"Van" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Coa súa primeira novela, De Avonden (As tardes, 1947) describiu o ambiente pechado da súa infancia. Cualificado de inmoral, trasladouse a Inglaterra e escribiu en inglés o libro de contos The Acrobat (1958). Destacan tamén as súas novelas Op weg naar het einde (Cara ao final, 1963) e Nader tot U (Máis preto de ti, 1966).

PERSOEIRO

Pintor holandés. Coñecido como Rembrandt, foi discípulo dos pintores italianistas Jacob Isacszoon van Swanenburch e Jacob Symonszoon Pynas. En Leiden traballou estreitamente con Jan Lievens e en 1631 trasladouse a Amsterdam, onde frecuentou o taller de Pieter Pieterszoon Lastman. Estilisticamente partiu dunha base italiana clasicista, influído pola obra de Caravaggio, aínda que a súa obra se dividiu en dúas etapas, diferenciadas pola morte da súa dona, Saskia (1644). Na primeira (1625-1644) partiu dun naturalismo aínda non formado e reforzado por un claroscuro máis formal que ideolóxico (A lección de anatomía do doutor Tulp, 1632). A luz e a cor empregadas foron suaves e potenciaron a beleza plástica dos conxuntos, nos que con frecuencia representou a filósofos e a personaxes bíblicos (A lapidación de Santo Estevo, 1625), aínda que tamén tratou o tema mitolóxico (Artemisa, 1634) e o retrato (A parella feliz, 1634). O segundo período correspondeuse...

PERSOEIRO

Político. Presidiu o Consello de Comisarios do Pobo á morte de V. I. Lenin (1924), e foi destituído en 1930 pola súa oposición á colectivización. Procesado por desviacionista, foi executado.

PERSOEIRO

Político serbio. Presidiu o consello de rexencia (1868-1872) e foi xestor da Constitución de 1869. Foi primeiro ministro en catro ocasións entre 1867 e 1888 e ministro de Asuntos Exteriores (1872-1873 e 1876-1880). No Congreso de Berlín obtivo a independencia de Serbia.

PERSOEIRO

Escritor mexicano. Destacan os seus poemas recollidos en Profecía de Guatimoc e as obras dramáticas La Capilla (1837) e Muñoz, visitador de México (1838).

PERSOEIRO

Poetisa holandesa. Comezou baixo a influencia filosófica de Spinoza, e evolucionou cara a unha poesía social e, finalmente, socio-relixiosa. Ademais das súas biografías, destacan Sonnetten en verzen in terzinen geschreven (Sonetos e versos escritos en tercetos, 1896), De nieuwe geboort (O renacemento, 1906), De vrouw in het woud (A muller na selva, 1912) e Uit de diepte (Desde a profundidade, 1946).

PERSOEIRO

Pintor italiano. Axudante e discípulo de Pietro da Cortona, traballou na catedral de Viterbo e en París, onde, a petición da corte, decorou o palacio de Mazzarino e a Salle des Saisons do Musée du Louvre (1648-1659).

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista italiano. Urbanizou Peterburgo, cidade onde construíu o Palacio Mikhajlovskij (1819-1823), o hemiciclo do Estado Maior, diante do Palacio de Inverno, o Teatro Aleksandrinskij (1832) e a praza dos Decembristas, cos edificios do Senado e do Sínodo, unidos por un arco de triunfo.

PERSOEIRO

Historiador e arqueólogo ucraíno. Realizou diversas viaxes de estudo á Rusia meridional, pero coa Revolución Rusa marchou a EE UU (1918) e naturalizouse estadounidense. Foi profesor nas universidades de Wisconsin (1920-1925) e Yale (1925-1944). Das súas obras destacan Iranians and Greeks in South Russia (1922), The Social and Economic History of the Roman Empire (1926), A History of the Ancient World (1926-1928) e The Social and Economic History of the Hellenistic World (1941).

CAPITAIS

Capital do lääni de Lapin, Finlandia (21.874 h [2003]), situada á beira do río Kemi. Destaca o seu mercado de peles.

PERSOEIRO

Poeta ruso. Seguidor da poesía publicista, das súas obras destacan Flagi vesny (Bandeiras de primavera, 1955), Neobycajnye ostrova (Illas non vulgares, 1962), Radar serca (Radar do corazón, 1971) e Golos Goroda (A voz da cidade).

PERSOEIRO

Escritor e patriota italiano. Amigo de G. Mazzini, foi condenado a morte por contumacia (1833) e viviu moitos anos exiliado en Inglaterra. Escribiu moitas novelas en inglés e da súa obra destacan Lorenzo Benoni (1853) e Il dottor Antonio (1855).

PERSOEIRO

Escultor e pintor. Formado no taller de A. del Verrocchio, foi autor de tres imaxes de bronce (1506-1511) para o baptisterio de Florencia, e dunha Madonna con bambino. O seu estilo foi clasicista primeiro e próximo ás novas tendencias manieristas despois.

PERSOEIRO

Arquitecto flamengo. Mestre do consello da Municipalidade de Bruxelas, onde fixo a torre do concello (1448-1455) e interveu na construción da colexiata de Sinkt Goedele, en 1459 foi nomeado inspector de construcións de Brabante. En Lovaina construíu a igrexa de Sinkt Gertrud.

PERSOEIRO

Místico flamengo. Ordenado sacerdote en 1317, retirouse (1343) a un bosque de Groenendael, onde organizou en 1350 unha comunidade segundo a regra dos cóengos de San Vítor de París. A súa doutrina representa unha síntese das teoloxías escolástica e espiritual, de tendencia platonizante, do Pseudo-Denís. A súa obra Van der Cierheit der gheesteleker Brulocht (Do ordenamento das vodas espirituais), foi impugnada como favorecedora do panteísmo e contraria á constitución Benedictus Deus, de Benedito XII, sobre a visión beatífica, e máis tarde criticada por Bossuet. Venerado como beato, o seu culto foi recoñecido por Pío X en 1908. A súa festividade celébrase o 2 de decembro.

PERSOEIRO

Pintor holandés. Paisaxista, as súas composicións potencian a profundidade e buscan a unidade espacial mediante a luz. A súa obra, dun cromatismo parco en cores, pasou dunha gran fidelidade descritiva a un certo romanticismo, despois dunha viaxe aos límites de Alemaña e o contacto con Berchem e a escola de Utrecht (1650. Influíu en J. Constable e na escola de Barbizon.

PERSOEIRO

Pintor belga. Formado en Gante e Bruxelas, descubriu o colorismo e a luz nunha viaxe á Península Ibérica e a Marrocos (1881). En 1884 foi un dos fundadores do Círculo dos XX. En París adheriuse ao divisionismo, conservando unha composición e un debuxo tradicionais como en Octave Maus (1885) ou A lectura (1903), retrato colectivo de intelectuais amigos. Interesouse pola renovación das artes aplicadas, xunto con H. Van de Velde.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Coñecido como Il Pordenone, formouse con G. Bellini e Giorgione. Destacado representante do manierismo, traballou na catedral de Cremona (1521-1522), na igrexa da Madonna di Campagna en Piacenza (1528), na catedral de Pordenone, onde realizou Madonna della Misericordia (1515) e na catedral de Treviso (1520).