"URA" (Contén)

1. Expresa o espazo de tempo en que se realiza a acción do verbo.

2. Expresa que algo é simultáneo ao que se indica despois da preposición.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi primo maestro no conservatorio de Nápoles Poveri di Gesù Cristo, en Santa Maria di Loreto e en San Onofrio. Compuxo motetes, salmos, oratorios, misas, pezas instrumentais e cantatas profanas.

GALICIA

Maxistrado e deportista. Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela (1958). En 1962 ingresou na carreira xudicial: foi xuíz de primeira instancia e instrución, maxistrado de traballo e en 1989 incorporouse como maxistrado ao Tribunal Superior de Justicia de Madrid. Como deportista federado, practicou diversas disciplinas (baloncesto, balonmán, voleibol, pesca submarina, pelota, tenis, caza, pesca, tiro, fútbol e natación), pero destacou especialmente no atletismo. Participou en competicións de saltos (lonxitude, altura e triple), velocidade (200 m) e lanzamento (peso, disco e martelo). Nestas últimas modalidades obtivo os seus maiores éxitos: en lanzamento de disco foi plusmarquista galego xuvenil e subcampión de España, preseleccionado para os Xogos Olímpicos de Roma 1960; en lanzamento de peso foi plusmarquista galego xuvenil e absoluto. Acudiu aos campionatos mundiais de Bruxelas 1963 e Salónica 1964. Capitaneou o club Hércules da Coruña e proclamouse campión...

RIOS

Río da provincia de Segovia, afluente, pola marxe esquerda, do Douro cunha lonxitude de 103 km. Próximo á serra do Guadarrama, pasa por Sepúlveda e Peñafiel, onde desemboca.

PERSOEIRO

Crítico de arte e escritor. Defensor do realismo social e do impresionismo, é un dos personaxes representados por Fantin-Latour en Hommage à Delacroix (Homenaxe a Delacroix, 1864). Foi un dos fundadores da revista Réalisme (1856). Escribiu, entre outras obras, La nouvelle peinture (A nova pintura, 1876) e as novelas Le malheur d’Henriette Gérard (A desgraza de Henriette Gérard, 1860), La cause du beau Guillaume (A causa do fermoso Guillaume, 1862) e Le peintre Louis Martin (O pintor Louis Martin, 1881).

PERSOEIRO

Matemático. Doutorouse en Matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela en 1983. Foi profesor na universidade compostelá dende 1979 a 1986 e na Universidade de Vigo dende 1986, onde ocupa o cargo de catedrático de Matemática Aplicada dende 1992. O seu labor como investigador céntrase na análise matemática e numérica de ecuacións en derivadas parciais que rexen diferentes fenómenos da física e da enxeñería; especialmente, en problemas de fronteira libre, métodos de elementos finitos e aplicacións en termodinámica, triboloxía e glacioloxía. Parte deste traballo desenvolveuno en centros estranxeiros, como o Institut National de Recherche en Informatique et Automatique de París (1984, 1985 e 1987) e no Institut National des Sciences Apliquées de Lyon (1989, 1991, 1993, 1996 e 1998). É autor de máis de 60 traballos de investigación publicados en revistas científicas. Ofreceu numerosas conferencias en universidades españolas e estranxeiras e participou en máis de 30 congresos nacionais...

PERSOEIRO

Historiadora. Doutora en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela (1987) e profesora de historia medieval da facultade de Humanidades da Universidade de Vigo dende 1974, da que foi vicedecana (1994-1996) e decana dende 2001. Realizou traballos de investigación relacionados co Bierzo e coa provincia de Ourense; entre outros, destacan os estudios sobre o monacato cisterciense na provincia de Ourense, a antroponimia galaico-leonesa dos s X ao s XIV e a cultura vinícola na zona do Ribeiro, as Rías Baixas e Valdeorras. Colaborou, nas publicacións, Estudios Humanísticos e Estudios Bercianos e nas obras La ciudad y el mundo urbano en la Historia de Galicia (1988), Poder y sociedad en la Galicia Medieval (1992), El monacato en la diócesis de Astorga durante la Edad Media (1995), Historia de Ourense (1996) e Galicia fai dous mil anos. O feito diferencial galego (1997). Entre as súas obras destacan San Pedro de Montes:...

