"Anat" (Contén)

1. Aplícase ao matrimonio dun soberano ou un príncipe cunha persoa de rango inferior.

2. Aplícase á persoa de rango inferior que casaba cun príncipe ou un soberano. Esta unión podía levar á perda dos dereitos á coroa dos contraentes e dos seus descendentes.

1. Provisión de pan, especialmente para unha nave ou armada.

2. Cantidade de diñeiro que cobraban os mariñeiros equivalente ao seu mantemento ou ración de pan.

1. Calquera sal do ácido permangánico. Os permanganatos presentan carácter oxidante, e os dos metais alcalinos son moi empregados na análise química.

2. Anión de fórmula MnO 4 - , que presenta coloración violeta tanto en fase sólida como en solución.

PERSOEIRO

Mariño e explorador. Loitou para Filipe IV en Hondarribia (1638) e durante a Guerra dos Segadores nas costas de Catalunya (1641-1642). Realizou varias expedicións na península de California (1648-1651) e foi gobernador de Chile (1656-1660). Escribiu obras inéditas e Reparo a los errores de la navegación española (1634).

CIDADES

Cidade do estado de Orissā, India, situada no golfo de Bengala (124.835 h [1991]). É un dos centros de peregrinaxe máis importantes do país. Destaca o templo, do s XII e restaurado e completado en 1532, dedicado a Krixna, que se venera como Jagannath (Señor do Universo).

PERSOEIRO

Escritor e enxeñeiro ruso. Coñecido como A. N. Aronov, escribiu diversos contos e relatos para rapaces. Interesouse polos aspectos morais e éticos da persoa, e as relacións entre o home e a sociedade. Destaca a triloxía Os fillos de Arbat, O terror e A area pesada, e a súa novela de posguerra Os condutores (1950) obtivo o Premio Estatal 1951.

1. Dignidade de sultán.

2. Tempo que dura o goberno dun sultán.

3. Territorio gobernado por un sultán.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Anatole France, realizou diversas investigacións bibliográficas e ensaios críticos, como Génie latin (1913). Comezou a súa carreira como poeta parnasiano, que reflectiu en Poèmes dorés (1873). Recolleu unha mostra do seu periodismo literario en La vie littéraire (1888-1892) e plasmou os seus recordos de infancia nalgunhas novelas, como Le livre de mon ami (1885). Escribiu os cadros de costumes do s XVIII La Rôtisserie de la reine Pédauque (1893) e Les Opinions de M. Jerôme Coignard (1893), ademais das novelas Le Lys Rouge (1894) e Le jardin d’Epicure (1895), que lle abriron as portas da Académie Française (1896). A vea satírica contra a sociedade contemporánea amósase no ciclo de novelas sobre o caso Dreyfus, L’Histoire Contemporaine (1897-1901) e en diversas obras posteriores. Recibiu o Premio Nobel de Literatura (1921).

1. Sal ou éster do ácido tiociánico.

2. Anión do ácido tiaciónico, de fórmula [(SCN) - ]. É un ión bidentado, que actúa como ligando en numerosos complexos, e que reacciona co Fe (III) para formar un complexo característico de cor vermella intensa. Esta reacción ten aplicación en análise química.