"qu" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Guadalajara, Castela-A Mancha, situado ao SO da capital (16.013 h [1996]). Drenado polo Henares, é un centro agrícola, gandeiro (ovino) industrial e de servicios, que experimentou un incremento demográfico na década de 1990 de máis do 45%, debido á expansión residencial da cidade de Madrid.

PERSOEIRO

Físico. Creou o polariscopio, o goniómetro de colimador para medir os índices de refracción, o compensador óptico que leva o seu nome, un hifrómetro e a válvula de tres vías para máquinas pneumáticas. En 1840 detectou o chamado punto de Babinet, un dos tres puntos da vertical que pasa polo Sol, para os que a radiación celeste difusa ten polarización nula e que permanecen entre 15° e 20° por riba do Sol. Estudiou a dobre refracción circular e as proxeccións homográficas en cartografía. En 1873 formulou o teorema coñecido como principio de Babinet.

PERSOEIRO

Físico. Creou o polariscopio, o goniómetro de colimador para medir os índices de refracción, o compensador óptico que leva o seu nome, un hifrómetro e a válvula de tres vías para máquinas pneumáticas. En 1840 detectou o chamado punto de Babinet, un dos tres puntos da vertical que pasa polo Sol, para os que a radiación celeste difusa ten polarización nula e que permanecen entre 15° e 20° por riba do Sol. Estudiou a dobre refracción circular e as proxeccións homográficas en cartografía. En 1873 formulou o teorema coñecido como principio de Babinet.

PERSOEIRO

Militar corso casado con Elisa Bonaparte, irmá de Napoleón, que o nomeou senador (1804) e xeneral. Seguiu a fortuna da súa muller como príncipe consorte de Lucca e Piombino (1805) e, máis tarde, foi gran duque consorte da Toscana, aínda que non interveu no goberno. Trala caída de Napoleón acompañou a Elisa a Bohemia e a Trieste; morta ela (1820) volveu a Italia.

PERSOEIRO

Xeógrafo e etnólogo, especialista en civilizacións asiáticas. Explorou o curso dos ríos Mekong e Iangtsé en Indochina (1907) e descubriu as fontes do Irauadi en Myanmar (1909).

1. Que ou a quen non lle gusta o traballo.

2. Que ou quen demostra mediante o que di ou o que fai que non ten moito xuízo e que non é formal.

FILOSOFOS

Filósofo hebreo. Escribiu en árabe un tratado ético-moral Kitāb al-hidaya ilā farā’id al-qulūb (Libro da guía sobre os deberes dos corazóns), expoñente da corrente neoplatónica da época, que acadou unha gran sona. É tamén autor de diversos poemas relixiosos incluídos na liturxia penitencial hebraica.

PERSOEIRO

Historiador. Nas súas investigacións históricas insistiu na importancia do papel das clases medias no equilibrio e no desenvolvemento político e social de Francia. Entre os seus traballos cómpre mencionar Histoire de La France (Historia de Francia, 1924), Napoleon (1931) e La Troisième République (A Terceira República, 1935). Foi membro de Acción Francesa dende 1908.

PERSOEIRO

Décimo Emir do Al-Andalus (740-742). O Califa Hišām (724-743) enviouno a axudar ao seu delegado na Ifrīqiya durante a revolta dos bérberes do 740. Foi derrotado e tivo que se refuxiar en Tánxer, onde foi liberado polo gobernador do Al-Andalus ‘Abd al-Malik. A raíz deses acontecementos Bal ǧ foi proclamado Emir, pero morreu pouco despois. As forzas sirias, que el introducira, orixinaron un problema social que resolveu o emir Abū-l-Ha ṭṭ ār (743-745) instalándoas segundo o modelo oriental.

PERSOEIRO

Político dominicano. Estudiou Dereito nas universidades de Santo Domingo e París. Foi ministro de Asuntos Exteriores (1954-1955), de Educación (1955-1957) e vicepresidente (1957-1960) nos gobernos do ditador Trujillo, a quen sucedeu na Presidencia tralo seu asasinato o trinta de maio de 1961. No ano 1962 un golpe de estado militar obrigouno a abandonar o país e refuxiouse nos EE UU, onde fundou o Partido Reformista, de tendencia moderada. En 1966, ao abeiro da intervención militar dos EE UU, ocupou a Presidencia, que exerceu, con dúas reeleccións, ata o 1978. En 1986, 1990 e 1994 foi elixido de novo Presidente da República. Deixou o cargo en 1996, ao resultar gañador Leonel Fernández.

GALICIA

Deseñador gráfico de formación autodidacta e restaurador no Museo Provincial de Lugo. Como deseñador, confeccionou diversos murais e carteis. Non obstante, a súa obra máis coñecida son as ilustracións realizadas para libros, entre os que cómpre destacar Muxicas no espello (1971), Das cousas de Ramón Lamote (1985), Lembranza nova de vellos mesteres (1988), Servando I rei do mundo enteiro (1990), de Paco Martín; Lar (1973), de Neira Vilas; Artusa (1989), de Lois Diéguez; Chirlo Merlo na figueira (1990) e Cinco poemas, de Darío Xohán Cabana; Tabernarios (1992), de Antón Grande e Polavila na Pontenova, de María Ofelia Carnero Vázquez. Tamén traballou a pintura e o esmalte sobre metal, e realizou diversas exposicións en Lugo, Oviedo, León e A Coruña. En 1974,...

1. Dosel de tea preciosa ou de mármore, madeira ou metal, sostido por columnas, suspendido ou apoiado na parede, que cobre un altar, unha imaxe, unha tumba santa ou outro obxecto relixioso. Destaca o baldaquino de bronce de San Pedro do Vaticano, en Roma, realizado por Bernini entre 1624 e 1633. En Galicia este tipo de construcións alcanzou difusión por ser o que acubillaba a tumba do Apóstolo Santiago, tanto durante a época románica (s XII), coma no período tardogótico (1482-1543), cando se imitou o que mandara facer o arcebispo Fonseca I (1476). Esta construción compostelá foi imitada en numerosos baldaquinos pétreos como o de San Salvador de Vilar de Donas. Entre 1658 e 1677 o baldaquino da Catedral de Santiago substituíuse polo actual de estilo Barroco co que se iniciou unha nova serie na que destacan o da Capela do Santo Cristo da Catedral de Ourense (1674-1704), o da Capela da Virxe dos Ollos Grandes da Catedral de Lugo (1734) e o do Mosteiro de San Martiño Pinario de Santiago de Compostela...

2. Tecido de seda, adamascado, labrado, brocado e con incrustacións de pedras preciosas, moi apreciado durante a Idade Media. Producíase en Baldac (Bagdad), cidade da que tomaba a denominación. Era moi empregado para facer doseis e cortinas.

1. Nó mariñeiro feito con dúas voltas de cabo que fai cruzar os chicotes ou extremos. De uso moi estendido, está especialmente indicado para asegurar unha amarra ou calquera outro cabo a unha bita ou a un pao. Tamén se chama nó de pardal.

2. Ballestrinque cunha pasada de máis ao redor do lugar no que se asegura.

PERSOEIRO

Alpinista e guía. En 1786 escalou, xunto co doutor Paccard, o Mont Blanc, e iniciou o interese polos Alpes e o deporte da montaña.

PERSOEIRO

Poeta. A súa poesía, clásica e intimista, aparece en catro libros de poemas: Las barcas (1907), El libro de los elogios (1908), El cascabel del halcón (1909) e La urna (1911).