"An" (Contén)

PERSOEIRO

Narrador e poeta posneorrealista italiano de orixe xudea. Colaborou en Letteratura, Botteghe Oscure e Paragone, e publicou ensaios literarios e poesía. A súa obra narrativa, chea de amargura, describe as vicisitudes duns personaxes provincianos nun mundo brutalmente trastornado. Il giardino dei Finzi-Contine (O xardín dos Finzi-Contine, 1962) é a máis coñecida. Escribiu tamén Dietro la porta (Detrás da porta, 1964), L’airone (A garza, 1968), etc. No volume Il romanzo di Ferrara (A obra de Ferrara, 1980) reuniu e refixo toda a súa obra narrativa.

PERSOEIRO

Compositor, violinista e organista italiano. Foi príncipe da Accademia dei Filarmonici, de Boloña (1863), e mestre de capela en Módena, Ferrara e Bérgamo. Impulsou a técnica violinística e o desenvolvemento da sonata. A súa obra instrumental sitúase entre os anos 1677 e 1700, e compuxo arredor de cen cantatas.

PERSOEIRO

Pintor, o membro máis destacado da familia Bassano. Autor de pintura relixiosa e de retratos, atravesou unha etapa manierista na que estableceu relacións co Greco. Estivo influído pola pintura flamenga, pero tamén por Tiziano, Tintoretto e o Veronés. De temática relixiosa, a súa pintura incide na acción e nos aspectos cotiáns, constituíndo un fito na evolución do realismo pitórico. Centra a súa atención máis que no tema da obra, nos compoñentes da acción. Tecnicamente supera o falso dilema entre o luminismo de Tintoretto e o cromatismo do Veronés.

PERSOEIRO

Actriz. Graduouse na escola de drama da Universidade de Yale. Traballou en Broadway e en numerosas teleseries americanas. Foi nominada ao Oscar pola súa interpretación en What’s love got to do with it (Tina, 1993). Rodou tamén as películas F/X (F/X: efectos mortais, 1986), City of hope (A cidade da esperanza, 1991), Malcolm X (1992) e Contact (Contacto, 1997).

1. En cantidade suficiente. OBS: Non presenta flexión de xénero. A súa posición con respecto ao substantivo non é indiferente, aínda que non será relevante se existe unha especificación sintagmática que indique a referencia final de ‘bastante’ ou se se sobreentende (

2. En cantidade tal que xa non cómpre máis.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Brión. Foi construída na segunda metade do s XVII sobre un templo románico anterior. O proxecto atribúeselle a Francisco A. Fernández Sarela, mais nela traballaron os mestres locais Juan A. Nogueira e Tomás do Río. No interior destaca o retablo maior barroco do s XVIII e unha cruz parroquial de 1826. O campanario construíuse en 1827.

PERSOEIRO

Mestre de capela da Catedral de Tui. Desenvolveu o seu labor entre os anos 1769 e 1790, aínda que xa era organista da catedral cando accedeu ao maxisterio. Consérvanse 25 composicións saídas da súa man, a maior parte a catro ou cinco voces e orquestra, que manteñen un estilo barroco a pesar de que o tránsito ao Clasicismo se verificaba no seu período compositivo.

1. Relativo ou pertencente a Baeza, aos seus habitantes ou aos bastetanos.

2. Natural ou habitante de Baeza.

3. Pobo prerromano establecido no SL da Península Ibérica, que ocupaba parte das actuais provincias de Murcia, Almería, Granada e Jaén.

ENSEADAS

Enseada do litoral noroccidental da illa de Ons, na parroquia de Ons (concello de Bueu), situada entre a punta Estrepeiral (ó SO) e o illote Xubenco (ó N).

PERSOEIRO

Antropólogo alemán, considerado o fundador da moderna etnografía. En 1862 fundou o Zeitschrift für Ethnologie; foi tamén un dos fundadores da Berliner Anthropologische Gesellschaft (1869). Entre as súas obras destacan Der Völkergedamke (1881) e Allgemeine Grundzüge der Etlhnologie (1884), onde introduce algúns dos conceptos básicos da etnoloxía actual. Bastián cría na uniformidade física de toda a humanidade, sendo o ambiente a causa da diversidade.

PERSOEIRO

Médico traumatólogo. Foi médico militar na Guerra de Marrocos (1909). Profesor de Patoloxía e Clínica Cirúrxica da Universidade de Madrid (1928), fundou a Sociedade Española de Cirurxía Ortopédica e Traumatoloxía. Durante a guerra de 1936-1939 foi cirurxián na zona republicana. É autor de tratados médicos (Patología quirúrgica, 1932) e dunhas memorias (De las guerras coloniales a la guerra civil, 1969).

PERSOEIRO

Poeta, ensaísta e periodista portugués. Colaborou en La Renaixença e en La Veu de Catalunya. É autor dos ensaios A crise (1894) e Intereses nacionais (1897).

GOLFOS

Golfo da costa sudoccidental de Cuba, no mar das Antillas. Esténdese entre a península de Zapata, ao L, e os Cayos de San Felipe, ao O. Polo S péchao a Isla de la Juventud (illa de Pinos) e o arquipélago de Los Canarreos.

GALICIA

Cantautor. Simultaneou a súa profesión de médico co mundo da canción. Dende que gravou o seu primeiro disco, Ahí vén o maio (1975), a súa obra vén sendo referente obrigado na historia da canción galega. O repertorio inclúe poemas musicados dun amplo abano de autores da nosa literatura (Álvaro Cunqueiro, Ramón Cabanillas, Manuel Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro e Rosalía de Castro) e producións propias. Posteriores gravacións son Ballet da nena (1990), Eres un fármaco (1993), con textos en galego e castelán, Tu retrato (2007), Había que chegar (2014) e 70 y 29 (2016)