"qu" (Contén)

requichar.

ES-TRAD;mso-fareast-language: arranque.

Primeiro período da escola polifónica occidental (ss XII e XIII). Na Antigüidade xa se empregaba unha notación mensural, case exclusivamente a base de fórmulas ternarias. A necesidade de atribuír a cada nota un valor definido foi a orixe da música mensural. O conxunto de melodías conservadas actualmente co nome de canto gregoriano foi homófono ata finais do s IX, cando adoptou un tipo de diafonía denominada organum; non foi ata o s XI cando xurdiu o principio da verdadeira polifonía. O condutus, ao liberar a polifonía do repertorio litúrxico, permitiu a súa expansión. O motete xa obedece estritamente aos modos ternarios. As obras polifónicas da ars antiqua son xeralmente anónimas. Os teóricos principais deste período son Xoán de Garlandia e Francón de Colonia.

Tipo de branquia que presentan algúns crustáceos enxertada na membrana articular que une a base dun parapodio co corpo.

Parque nacional do N de Tanzania, situado entre o cráter Ngorongoro e o monte Meru (4.567 m).

Lique produto da asociación simbiótica dun fungo da subdivisión ascomicotina e unha alga.

Que se pode alcanzar, obter ou conseguir.

Claude François Bidal d’Asfeld .

Organización socio-laboral fundada en abril de 1932 en Vigo. Estaba conformada por maquinistas e patróns de pesca da cidade e non se establecía a afiliación de mariñeiros. A fins de 1932 ingresou na UGT baixo a denominación de Sociedad de Patrones, Habilitados y Fogoneros, sendo unha das poucas organizacións de traballadores do mar afiliada ao socialismo, xa que a CNT exercía, por eses anos, un total dominio sobre o sector mariñeiro galego.

María Serrano Muro.

Aplicación da radioastronomía e da espectroscopia ao estudo da abundancia dos elementos químicos no espazo interestelar. O 99% da materia interestelar atópase en forma de gas de baixa densidade, e o resto é po interestelar. O gas componse de amoníaco, auga, formaldehido, hidróxeno, ácido cianhídrico, metanol, etanol, sulfuro de hidróxeno, dióxido de xofre, ácido fórmico e outros. O po interestelar ten unha composición pouco coñecida, pero crese que podería conter silicatos, carbono amorfo, hidrocarburos aromáticos policíclicos, óxidos metálicos e outros compostos. As condicións do espazo interestelar fan que a actividade química que alí se produce sexa moi peculiar. Dunha banda, a temperatura é moi baixa e non pode haber reaccións que requiran aportación de enerxía, pero o longo tempo de reacción, a radiación cósmica e a presenza do po interestelar permiten a formación de moléculas bastante complexas.

Concedido por real despacho do 27 de febreiro de 1693 co vizcondado de Cela a Xosé Pardo de Figueroa e Soutomaior, cabaleiro de Santiago, membro dos consellos de Castela e de guerra de Carlos II, asistente da cidade de Sevilla e mestre de campo e Presidente da Real Audiencia de Contratación de Indias. Este primeiro marqués da Atalaya, natural de Betanzos, morreu en Sevilla deixando como única herdeira a súa muller, María de Lezama, agás os bens raíces herdados de seus pais, que pasaron aos morgados da casa dos Pardo e dos Figueroa, aos que tamén se engadiron os oficios de rexedores das cidades da Coruña e Lugo. O título foi herdado polo irmán do primeiro marqués, Baltasar Pardo de Figueroa e, de seguido, foi cancelado polo vizcondado de Cela. Leva as armas dos Pardo de Figueroa: escudo partido onde a primeira partición leva en campo de prata unha aguia voante de sable e, na segunda, cinco follas de figueira de prata postas en aspa, sobre campo de ouro.