"Ede" (Contén)

1. Que se pode beber.

2. Beizo inferior ou fociño das bestas.

PERSOEIRO

Escritor francés. Nas súas novelas móstrase observador atento, cun gran sentido da ironía. Entre as súas obras destacan: Jérôme, 60° latitude Nord (Jérôme, 60° latitude Norte, Premio Goncourt 1927), e Le voyage de Jérôme aux États Units (A viaxe de Jérôme aos Estados Unidos, 1953).

PERSOEIRO

Pintor. Estableceuse desde moi novo en Barcelona, onde estudiou na Escola de Belas Artes. En 1916 trasladouse a París. Traballou tamén nos EE UU, Bélxica, Italia e na India. A súa pintura é dun aristocratismo sensual e decadente, como se amosa na súa obra La maja marquesa. Foi tamén un retratista de prestixio (Retrato de Rodolfo Valentino).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico húngaro, emigrado aos EE UU. As súas dúas grandes películas, de concepción bretchiana, son Death of a Salesman (A morte do vendedor, 1951), segundo a obra de Arthur Miller, e The Wild Man (O home salvaxe, 1953).

PERSOEIRO

Biólogo flamengo. Foi o primeiro en demostrar que o número de cromosomas das diferentes células dun organismo é constante e característico de cada especie, e que se reduce á metade nas células xerminais durante a meiose, restaurándose no cigoto, despois da fecundación.

PERSOEIRO

Poeta, narrador, dramaturgo, ensaísta e crítico. Compaxinou a creación literaria cunha ampla variedade de traballos de oficina. Entre 1938 e 1941 residiu case continuamente en Bos Aires. De volta a Montevideo (1945), colaborou en diversas publicacións periódicas, dirixiu a revista literaria Marginalia e codirixiu Número e, a partir de 1954, fíxose cargo da sección literaria de Marcha. Por motivos políticos abandonou o seu país en 1974 e viviu en Arxentina, Cuba, Perú e España. Entre a súa produción literaria destacan os poemarios Sólo mientras tanto (1950), Poemas de la oficina (1956), La casa y el ladrillo (1977), El olvido está lleno de memoria (1995); as novelas Quien de nosotros? (1953), La tregua (1960), Gracias por el fuego (1965), El cumpleaños de Juan Ángel (1971), Primavera con una esquina rota (1982), La borra del café (1992); os contos Esta mañana (1949),...

PERSOEIRO

Físico e matemático. Estableceu unha filosofía matemática da natureza fundamentada nas ideas de Arquímedes e atacou duramente a Física e a Cosmoloxía de Aristóteles. Estudiou a caída dos corpos. Foi seguidor de Copérnico e tivo influencia nos estudios de Galileo. O seu libro máis coñecido é Diversarum speculationum liber (Libro das especulacións diversas, 1585).

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto italiano. Formouse co seu irmán maior Giuliano. Dedicouse preferentemente aos traballos en madeira e á escultura ornamental en mármore. En Florencia executou as obras máis representativas: San Xoán con putti (1476-1481), na porta da Sala dei Gigli no Palazzo della Signoria; o busto do comerciante Pietro Mellini e sobre todo o púlpito de Santa Croce (1472-1475), con cinco relevos sobre a vida de san Francisco. En 1489, seguindo directrices brunellescas, ideou o pazo que lle encomendou Filippo Strozzi en Florencia e, contra o 1490, construíu preto de Arezzo o pórtico de Santa María da Gracia.

PERSOEIRO

Artista e teórico da arte norteamericano. Durante a súa estancia en París (1936-1937) o Cubismo e o Neoplasticismo orientárono cara á busca de estruturas plásticas. Fronte ao expresionismo abstracto propugnou nos EE UU o Struturism, que defendeu en libros como Art as the evolution of visual knowledge (A arte como a evolución do coñecemento visual, 1948) ou The new Cézanne (O novo Cézanne, 1958). Os seus struturists works, relevos rectilíneos policromados, son a manifestación plástica das súas teorías. Influíu sobre o construtivismo inglés.