"Deo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos crinoideos.

2. Equinodermo da clase dos crinoideos.

3. Clase de equinodermos, do subfilum dos pelmatozoos, constituída por animais mariños de simetría radial. Presentan o corpo con forma de disco, do que parten cinco divisións principais que se ramifican en novos brazos e en numerosísimas proliferacións de pequeno tamaño e transversais. O corpo aparece protexido por placas calcarias e pode ser de cor verde, vermella, amarela ou branca. Os brazos teñen un suco lonxitudinal onde se dispoñen os pés ambulacrais, transformados en tentáculos, que transportan o alimento á boca. Tanto a boca coma o ano dispóñense, no centro dos brazos, cara a arriba. Con estes tentáculos e, ás veces, con secreccións mucosas, filtra pequenos animais planctónicos. Fíxanse ao substrato mediante un pedúnculo articulado, unido á parte inferior do disco que pode presentar pequenas prolongacións transversais. Cada animal pertence a un único sexo. As formas larvarias son de vida libre ata que se fixan ao substrato e sofren a metamorfose. Algunhas especies acadan os 30 cm de...

PERSOEIRO

Entallador. Realizou o retablo de Santa Baia de Parderrubias (A Merca) no ano 1592.

RIOS

Río afluente do Mandeo pola esquerda. Nace na parroquia e concello de Curtis, da confluencia dos ríos Martín, Carballido e Ameneira. O seu curso adopta unha dirección SO-NL co que drena a parroquia de Curtis ata a súa desembocadura no lugar de Vilardois.

PERSOEIRO

Papa (615-618). Limitou os privilexios que posuían os monxes dende o pontificado de san Gregorio o Magno. O seu selo pontificio, coa inscrición Deusdedit papa (o seu nome en latín), é o máis antigo dos coñecidos. A súa festividade celébrase o 8 de novembro.

PERSOEIRO

Papa (672-676). Foi o primeiro en encabezar as súas cartas coa fórmula Saúde e bendición apostólica e en datalas co ano do seu pontificado.

PERSOEIRO

Escritor. Durante a ocupación alemá colaborou en Action Française. A súa narrativa, representada por obras como Je ne veux jamais l’oublier (Non quero esquecelo xamais, 1950) ou La corrida (1952), manifesta unha insolencia elegante, pesimista e plena de nostalxia. Dos seus escritos políticos destacan L’armée d’Algérie et la pacification (O exército de Alxeria e a pacificación, 1959) e La carotte et le bâton (A cenoria e o pao, 1960). Membro da Académie Française desde 1978.

PERSOEIRO

Arqueólogo suízo. Estudiou en Xenebra e na École Française d’Athènes (1905-1908). Foi director do Musée d’Art et d’Histoire (1922-1951) e profesor de arqueoloxía na Université de Genève. Entre as súas obras destaca L’archéologie, sa valeur, ses méthodes (A arqueoloxía, o seu valor e os seus métodos, 1912).

1. Ciencia ou tratado dos deberes. En calidade de determinación empírica das normas morais, a teoría deontolóxica trata dos deberes que se teñen que cumprir para poder chegar a un ideal de felicidade, o máis grande posible para o maior número de individuos.

2. Ciencia ou tratado que estudia os deberes e a ética profesional dos médicos. Establece unhas normas de conduta médica que varían segundo as influencias sociais.

1. Relativo ou pertencente á deontoloxía.

2. Conxunto de normas e preceptos de carácter moral que rexen nunha tarefa ou traballo determinados e cos que se procura respecto, rigor, honestidade e outros principios acordes coa ética profesional.

PERSOEIRO

Arquitecto. Traballou nas xanelas superiores da nave principal de San Isidoro de León. Construíu as pontes de Esla e Puente Miña. Atribúeselle a dirección das obras da igrexa de Quintanaluengos (Palencia).

1. Relativo ou pertencente aos difilídeos.

2. Platihelminto da orde dos difilídeos.

3. Orde de platihelmintos, da clase dos cestodos, caracterizada polo feito de presentar dúas ventosas alongadas que actúan como órganos adhesivos. Parasitan os intestinos de peixes mariños e teñen como hospedeiros intermedios crustáceos e moluscos mariños. Comprende só o xénero Echeneibothrium.

PERSOEIRO

Xeólogo e mineraloxista. Estudiou a rexión volcánica de Sicilia, Calabria e os Alpes en 1790, lugar no que descubriu a dolomía, que leva o seu nome. A súa obra máis destacada é Sur la philosophie mineralogique (Introdución á filosofía mineralóxica, 1801).