1. Ter algo a duración que se expresa. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “Non hai ben nin mal que cen anos dure”.

2. Persistir ou manterse algo ou alguén ao longo dun período de tempo. Na tradición oral recóllense ditos como: “Así duras como te curas. Dure a mala veciña o que a neve febreiriña. Paxe que moito refrega, e home que moito se cura, pouco duran”.

1. Aplícase a certas perífrases nas que a acción está en proceso de desenvolvemento (Están collendo as patacas, perífrase durativa).

2. Categoría gramatical específica do verbo referida ao seu desenvolvemento sen limitación temporal. O inicio e o final da acción significada polo verbo pode estar indicado por unha expresión determinada (Estudiarei ata ben entrada a noite, referencia ao punto de remate da acción verbal; Hai moitas horas que estudio, referencia ao punto inicial da acción verbal).

DEPARTAMENTOS

Departamento de Uruguay, atravesado polo río Yi (11.643 km2; 56.986 h [1996]). A capital é Durazno (27.602 h [1985]). As principais fontes económicas son a gandería ovina e a industria relacionada con produtos lácteos e cárnicos. As cidades máis destacadas son Carmen e Sarandi.

DUCADOS

Territorio independente que recibiu en 1333 Xoán de Anjou, fillo do Rei Carlos II de Nápoles e conde de Gravina, fundador da rama dos Anjou-Durazzo, cando renunciou ao principado de Acaia a prol de Caterina de Valois. Xunto coa cidade recibiu o título de rei de Albania. Sucedeuno o seu fillo Carlos (1335-1348) e a filla deste, Xoana (1348- 1387), que conservou o ducado ata que no 1383 a cidade foi ocupada polos serbios. Logo da perda da cidade, os dereitos do ducado pasaron á irmá de Xoana, Margarida de Durazzo e aos seus fillos.

PERSOEIRO

Dirixente anarquista. Iniciouse na actividade sindical dentro da Unión de Metalúrgicos, integrada na UGT (1912). Desertou do exército e participou na fracasada folga xeral de ferroviarios, polo que se exiliou en Francia (1917), onde se relacionou con exiliados anarquistas. En xaneiro de 1919 volveu a España, afiliouse á CNT e participou na creación dos grupos anarquistas Los justicieros (1920) e Crisol (1922), que se transformou, meses máis tarde, en Los solidarios. Tralo establecemento da Ditadura de Primo de Rivera, refuxiouse en París e en decembro de 1924 marchou a América, onde visitou Arxentina, México, Cuba, Uruguay e Chile. Regresou a Europa en febreiro de 1926 e organizou un atentado contra Afonso XIII en París, pero fracasou e foi encarcerado. Logo da proclamación da Segunda República instalouse en Barcelona e integrouse na Federación Anarquista Ibérica (FAI) no 1932, na que organizou unha á radical dentro da CNT, o grupo Nosotros. Participou na insurrección do Alto Llobregat...

CAPITAIS

Capital do mu ḥ āfa ẓ a de Daqahlîya, Exipto, situada no delta do río Nilo (369.409 h [1996]). É un importante centro comercial e industrial, principalmente nos sectores téxtil e alimentario. Fundada polo sultán Al-Kamil entre 1218 e 1221, do seu patrimonio cultural destaca a casa medieval onde sufriu prisión o Rei Luís IX o Santo de Francia.

1. Acción de embocar.

2. Abertura ou paso polo que se entra a un camiño, a unha rúa, ou a calquera outro lugar.

3. Parte do freo que se lles coloca ás cabalerías na boca.

4. Boquilla dos instrumentos de vento.

5. Parte do mar, lago, río, ou canal, a onde chegan as augas doutro curso.

6. Gusto ou sabor do viño.

7. Abertura ou boca do escenario teatral, pola que os espectadores poden ver a representación, unha vez retirado o pano. A este primeiro oco do escenario segue outro, no que se dispoñen os elementos necesarios para recrear o espacio e o decorado de cada representación.