"ISM" (Contén)

Doutrina que formula que o espírito é unha realidade substancial e, ao mesmo tempo, o substrato último das cousas e do mundo. Afirma tamén que na base espiritual do mundo prodúcese simultaneamente a inconsciencia total e a consciencia máis absoluta. Desenvolveron sistemas espiritualistas monistas G. W. Leibniz e R. H. Lotza, mentres que R. Descartes desenvolveu un espiritualismo dualista e G. Berkeley, un espiritualismo inmaterialista.

Doutrina que afirma a primacía do espírito na explicación das funcións psíquicas.

Método esquemático que se emprega na exposición ou explicación dun feito, idea ou teoría.

Conxunto de esquemas empregados nunha explicación.

Doutrina que afirma que na arte predominan os principios estéticos.

Teoría da arte elaborada por I. Kant que afirma que a filosofía da arte é independente de calquera outra forma filosófica e que a arte só pode xulgarse coas súas normas. Esta doutrina concretouse na actitude da arte pola arte que culminou no movemento esteticista do Reino Unido a finais do s XIX.

Tendencia ao cuidado esmerado do estilo.

Actividade do profesional que se dedica ao cuidado da imaxe, especialmente no mundo da moda e a decoración.

Doutrina filosófica nacida a finais do s IV a C e que se desenvolveu ata finais do s III d C. Distínguense o estoicismo antigo, representado por Zenón de Citio, Cleantes e Crisipo; o estoicismo medio, representado por Panecio e Posidonio; e o estoicismo novo ou estoicismo imperial, representado polos filósofos romanos Séneca, Epic22teto e o Emperador Marco Aurelio. Das tres partes da filosofía, a ética é a que ocupa o lugar máis elevado. A súa teoría ética pretendeu a chegada ao exercicio constante da virtude ou eudemonia a través da autosuficiencia, da aceptación con serenidade do destino e da loita contra as paixóns que producen intranquilidade; para iso, o home non debe procurar o pracer nin o benestar externo. Afirmaron que o máis importante mandato ético era vivir segundo a natureza, de acordo coa razón. Os seus estudios sobre lóxica foron a primeira teoría profunda sobre a linguaxe humana. Outros autores que seguiron esta doutrina foron Aristón de Quío, Hesilo de Cartago e Dióxenes...

alor ou coraxe para soportar as desgracias e as adversidades con indiferenza ou conformidade.

Afección aos costumes estranxeiros.

Palabra que se colle dunha lingua estranxeira mantendo a súa grafía orixinal, pero adaptando a súa pronuncia ás estruturas fonéticas da lingua receptora (hippy [‘hipi], allegro [a’lɛƒɾo]). O proceso de normalización do galego comeza no s XIX co inicio da reivindicación da lingua galega como lingua de cultura, pero é no s XX cando se amplía o seu uso a novos dominios. Neste novo contexto lingüístico e cultural prodúcese o contacto con novas realidades e conceptos que esixen a incorporación ou creación de novas expresións. Así, un dos procedementos que se emprega para cubrir estes baleiros denominativos é a incorporación de estranxeirismos, feito constatable nos dominios especializados; a súa presenza nótase canto máis especializado é o dominio, e esa especialización moitas veces leva a que non existan propostas claras na lingua receptora. O galego incorpora, sobre todo, estranxeirismos do inglés e, en menor medida, doutras linguas como o francés e o italiano....