"To" (Contén)

GALICIA

Escultor. Aprendeu o oficio de canteiro en Piñor, onde transcorreu a súa infancia. Con dezaseis anos trasladouse a Ourense para estudar na Escola de Artes e Oficios, onde foi profesor de modelado e baleirado (1940-1956). En 1934 obtivo unha bolsa da Deputación para ampliar os seus estudios como alumno libre na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando de Madrid durante ano e medio. En 1949 fixo a súa primeira exposición en Ourense e, ao ano seguinte, expuxo en Vigo no Foto-Club, mostra que serviu para o seu descubrimento como escultor. En 1951 participou na exposición colectiva da arte galega organizada pola Galería Velázquez de Bos Aires e, dous anos despois, realizou unha individual na que acadou un grande éxito e o recoñecemento da crítica, apoiada polos intelectuais galeguistas da época. Desde 1956 dedicouse a traballar nas numerosas encargas que recibiu de particulares e organismos públicos, sobre todo de estatuaria pública. Ao mesmo tempo, realizou numerosas exposicións tanto...

XACEMENTOS

Xacemento arqueolóxico minoico situado na chaira de Messara, en Creta. Únese a Knossos, ao N, por unha calzada. Escavouse un palacio de planta cun patio central con edificios ao seu redor. Ten dúas etapas construtivas, a máis recente comprende entre o Minoico Medio III e o Minoico Recente II.

FILOSOFOS

Filósofo xudeu. De orixe española, das súas obras destacan a compilación relixioso satírica do Séfer   ha-měbaqqeš (Libro do escudriñador da verdade), Séfer ha-Nefes (Libro da alma) e Iggéret ha-musar (Epístola moral).

PERSOEIRO

Escultor. Formouse na Academia Nacional de Bellas Artes e en 1911 trasladouse a París. Foi profesor de debuxo da Escuela de Bellas Artes de Montevideo (1919-1929) e director do Museo Municipal de Bellas Artes de Bos Aires (1935-1943). Das súas obras destacan Mujer del éxodo e Mujer frente al mar. Recibiu, entre outros galardóns, o Premio Nacional de Escultura (1927) e o Gran Premio da Exposición Internacional de Bruxelas de 1928. Foi membro da Academia de Bellas Artes.

PERSOEIRO

Político e diplomático neerlandés. Embaixador en Madrid e secretario xeral de Asuntos Exteriores con Luís Bonaparte, dimitiu do seu cargo en 1810 trala anexión de Holanda a Francia. Trala reorganización dos Países Baixos, foi ministro de Instrución, Industria e Colonias (1818-1824), embaixador en Londres (1824-1832) e, desde 1839, embaixador de Holanda en Bruxelas.

GALICIA

Político. Foi nomeado secretario da Xunta de Vigo e alcalde da cidade (1812). Trasladouse a Madrid e a Santiago de Compostela, cidades onde o detiveron, acusado de participar en conspiracións liberais. En 1820 foi nomeado xuíz de Sar (distrito de Santiago). En 1823 fuxiu a Inglaterra e, dez anos despois, foi restaurado no corpo xudicial e exerceu como maxistrado da Audiencia de Cáceres e na Audiencia Territorial de Madrid. Como político liberal representou a Pontevedra como deputado (1836-1837) e como senador (1841-1842).

PERSOEIRO

Militar e político venezolano. Membro do partido liberal, dirixiu xunto a Ezequiel Zamora a Revolución Federal (1859-1863), trala que foi elixido presidente provisional da República (1863). Ratificado en 1864, promulgou a Constitución federal, que dividiu o país en vinte estados. Foi derrocado en 1868 e expulsado do país.

PERSOEIRO

Arquitecto e pintor. Inspirouse nos estilos monumentais romanos e introduciu no Veneto a arquitectura cincocentista de Roma. En Padua fixo as portas de San Giovanni (1528) e de Savorarola (1530), o arco do Orologio (1532), o Odeón e a loxa do palacio Cornaro. Nas obras pitóricas amosou o seu coñecemento da Antigüidade. Entre outras destaca Sibilla che svela ad Augusto il mistero dell’Incarnazione.