"An" (Contén)

PERSOEIRO

Militar. Comandante do Estado Maior, fundou a Bandera Legionaria Gallega de Falange Española (1936).

PERSOEIRO

Compositor. Á idade de 8 anos comezou os seus estudios musicais en El Espino (Burgos). En 1951 ingresou na Congregación de PP Redentoristas, dando comezo á súa actividade como compositor de música coral, xénero que chegou a abarcar máis da metade da súa extensa obra, que aglutinou uns 500 títulos. A partir de 1978 intensificou a súa actividade musical: compuxo música para órgano, piano, orquestra de cámara e sinfónica, música para nenos, e harmonizou innumerables melodías galegas e non galegas, como a célebre Alfonsina y el mar, entre outras. Impartiu Formas Musicais, Harmonía e Conxunto Coral no conservatorio de León e dirixiu a Capilla Clásica de León (1972-1987), coa que chegou a dar uns 200 concertos. Entre as súas composicións destacan: Campanas de Bastabales (1954), Diálogos (1972), Canticum (1974), Retablo (1976) e Cantos de noche alta (1982). Recibiu numerosos premios, entre os que cómpre destacar o Premio Nacional de Composición...

PERSOEIRO

Poeta inglés. Autor, entre outras, de Thirty Preliminary Poems (Trinta poemas preliminares, 1933), Poems (Poemas, 1935), Calamiterror (1937), The Golden Chains (As cadeas de ouro, 1968), Poems of Places and People (Poemas de lugares e xente, 1971), Dialogues, etc (Diálogos, etc, 1976) e Villa Stellar (1978); emprega nos seus poemas unha imaxinería violenta, sensual e romántica.

DISTRITOS

Distrito municipal da periferia de Londres (Reino Unido) ao NL da cidade, na beira esquerda do Támesis (153.715 h [1996]).

PERSOEIRO

Médico cardiólogo sudafricano. Licenciouse na Universidade do Cabo e especializouse en cirurxía cardio-pulmonar na Universidade de Minnesota (EE UU), onde aprendeu as técnicas de transplante de corazón en animais. No 1958 volveu a Sudáfrica. Alí realizou por primeira vez un transplante de corazón humano (1967), un de corazón e pulmóns ao mesmo tempo (1971) e tamén foi o primeiro en implantar un corazón adicional en pacientes humanos (1974).

PERSOEIRO

Político francés. Deputado nos Estados Xerais (1788), chegou a ser presidente deles (1791). Logo da fuxida frustrada de Luís XVI (xuño de 1791), aconsellou o establecemento dunha monarquía constitucional moderada e fixo votar a súa inviolabilidade. A Convención condenouno a morte e foi guillotinado. É autor, entre outras obras, dunha Introdution à la Révolution française (Introdución á Revolución Francesa) publicada postumamente no 1843.

PERSOEIRO

Político e pedagogo. Cursou estudios de Filosofía e Letras e incorporouse á ILE (Institución Libre de Enseñanza). Durante a Segunda República ocupou diversos cargos nas Cortes. Apoiou as teses de Azaña para laicizar o ensino e militou no Partido Radical-Socialista. En 1933 foi nomeado ministro de Instrución Pública e ingresou no partido Izquierda Republicana. Ao rematar a Guerra Civil exiliouse en México.

PERSOEIRO

Compositor e profesor de piano inglés. Compuxo pezas para piano, cantatas e oratorios. Entre as súas obras destacan The ancient mariner (1867) e The Eve of St Agnes (1913).

PERSOEIRO

Erudito venezolano de ascendencia española. Relixioso xesuíta, considérase un dos mellores críticos literarios do país. É autor, entre outras obras, de En torno al centenario de Marcelino Menéndez Pelayo.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Na poesía iniciouse con La gaia gioventù (A alegre xuventude, 1938), onde se manifestaba xa a súa ansia relixiosa; Il meraviglioso giardino (A marabillosa horta, 1941) e Il veliero sommerso (O veleiro somerxido, 1949) son obras que, xunto con outras, forman a antoloxía L’angelo attento (O anxo atento, 1968). Pola contra, as Elegie di Croton (Elexía de Croton, 1959) constitúen unha análise irónica pero afectuosa dos costumes. Como narrador destaca con Giornate di Stefano (1930).

CIDADES

Cidade do Brasil, ao O de Rio de Janeiro, na beira dereita do río Paraibá do Sul (123.421 h [1980]).

1. 1. Tea ordinaria, de pel de camelo, apertada e impermeable, moi semellante ao camelote, usada especialmente para facer roupas de abrigo.

   2. Abrigo de home feito desa tea.

2. Tecido de estame con atadura plana, moi apertada, feita actualmente como imitación do barragán.

RIOS

Río afluente do Oitavén pola esquerda, tamén coñecido como Freaza. Nace a 620 m de altitude no Coto Carballal, no S da parroquia de Traspielas (concello de Fornelos de Montes). O seu curso segue en principio unha dirección N-S, penetrando na parroquia de Gargamala (concello de Mondariz) para virar alí cara ao SO, adaptándose á tectónica. A seguir volve cara ao NO, servindo sucesivamente de lindeiro da parroquia de Traspielas, onde nacera, coas de Toutón (Mondariz), Xunqueiras e Moscoso (as dúas de Pazos de Borbén e xa con dirección S-N). Ao final do seu curso marca a fonteira entre as parroquias de Oitavén e Calvos (ambas as dúas de Fornelos de Montes), coa mesma dirección meridiana, desembocando no Oitavén no S do encoro das Eiras, a 190 m de altitude, logo dun percorrido duns 12 km.

1. Apelido que ten a súa orixe nun alcume. Este alcume, de etimoloxía incerta, quizais proceda do gótico *barika, -kans, forma diminutiva de baro ‘home libre e apto para loitar’.

2. Liñaxe natural da vila de Pontevedra, dende onde saíron varias ramas que se estableceron en La Rioja, en Baeza e en case toda a Península durante a Reconquista. Segundo algúns tratadistas, desta caste descende Martiño Páez de Barragán, mestre de Santiago en tempos de Alonso IX de León. As súas armas levan, en campo de ouro, unha árbore de sinople e, ao seu pé, tendido no chan, un cabaleiro morto e dous corvos de sable aos lados, coas ás levantadas cebándose no cadáver.

GALICIA

Perito e profesor mercantil. Foi profesor de Contabilidade Superior e Cálculo e de Custos de Produción na Escola de Mandos Intermedios da Cámara de Comercio de Pontevedra e presidente da Asociación Amigos da Cultura de Pontevedra (1969-1973). Publicou O aforro e a inversión en Galicia (1973), O aforro e a inversión na Galicia: Unha aproximación ao capitalismo galego (1975) e Autonomía e necesidade de control do aforro galego (1979). Obtivo varios premios de ensaio sobre a situación económica de Galicia e colaborou en distintas publicacións.