"lla" (Contén)

1. Pequeno vulto que sae na pel especialmente por efecto do sarampelo ou da picadura dalgún insecto.

2. ulto de pequeno tamaño que lles sae ás plantas e que logo pasa a converterse nunha nova póla, folla ou flor.

3. Parte avultada do talo das plantas que coincide co lugar onde se insería unha folla ou unha póla que, como no caso das canas, dá unha aparencia dun talo articulado.

PERSOEIRO

Cantante, músico e letrista. Coñecido como Chico Buarque. Despois de residir en São Paulo trasladouse a Italia en 1954, onde comezou a compoñer as súas primeiras cancións. De volta ao Brasil, na década dos sesenta principiaron as súas actuacións e as colaboracións con expoñentes do tropicalismo como Caetano Veloso ou Gilberto Gil. En 1969 exiliouse a Italia para volver ao seu país un ano máis tarde. Da súa discografía destacan os títulos: Chico Buarque de Holanda (1966), Meus caros amigos (1976), Gota d’água (1977), Show 1º de Maio (1980), Almanaque (1981), Paratodos (1993) e Chico ao vivo (1999), entre outros. Na súa faceta literaria publicou as novelas Fazenda modelo (1973), Estorvo (1991), e o libro infantil Chapeuzinho amarelo (1979). Como actor participou nos filmes Garota de Ipanema (1967), Quando o carnaval chegar (1972) e O mandarim (1995).

GALICIA

Militar. Ingresou nas Milicias Provinciais e participou na Primeira Guerra Carlista (1833-1840). Tomou parte nos sucesos revolucionarios de 1846 ocupando o cargo de xefe do estado maior das tropas de Solís. Fuxiu a Portugal e regresou en 1847. Debido á súa participación nos sucesos revolucionarios dese ano foi encarcerado e no 1850 amnistiado. Interveu no levantamento de 1854 e no 1856 alcanzou o grao de brigadier; posteriormente foi nomeado gobernador de Samaría (Santo Domingo). Regresou a España en 1866 e trala revolución de 1868 foi novamente encarcerado, situación que se repetiu en 1873. Cando pasou á reserva era comandante xeneral do Campo de Gibraltar.

PERSOEIRO

Humanista. Coñecido tamén polo nome latinizado de Budaeus. Estudiou leis e apaixonouse polo helenismo. Foi secretario real, bibliotecario de Francisco I e embaixador durante o pontificado de León X. A instancias do rei, fundou o Collège des Lecteurs, base do futuro Collège de France. Atacou a corrupción eclesiástica. As súas obras máis importantes están escritas en latín: Annotationes in XXIV Pandectarum libros (Anotacións aos vinte e catro libros das Pandectas, 1508), De asse et partibus eius (Sobre a unidade e as súas partes, 1515), Comentarii linguae graecae (Comentarios da lingua grega, 1529) e De philologia (Sobre filoloxía, 1530). En francés escribiu Apotegmes (Apotegmas), dirixidos a Francisco I.

GALICIA

Avogado e político conservador e conde de Bugallal. Licenciado en Dereito pola Universidad de Salamanca, trasladouse a Madrid, onde representou dende 1886 o distrito de Ponteareas e outros distritos da provincia de Ourense (Bande, Ribadavia, Xinzo de Limia e Ourense) nas Cortes. Ocupou os cargos de oficial da subsecretaría de Gracia e Xustiza, gobernador civil de Granada, director xeral de Administración Local, director xeral do Tesouro e fiscal do Tribunal do Contencioso e do Tribunal Supremo. Foi ministro de Instrución Pública en 1902, de Facenda en 1913, 1917 e 1919, de Gracia e Xustiza en 1920, da Gobernación tamén en 1920 e de Economía en 1931; ademais, tralo asasinato de Dato, ocupou a xefatura do goberno de xeito interino en 1921. Foi presidente do Congreso dos Deputados, do Consello de Ministros e xefe do partido liberal-conservador. Así mesmo, foi membro da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación e da Academia de Ciencias Morales y Políticas. Fundou xornais políticos e publicou...

GALICIA

Político. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, en 1883 trasladouse a Madrid. En 1903 obtivo a súa primeira acta de deputado a Cortes polo distrito de Ponteareas, ao que representou ata 1914, data na que foi elixido deputado por Ourense sen chegar a tomar posesión do cargo. Foi membro numerario da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación, membro correspondente da Real Academia Galega, secretario da Sección de Ciencias Morales y Políticas do Ateneo de Madrid e vicepresidente do Centro Galego de Madrid. Así mesmo, colaborou na prensa galega e madrileña e publicou Dos semblanzas de Cánovas (1898) e Suiza española: paseando por Galicia (1903).

GALICIA

Xornalista. Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi membro da Real Academia Galega e da de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario, así como correspondente da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e do Instituto Português de Arqueologia, História e Etnografia. En 1954 foi galardoado co premio xornalístico Pérez Lugín. Colaborou en distintos xornais e revistas como El Orzán, El Ideal Gallego, Vida Gallega ou Finisterre, e publicou El coloso de Rande (1927), El sentimiento lírico materno en la pintura de Ovidio Murguía (1951), La gaita en Britania (1956), Sofía Casanova: un siglo de glorias y dolores (1964) e Compostela: piedra y alma (1983).

GALICIA

Enxeñeiro. Foi xefe das seccións de cálculo informatizado e de estudo de estruturas de material rodante ferroviario (fábrica de Aytré da sociedade Alsthom) e participou no estudo do Tren de Alta Velocidade francés (TGV). Amais de participar en numerosos congresos e conferencias sobre heráldica, encargouse do estudo dos escudos de numerosos concellos galegos e franceses. En 1981 publicou na revista Hidalguía “Origen y evolución de las armas de Galicia” e “La Bandera de Galicia”. Colaborou nos libros Blasones y linajes de Galicia, Manual de Heráldica española (1974), Heráldica de Pontevedra e no apartado de escudos e brasóns da Gran Enciclopedia Gallega.

PERSOEIRO

Pintora. Iniciou a súa formación artística no taller de Dolores Díaz Valiño para posteriormente cursar estudios de Artes Aplicadas en Madrid e asistir por libre á Escuela de Bellas Artes de San Fernando. A súa obra espállase por coleccións particulares de España e do estranxeiro.