"Az" (Contén)

1. Cesto redondo de boca ancha e fondo estreito, de bastante altura e construído con vimbios trenzados. A súa forma deu orixe a un tipo de hórreo chamado cabazo.

2. Hórreo de planta circular e paredes oblicuas construído con varas grosas e finas entretecidas. O seu tamaño é menor ca o cabaceiro. OBS: Tamén se emprega nalgunhas zonas de Galicia como denominación xeral de hórreo.

1. Froito en pepónide da cabaceira, de forma e cor moi distinta segundo a variedade. Ten un alto contido en auga, é rica en potasio e vitaminas A, B e C, e constitúe un alimento pouco enerxético. Ten sabor doce e prepárase sobre todo reenchida, en purés, sopas e especialidades reposteiras como o cabelo de anxo. En Galicia adoitábase empregala en moitas zonas na preparación de caldos.

2. 2 cabaceira.

3. asilla que se fai coa cabaza seca e baleirada para conter líquidos, especialmente a auga e o viño. A súa forma ten unha cintura na parte superior onde é máis estreita, para a partir de aí ir ancheando ata o fondo.

1. Construción con base nunha cámara circular de varas de castiñeiro ou salgueiro entretecidas, apoiada nuns pés de pedra ou de madeira, con tornarratos de lousas ou de granito e cuberta por un teito cónico de ramas de xesta ou centeo. Antano foi unha construción moi estendida por toda a xeografía galega, na actualidade só se emprega para gardar a colleita que non cabe noutros tipos de hórreo. A evolución desta planta deu lugar tamén á aparición do cabaceiro, de planta circular ou rectangular. OBS: Tamén se emprega nalgunhas zonas de Galicia como denominación xeral de hórreo.

2. Medida empregada nos líquidos, especialmente no viño, equivalente a dezaseis litros.

3. Recipiente onde se leva ou garda a pedra de afiar.

1. Pescozo groso, en particular a súa parte posterior.

2. Dureza que pode aparecer no pescozo da vaca ou do boi polo rozamento do xugo.

1. Que ou quen se comporta con lentitude ou tranquilidade excesiva ao falar ou ao actuar.

2. Que ou quen non se intranquiliza aínda con razóns para facelo.

PERSOEIRO

Escritor. Iniciou en 1762 a carreira militar. Un ano máis tarde participou na invasión de Portugal e logrou o favor do conde de Aranda. Foi un exemplo literario da transición entre o neoclasicismo (Sancho García, 1771; Ocios de mi juventud, 1773) e o prerromanticismo (Noches lúgubres, 1790), e expresou a súa mentalidade europeizante na obra satírica Los eruditos a la violeta (1772). Amosouse tamén crítico en Cartas marruecas, a súa obra máis importante, publicada por entregas no Correo de Madrid entre o 14 de febreiro e o 25 de xullo de 1789, e cunha segunda edición en 1723, baseada en Les lettres persanes (As cartas persas) de Montesquieu.

PERSOEIRO

Mestra. Licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela no 1945 e tamén realizou estudios de peritaxe mercantil. No 1961 fundou, xunto co seu marido Antón Beiras, o colexio Rosalía de Castro de Vigo onde puxo en práctica as novas técnicas pedagóxicas recomendadas pola UNESCO, os métodos de Pestalozzi e outros recursos propios do movemento contemporáneo da Escola Nova europea; ademais prestou especial atención á lingua e cultura galega. No 1967 comezou a súa relación coa asociación catalá de mestres Rosa Sensat, centrada na investigación pedagóxica. A partir de aquí, nos primeiros anos setenta, celebráronse en Vigo varios cursos pedagóxicos con profesorado catalán desa asociación. Por todo o seu labor docente recibiu unha homenaxe, promovida pola asociación Rosa Sensat, en Barcelona o 5 de xullo de 1999 e tamén, nese mesmo ano, foi homenaxeada pola facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela. Escribiu dúas obras inéditas: O...

1. Peza de roupa ou anaco de tea vello e gastado.

2. Persoa vestida con roupa usada e esgazada que presenta un aspecto desagradable.

1. Parte basal da nucela do rudimento seminal en contacto co funículo onde se ramifica o feixe condutor procedente deste para dirixirse aos tegumentos.

2. Parte interior dos ovos das aves formada por cada un dos dous filamentos retorcidos de materia albuminosa que unen a xema coas membranas adxacentes á cuncha, ao mesmo tempo que a manteñen suspendida.