"Hel" (Contén)

PERSOEIRO

Editor e tipógrafo alemán. En 1824 abriu unha editorial en Leipzig. A partir de 1849, entre outras publicacións científicas, editou unha colección de textos gregos e latinos e, desde 1900, o Thesaurus Linguae Latinae. A editorial trasladouse a Stuttgart en 1953.

PERSOEIRO

Bioquímico sueco. Estudou na Universidade de Uppsala onde se doutorou en 1931. Creou o método de electroforese, que lle permitiu descubrir que os anticorpos están principalmente na fracción gamma das globulinas do soro. En 1948 recibiu o premio Nobel de Química polas súas investigacións sobre a análise química mediante a cromatografía de adsorción e a electroforese.

PERSOEIRO

Pintor alemán. Percorreu Italia e os Países Baixos e, finalmente, estableceuse en Frankfurt, onde sobresaíu como paisaxista. Destacan Dame in Grau (1876) e Kunsthalle Kalsruhe (1894).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Cofundador da revista Cosmópolis (1894), voceiro do movemento modernista en Venezuela, cultivou sobre todo o conto e a novela de ambiente crioulo. Destacan En este país (1916), La casa de las cuatro pencas (1037) e a póstuma El criollismo en Venezuela (1945).

PERSOEIRO

Pintora. Viviu en París desde 1928. Naturalizada francesa, fuxiu da ocupación nazi e estableceuse en Rio de Janeiro (1940-1947). As súas obras caracterizáronse polas cores pálidas, os planos e os raiados e pódense integrar no surrealismo abstracto. Recibiu o Grande Prêmio de Pintura da IV Bienal de São Paulo (1961).

PERSOEIRO

Escritora. Membro do colectivo poético Cravo Fondo (1977), participou na fundación do PEN Club de Galicia e preside a Fundación Casa-Museo de Rosalía de Castro. Publicou os poemarios Alalás (1972) e, en colaboración con X. Rábade Paredes, No aló de nós (1981, Premio Galicia) e O sangue na paisaxe (1980, Premio Manuel Antonio), ambos inmersos nun intimismo pesimista, no contorno característico da paisaxe galega. A estes seguíronlles Rosalía no espello (1985), Álbum de fotos (1999) e Nas hedras da clepsidra (1999, Premio Eusebio Lorenzo Baleirón 1991). No apartado narrativo destacan as novelas Morrer en Vilaquinte (1980, Premio Galicia), en colaboración con X. Rábade Paredes, e O enterro da galiña de Domitila Rois (1991), ademais dos libros infantís Patapau (1984), Viaxe á Illa Redonda (1987), Belidadona (2002), Na praia dos lagartos (2004) e Raúl (2005). No apartado de ensaio...

PERSOEIRO

Historiador francés. De formación marxista, traballou temas de historia das mentalidades no s XVIII e durante a Revolución Francesa, e as actitudes ante a morte, a festa ou as mentalidades revolucionarias. Das súas obras destacan La chute de la monarchie, 1787-1792 (1972), La mentalité revolutionnaire (1985), La Révolution contre l’église: de la raison a l’Être Supreme (1988), La découverture de la politique: géopolitique de la Révolution Française (1993) e Les folies d’Aix ou La fin d’un monde (2004).

SEMANARIOS

Semanario publicado en Pontevedra entre o 5 de agosto de 1883 e o 24 de agosto de 1884 (nº 57). Subtitulado “Periódico semanal de intereses generales”, estivo fundado e dirixido por Francisco Portela Pérez. De carácter cultural e independente, incluíu artigos, folletíns, bibliografías e colaboracións literarias. Foi substituído por El Noticiero Gallego.

PERSOEIRO

Físico alemán. Estudou a descarga eléctrica nos gases, os raios catódicos e canais, a difracción da luz, os fluídos, e sobre todo a radiación do corpo negro, sobre a que enunciou unha lei (1893) que leva o seu nome. Por estes traballos recibiu o Premio Nobel de Física (1911).

PERSOEIRO

Xornalista e divulgador da arqueoloxía. Coñecido como C. W. Ceram, escribiu Götter, Gräber und Gelehrte (Deus, tumbas e sabios, 1949).

PERSOEIRO

Crítico e historiador da arte alemán. Partiu da pura visualidade da escola de Viena, pero decantouse cara á teoría da Einfühlung ou empatía, postulada por Theodor Lipps (1903-1906), integrándoa co concepto de abstracción nunha dialéctica de tipo binario. Desenvolveu esta teoría en Abstraktion und Einfühlung (Abstracción e empatía, 1908).

PERSOEIRO

Fisiólogo, filósofo e psicólogo alemán. Fundador da psicoloxía experimental, o seu pensamento é unha reacción contra o positivismo e o naturalismo dominantes, e un intento de desenvolver unha filosofía científica baseada nos datos das ciencias particulares (sendo a psicoloxía científica a ponte entre as ciencias naturais e as ciencias do espírito ou ciencias culturais). A maior parte do seu traballo de investigación tivo como obxecto a experiencia e a sensación, os límites da sensibilidade e o tempo de reacción desta, servíndose da introspección como método básico.