"An" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor francés. Deuse a coñecer como poeta coas escolmas Les Cariatides (As Cariátides, 1842) e Les stalactites (As estalactitas, 1846), que foron ben recibidas, pero o verdadeiro éxito veulle con Odes funambulesques (Odas funambulescas, 1857) e Exilés (Exiliados, 1867), de construción virtuosa e gratuíta, que máis tarde influiría nos simbolistas e que o levaron a ser considerado como un dos mestres do Parnasianismo. Publicou tamén libros de narracións como Madame Robert (Señora Robert, 1887). Os seus artigos de crítica literaria foron editados postumamanete no volume Critiques (Críticas, 1917)

1. Alga da orde das banxiais.

2. Orde de algas da subclase das banxiofícidas de talo xeralmente heterotrófico e con reprodución sexual.

1. Alga da subclase das banxiofícidas.

2. Subclase de algas da clase das rodofíceas de aparello vexetativo sinxelo como láminas ou filamentos con medra non localizada, células non relacionadas por sinapse, reprodución asexual por esporulación de células vexetativas ou sexual por aplanogametos.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant (Comunitat Valenciana), na comarca de Alcoi, situado na vertente oriental da serra de Mariola (7.056 h [1996]). Está drenado polo río Vinalopó, no que desaugan o Marjal e o rego de Pinarets. Cultívanse hortalizas, cereais, forraxe e froitas, sobre todo maceiras. O secaño, sen embargo, é o que predomina (90% dos cultivos), destacando as producións de cereais, froiteiras e oliveiras. A industria ocupa o 65% da poboación activa municipal, ao localizarse no seu termo moitas empresas favorecidas pola proximidade do núcleo alcoiano. Os principais subsectores industriais son o téxtil e o papel. A poboación experimentou un incremento dende as últimas décadas e ten un crecemento vexetativo positivo. No interior da vila consérvanse os restos do antigo castelo de Banyeres. Aos pés dese castelo atopábase a antiga igrexa parroquial, gótica, substituída no s XVIII pola nova igrexa de Santa Maria.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Girona (Catalunya), situado na depresión ampurdanesa (14.395 h [1996]). A industria é o sector económico predominante. O téxtil tradicional, desenvolvido a partir do XIX, coexiste coa metalurxia e a industria alimentaria. O turismo é outra actividade importante e tradicional e está moi estreitamente ligado ao lago, no que a antiga función balnearia foi substituída pola práctica dos deportes acuáticos e de natureza. A historia de Banyoles está moi vencellada ao Mosteiro de Sant Esteve, establececido alí no 812, porque ao seu redor xurdiu unha aglomeración que experimentou unha época de esplendor (ss XIII-XIV) e que culminou en 1303 coa concesión da Carta Municipal. Nos séculos seguintes a cidade sumiuse nunha fonda decadencia ata o s XVIII, cando principiou unha nova etapa de desenvolvemento. Alén do Mosteiro románico de Sant Esteve (957), primeiro cenobio bieito de Catalunya, arquitectonicamente sobresae tamén a Igrexa gótica de Santa Maria dels Turers (1269-1333).

LAGOS

Lago que se atopa na provincia de Girona, situado á beira da cidade homónima. Abrangue unha superficie de 1.075.315 m2, estendéndose ao longo de 2.134 m. A súa máxima profundidade acada os 62 m. De orixe cárstica e tectónica, ao seu redor hai unha decena de lagos de menor dimensión, da mesma orixe morfolóxica. Desauga por medio de cinco canles situadas na súa parte sueste, que á súa vez forman o río Terri. O lago de Banyoles acolle unha gran riqueza piscícola (lucios, barbos, anguías, carpas, etc) e constitúe un punto ao que acoden numerosas especies de aves acuáticas. Ata o remate do s XVII, os abades do mosteiro de Banyoles exerceron o seu dominio sobre o lago, controlando o aproveitamento das súas augas para o rego e a pesca. En 1847 integrouse no municipio de Banyoles, converténdose en dominio público. É un centro de ocio no que se practica a pesca deportiva e outras especialidades náuticas, coma o remo, a navegación a vela, o esquí acuático ou a natación. Neste eido cómpre...

1. Relativo ou pertencente aos banyuns ou á súa lingua.

2. Individuo dun pobo de Guinea-Bissau e do Senegal, situado entre os ríos Casamance e Cacheu. Os banyuns dedícanse á agricultura (arroz, paínzo, millo, mandioca), á pesca e á cría do gando porcino. Posúen unha organización familiar patrilineal e falan unha lingua do grupo atlántico.

MONTES

Monte da parroquia de San Orente de Entíns, no concello de Outes, de 472 m de altitude.

1. Depósito natural ou artificial situado na canle dos muíños de fariña.

2. Enreixado ou armazón de madeira construído nun regueiro para impedir o paso das follas das árbores e os ourizos.

3. Represa construída nun río para a distribución da auga nos regos.

PERSOEIRO

Militar e político boliviano. Ministro de Educación e Cultura (1964-1966) no goberno de René Barrientos e director do Colexio Militar (1969-1971). En 1971 derrocou, nun golpe de estado, a Juan José Torres e accedeu á presidencia da República (1971-1978). Gobernou ditatorialmente co apoio do Movimiento Nacionalista Revolucionario (MNR), da Falange Socialista e dos EE UU, Brasil e Chile. En 1978 foi derrocado por un golpe militar. Fundou o seu propio partido en 1979, e nas eleccións de 1985 e 1989 obtivo a maioría relativa pero non acadou a presidencia. Participou en coalicións de goberno co MNR de Víctor Paz Estenssoro (1985-1988) e co Movimiento de la Izquierda Revolucionaria (MIR) de Jaime Paz Zamora. Nas eleccións de 1997 foi elixido Presidente da República.

1. Relativo ou pertencente aos banziris ou á súa lingua.

2. Individuo dun pobo do S da República Centroafricana, preto de Bangui. Os banziris son agricultores da sabana e pescadores, e falan unha lingua pertencente ao grupo adamaua-ubanguiano.

1. Paso dunha escaleira ou dunha escada. SIN: banceira, chanzo.

2. Cada un dos largueiros onde van colocados os chanzos dunha escada constituíndo a armazón principal da mesma.

3. Cada un dos largueiros que soporta a armazón dunha cama, dun bastidor, etc.

4. 1. Cada unha das catro varas que saen das andas e serven para levalas aos ombreiros. Os banzos, especialmente os dianteiros, son sometidos a poxa nalgunhas parroquias galegas co fin de poder levar calquera santo milagreiro nunha procesión.

   2. Cada un dos brazos polos que se suxeita a padiola.

5. Cada un dos listóns de madeira máis grosos que forman parte do bastidor no que se ha de bordar.

6. Peza grande onde se talla o peitoril dun pozo.

7. Listón ancho que serve de reforzo aos costados dunha embarcación.

PERSOEIRO

Poeta e dramaturgo francés. Defensor do Clasicismo, foi sempre contrario ás novas tendencias que propugnaba o Romanticismo. A súa obra, pouco orixinal, consta de adaptacións doutros poemas, como Jérusalem délivrée (1812), de Torquato Tasso, e as Poésies (1801), de Ossian. Escribiu tamén traxedias e sátiras contra o Romanticismo, coma o diálogo en verso Le classique et le romantique (O clásico e o romántico, 1825).