"Az" (Contén)

PERSOEIRO

Político e avogado francés, fillo de Lazare Nicolas Carnot. Seguiu as teorías de Saint-Simon, en 1839 foi elixido deputado e converteuse nun dos líderes do partido republicano. Despois da Revolución de 1848 foi ministro de Instrución Pública, pero dimitiu debido á oposición que provocaba a súa actitude desfavorable respecto á laicización das escolas. No 1864 participou no corpo lexislativo do Segundo Imperio e foi senador vitalicio na Asemblea Nacional desde 1871.

PERSOEIRO

Político e militar francés. Coñecido como o Gran Carnot, no 1791 foi elixido deputado da Asemblea Lexislativa e despois da Convención. En 1793 foi nomeado membro do Comité de Salvación Pública e dirixiu as operacións militares encamiñadas a salvar a Revolución das coalicións das potencias europeas. Durante o Directorio, do que foi elixido membro no 1795, opúxose a Barras e tivo que marchar ao exilio no ano 1797. Foi ministro de Guerra no 1800, pero durante o Imperio amosouse contrario ao poder persoal de Napoleón e dedicouse aos estudios matemáticos. En 1814, ante a inminente invasión de Francia, púxose ao servizo de Napoleón e defendeu Anveres. Foi ministro do Interior durante os Cen Días pero, coa chegada da Restauración, tivo que abandonar o país. Morreu no exilio. Escribiu Géométrie de position (Xeometría de posición, 1803) e De la défense des places fortes (Da defensa das prazas fortes, 1810).

PERSOEIRO

Militar e diplomático. Participou na campaña de Arxel (1775) co duque de Crillon, e na recuperación da illa de Menorca (1781), da que despois foi nomeado gobernador. Foi ascendido e destinado como tenente xeneral á Capitanía Xeneral de Galicia. En 1786 foi o encargado de fixar os límites franco-españois na zona de Navarra. A consecuencia do seu coñecemento da zona, durante a guerra contra a Convención francesa de 1793 entregóuselle o mando do exército localizado en Euskadi e Navarra. Ante o ataque francés propuxo un cambio nas operacións, que foi rexeitado polo goberno de Madrid, feito que provocou a súa dimisión. En 1801 trasladouse a València para sufocar os levantamentos populares. Loitou activamente durante a Guerra da Independencia (1808-1814) e foi ascendido a capitán xeneral.

1. carqueixa.

2. queiroa.

3. esteva.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Bande baixo a advocación de san Pedro.

1. carqueixa.

2. queiroa.

3. esteva.

GALICIA

Cantante. Na súa infancia trasladouse coa súa familia a Asturias, e en Gijón realizou a súa primeira actuación. Comezou no grupo de rock Los Fannys e, posteriormente, en Madrid, fixo coros en gravacións discográficas e foi acompañante vogal en directo de Juan Pardo. En 1980 publicou o seu primeiro traballo, El ascensor, e en 1981 participou no disco en directo do grupo Leño. Realizou numerosas xiras por Europa e Hispanoamérica e traballou xunto a Miguel Ríos e Paco Trinidad, entre outros artistas. Na súa discografía destacan os títulos: Luz (1982), Los ojos del gato (1984), Quiéreme aunque te duela (1987), Luz V (1988), Como la flor prometida (1994) e Un mar de confianza (1999).

GALICIA

Avogado e político republicano. Estudiou dereito na Universidade de Santiago de Compostela para despois instalarse na Coruña, onde desenvolveu a súa carreira profesional e política. Foi avogado e administrador de propiedades da burguesía local coruñesa e profesor na Escola de Comercio. Desde 1888 exerceu como administrador-secretario da sociedade de Seguros Mutuos, cargo que alternou co seu fillo ata a súa renuncia (1916) en favor deste. Participou na vida política da cidade desde as filas do republicanismo como seguidor das ideas federalistas de Pi i Margall. Redactou, xunto con Moreno Barcia, o Proyecto de Constitución para el futuro Estado Galaico. O seu anticlericalismo manifestouse na expulsión das Hermanas de la Caridad da Coruña no ano 1901. Recoñecido masón, fundou, xunto co seu fillo e Matías Wirtz, a Loxa Gallaecia nº 408 no ano 1919. Elixido concelleiro desde as eleccións municipais de 1902, chegou a ser alcalde da Coruña entre o 19 e o 31 de decembro do 1917, trala situación...

GALICIA

Dirixente deportivo. Licenciado en Dereito, desempeñou diversos cargos no ámbito deportivo: Secretario General de Deportes, Director General de Deportes e Presidente do Comité Olímpico Español. Entre outras distincións recibiu a Medalla al Mérito Deportivo do Consejo Superior de Deportes, a Orde do Mérito Olímpico, outorgada polo Comité Olímpico Internacional, e o Premio Piet Tays do Consello de Europa.

PERSOEIRO

Crítico literario e ensaísta. Director literario de Edicions 62, foi o primeiro presidente da Associació d’Escriptors en Llengua Catalana (1978-1983) e colaborou en diversas revistas como Ínsula, Índice ou Serra d’Or. Da súa produción destacan as obras: Notas sobre literatura contemporánea (1955), La hora del lector (1957), Poesia, realisme, història (1965), Josep Pla o la raó narrativa (1978), La cultura e les cultures (1985) e Els escenaris de la memòria (1988). Recibiu a Creu de Sant Jordi en 1983.

PERSOEIRO

Médico e político portugués, sobriño de Camilo Castelo Branco. Deputado polo partido rexenerador, exerceu os cargos de ministro dos Assuntos Estrangeiros, embaixador en China e gobernador civil de Lisboa. Colaborou tamén en diversos xornais.