargo, a Boulanger faltoulle decisión para marchar sobre o Eliseo e tomar as rendas do país malia o apoio das clases populares, os soldados e a policia. O goberno aproveitou esa indecisión para anular as eleccións e acusar de complot contra o estado a Boulanger, quen fuxiu a Bruxelas.

1. Ruído producido por voces, berros, risadas, discusións ou pelexas.

2. Acción de andar a traballar dun sitio para outro, con moita ocupación e en diferentes faenas.

3. Acción de bater con forza e seguido nalgunha persoa ou cousa.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Inventou o concepto de longametraxe. Aínda que traballou en filmes policiais e de aventuras, sentiu clara predilección pola filmografía histórica. Entre os seus traballos destacan: Un drame sous Richelieu (Un drama baixo Richelieu, 1908), Les vitimes de l’alcool (As víctimas do alcohol, 1911), Une aventure de Van Dyck (A aventura de Van Dyck, 1911), Les apaches (Os apaches, 1913), Faust (Fausto, 1922) e Face à la mort (Cara á morte, 1925).

PERSOEIRO

Político. En 1887 acadou o cargo de prefecto da policía do departamento de Saine e en 1888 foi elixido deputado da Asemblea Nacional polo distrito de Marne. Foi xefe do partido Radical Socialista. Entre o 1 de novembro de 1895 e o 21 de abril de 1896 foi primeiro ministro. Senador polo distrito do Marne (1905-1923), foi presidente desta cámara dende 1920 ata 1923. Participou na conferencia da Haia de 1899 como delegado de Francia e en 1903 foi nomeado para a Corte Internacional de Xustiza da Haia. Promotor da Sociedade das Nacións, foi o representante francés neste organismo en 1919. Recibiu o Premio Nobel da Paz en 1920.

PERSOEIRO

Escultora. Abandonou os estudios de Matemáticas para ingresar na École de Beaux Arts do Louvre. Instalouse en Nova York dende os anos corenta, onde ten un estudo en Brooklyn. Froito dos seus primeiros tempos en América son a serie de Personaxes, onde xa aparece o seu gusto pola verticalidade. A falta dun fogar durante a súa infancia e mocidade, vese reflectida na construción de símbolos arquitectónicos. Nos anos cincuenta creou as goridas ou Lair, onde aparece a anchura xunto á verticalidade. Estas instalacións acadarían novas formas nos oitenta coas Lairs articulates lairs. Nos anos noventa a súa escultura adoita unha nova forma, as Cells (celas), compostas por portas circulares. A súa obra amosa tamén un culto á muller: Femme-maison, Femme desorientée. En 1982 tivo lugar no MOMA de Nova York a primeira exposición retrospectiva da súa obra, posteriormente tiveron lugar outras dúas en París e Londres en 1985. Participou na Bienal de Venecia de 1993.

PERSOEIRO

Compositor e teórico. Participou activamente na elaboración das melodías do salterio calvinista. En 1547 editáronse dúas coleccións súas de salmos. Foi autor do tratado Le droit chemin de musique (O camiño dereito da música, 1550), primeiro manual en francés dedicado ao canto e á lectura directa das partituras vocais.

PERSOEIRO

Biólogo alemán. Profesor de Zooloxía na Universidade de Würzburg dende 1893. Foi o autor de diversos traballos sobre a estrutura do núcleo, que o levaron a demostrar a individualidade dos cromosomas. É o autor de Zellenstudien (Estudios sobre células, 1887-1907) e de Das Problem der Befruchtung (O problema da fecundación, 1902).

1. Deporte individual de combate baseado no uso regulamentario dos puños e nas accións combinadas de ataque e defensa contra un adversario. Para os gregos esta era unha das principais probas atléticas. En época dos romanos o pugilatus foi moi popular, pero despois perdeu o carácter deportivo. Na época contemporánea, a práctica do boxeo comezou en Inglaterra (finais do s XVIII), case sempre de xeito ilegal; tiña un grande atractivo debido ás fortes apostas. O marqués de Queensberry (1865) regulamentou o emprego das luvas protectoras, introducidas por Jack Brougthon, e limitou os combates a un número de nove asaltos. Desde Inglaterra, o boxeo estendeuse rapidamente a Europa e EE UU. Neste primeiro período destacaron Jacob e Tom Hyer, John L. Sullivan, James J. Corbett, Robert L. Fitzsimmons, James J. Jeffries e Tommy Burns. Dispútanse os combates sobre un ring limitado por doce cordas. Un árbitro, asistido por un número variable de xuíces, dirixe o combate e decide quen é o...

2. savate.

3. ariedade do boxeo practicada en Tailandia. Baséase no uso regulamentario das mans e dos pés. Os participantes empregan guantes de boxeo e combaten descalzos.

PERSOEIRO

Escritor e político portugués. Estudiou Dereito na Universidade de Coimbra na que se licenciou en 1867, e se doutorou un ano despois. Foi catedrático de Literaturas Modernas do Curso Superior de Letras da Universidade de Lisboa. De ideas republicanas, trala revolución de 1910, foi Presidente do goberno provisional (1910) e Presidente da República Portuguesa (1915). Publicou moitos libros e traballos, sobre todo de temas literarios e filosóficos, e foi un dos principais animadores da denominada “xeración dos 70”. Como poeta escribiu Folhas Verdes (1859),Visão dos Tempos (1864), Tempestades Sonoras (1864), Torrentes (1869) e Miragens seculares (1884). Foi, ademais, un gran coñecedor da literatura popular como o demostra Alma Portuguesa (1902-1904), inspirada nas tradicións e na poesía oral, ademais de investigacións folcloristas como Poesia do Direito (1865); História da Poesia Popular Portuguesa, Cancioneiro Popular...

PERSOEIRO

Escritor. Formado baixo a influencia de Sainte-Beuve, Taine, Stuart Mill e Renan. Chegou a ser un vangardista oposto ao Romanticismo. Destacan as súas biografías sobre grandes persoeiros como Shakespeare, Heine, Ibsen e Goethe, entre outros.